فیلم‌های رنگی را دوست ندارم

نه، ما فقط می‌خواستیم به شما چیزی از قدرت طبیعت را نشان بدهیم. من همواره به این سوالات فکر کردم، قدرت بشریت چیست، قدرت طبیعت چیست و جایگاه ما، چون ما بخشی از طبیعتیم.

ما به این فکر می‌کردیم که اگر خدا جهان را در شش روز آفریده، چه اتفاقی الان در حال وقوع است و ما چگونه می‌توانیم در شش روز جهان را نابود کنیم. فقط می‌خواستیم چیزی در مورد شش روز، درباره اسب و احوال گاریچی زمانی که دیگر اسبی ندارد، بگوییم. او هم مثل اسبش می‌میرد، چون نه کار دارد، نه پول دارد، نه زندگی.

داستان نیچه محدودیت‌های ما را به من نشان می‌دهد. ما یکسری نظریه به وجود می‌آوریم، یا چیزی خلق می‌کنیم، مهم نیست چه چیزی، شاید فقط یک میز و بشدت به آن معتقد می‌شویم تا جایی که مانند نیچه با چیزی روبه‌رو شویم، با اسب و یک گاریچی که او را می‌زند. در آن زمان تمام نظریاتش از بین رفته بودند، او فقط کنار اسب ایستاده بود و با بدنش از او محافظت می‌کرد و پشت گردن او را بغل کرده بود، همین و بس. شما باید ببینید که تمام نظریات ما ممکن است جعلی باشند، ممکن است اشتباه باشند. ما باید بفهمیم و به چیزهای واقعی نزدیک‌تر شویم. البته در آن زمان، آثار نیچه را می‌خواندم و نظریاتش را کامل می‌شناختم. من می‌فهمم او چرا نظریه ابرمردش را ساخت ولی ما می‌خواستیم به شما نشان دهیم که شاید دنیا ساده‌تر باشد، شاید باارزش‌تر.

چون خیلی پرداخته شده است. وقتی فیلم سیاه و سفیدی می‌بینید فکر نمی‌کنید در حال تماشای واقعیت هستید. بلکه بلافاصله متوجه می‌شوید که با یک اثر هنری مواجهید. من فیلم‌های رنگی را دوست ندارم چون تمامی رنگ‌ها بیش از حد طبیعت گرایانه هستند. از طرفی همه چیز کاملا مصنوعی می‌شود، چون سبز خیلی سبز است و آبی خیلی آبی و از طرف دیگر هم پایان فیلم شدیدا طبیعت‌گرایانه‌ به نظر می‌آید. این نوع فیلم ساختن خیلی از من دور است و سبک من نیست.

بله، نمایش تفاوت‌ها خیلی مهم بود. زندگی روزمره همیشه یکنواخت است، صبح از خواب بیدار می‌شوید، بلند می‌شوید و... ولی در هر روز تفاوتی وجود دارد.

مجله شیپ الکترونیک / مترجم : حمید طاهری