تهران پایتخت خودروها

کسی کوتاه نمی‌آید. اولی خودش را مقدم می‌داند، دومی این حق را به حساب زیاده‌خواهی می‌گذارد. آن قدر به همدیگر نزدیک می‌شوند تا بالاخره یکی کوتاه بیاید، اما همیشه داستان با بی‌خیال شدن یک طرف تمام نمی‌شود، گاهی این صحنه نبرد، با خون تمام می‌شود.

این صحنه، داستان هر روز خیابان‌های تهران است، خیابان‌هایی که هر روز یک کشته می‌دهد. معاون حمل و نقل و ترافیک شهرداری تهران به خبرگزاری‌های کشور گفته است که روزانه دو نفر در تصادفات رانندگی تهران کشته می‌شوند که یک نفر عابر پیاده است.

آمار هم می‌گوید، در چهار ماهه نخست امسال 266 نفر در تصادفات تهران کشته‌شده‌اند که نیمی از آنها را عابران پیاده تشکیل می‌دهند.

استاندارد نبودن معابر، تعبیه نامناسب پل عابر و ساخت‌و‌سازهای دائمی در این معابر نیز از دلایل ورود عابران به مسیرهای عبور خودرو محسوب می‌شود اما تهران، پایتخت خودروهاست، عابران خطوط ویژه مشخصی ندارند، اگر هم داشته باشند، خودروها به آن تعرض می‌کنند. موتورسیکلت‌ها مسیر پیاده‌رو را انتخاب می‌کنند و هیچ خودرویی عابر پیاده را در اولویت نمی‌بیند.

این در حالی است که اولین نکات به چشم آمده مسافران فرنگ به همین موضوع احترام به عابر پیاده برمی‌گردد. چه در خطوط عابر پیاده و چه در سایر مسیرها هیچ خودرویی به خودش اجازه نمی‌دهد تا در صورت مشاهده عابر، توقف کامل نکند.

اما در همین خیابان‌های پایتخت خودروها حتی در خطوط عابر پیاده نیز، زمانی توقف می‌کنند که فاصله سپر آنها با عابر کمتر از ده سانتیمتر است.

متاسفانه این بازی مرگ، پیر، جوان، زن، مرد و کودک نمی‌شناسد. شهر متعلق به خودروهاست و هیچ فرهنگ ‌سازی در خصوص احترام به حق تقدم عابر نمی‌شود.

شاید اگر در یک دهه‌ای که صرف فرهنگ‌سازی احترام به قوانین راهنمایی و رانندگی مانند بستن کمربند ایمنی می‌کردیم حقوق عابر پیاده هم گوشزد می‌شد یک تهرانی، هر روز سهم کشته‌های تصادفات نمی‌شد.

مستوره برادران‌نصیری - گروه جامعه