اینجا همه آدمها این جوری اند!

برای ساخت یک سریال تلویزیونی ، باید چند تخصص ویژه داشت . باید بتوان در کمترین مدت با کمترین هزینه و بالاترین کیفیت ، اثر موردنظر را تحویل تلویزیون داد.

کد خبر: ۴۶۲۵۷

در چنین شرایطی ، اغلب برنامه سازان برای ساخت سریال های تلویزیونی در مرحله اول کار که همان ارائه طرح به تلویزیون است ، طرحهایی را ارائه می کنند که آثار کم خرج و جمع وجوری باشد و حتی الامکان بتوان این آثار را با شرایط مالی مناسب و نه چندان زیاد تولید کرد. در چنین شرایطی یکی از اقلام هزینه بر که معمولا از فهرست هزینه های یک سریال حذف می شود، هزینه های مرتبط با لوکیشن یا همان محل تولید سریال است . به عبارت دیگر، وقتی محل تولید یک سریال در یک آپارتمان باشد، هزینه های بسیاری کنار گذاشته می شود و سریال با قیمت ارزان تری ارائه خواهد شد. این مساله باعث شده است ، در سالهای اخیر نوع خاصی از سریال سازی در تلویزیون رواج یابد. البته نمی توان منکر توفیق برخی نمونه های این نوع آثار شد؛ اما توجه به این نکته نیز ضروری است که گسترش این نوع آثار، در نهایت به گسترش نوعی فرهنگ منجر می شود که نمی توان از اثرات نامطلوب آن چشم پوشید. امروز به دلیل گسترش پوشش شبکه های سیما در سراسر کشور، برنامه های تلویزیونی در اغلب نقاط کشور قابل دریافت است . به همین دلیل ، برنامه ای تلویزیونی که در آن فرهنگ آپارتمان نشینی و تجمل گرایی ترویج می شود، در همه نقاط کشور پخش می شود و هنگامی که ساخت این برنامه ها گسترش می یابد، تاثیرهای نامطلوبی بر خرده فرهنگ ها به جا می ماند. سالها قبل در بسیاری از سریال های تلویزیونی ، فضاهای جذاب روستایی به چشم می خورد و در بسیاری از آثار، روستا بستر وقوع داستان ها بود. سریال های خاله سارا، عقیق ، سلطان و شبان ، مثل آباد، روزی روزگاری ، پس از باران و... آثاری بودند که در هر یک از آنها بخشی از فرهنگ جذاب روستا به نمایش درآمد و اتفاقا اکثر این آثار نیز در زمان پخش خود جزو آثار پرمخاطب بودند. در سالهای اخیر توجه به فرهنگ روستا به حداقل خود رسیده و نوعی تهران زدگی بر آثار نمایشی حکمفرما شده است . معدود آثاری که داستان آنها در فضای روستا رخ می دهد، در حد سریال گلهای مزرعه آفتابگردان بود که در زمان پخش خود نیز بازتاب های خوبی داشت . آواز مه و این راهش نیست ، از دیگر آثاری هستند که در آنها توجه به فرهنگ روستا به چشم می خورد. از اینها که بگذریم ، دیگر در کمتر اثر نمایشی می توان ردپایی از لهجه های جذاب و آداب و رسوم زیبا و متنوع نقاط مختلف کشور یافت . باوجود تنوع زیاد شبکه های استانی ، بنابه دلایل نامعلوم ، سریال های تولید شده توسط این شبکه ها نیز از شبکه های سراسری پخش نمی شود و پخش آنها محدود به همان شبکه های استانی است . امروز مخاطب تلویزیون در همه شبکه ها، تقریبا شاهد آثار نمایشی مشابه است . همه آدمها در آپارتمان های لوکس زندگی می کنند. همه روی مبل می نشینند و همه در سرمای زمستان از گرمای مطبوع شومینه استفاده می کنند و این آثار از زندگی همه مردم ایران فقط یک تصویر نشان می دهد: تصویر آدمهایی یکسان ، یک جور و...