حالا شرافتمندانه زندگی می‌کنم

تاحدودی.

خیلی راحت درخواست طلاق داد. انگار نه‌انگار که من به خاطر او در این هچل گرفتار شده‌ام. من اول با طلاق مخالفت کردم، اما پدرم به من گفت زنی که زندگی‌ات را این‌طور به باد داده بهتر است نباشد. خوشبختانه ما بچه نداشتیم و از هم جدا شدیم. شاید او الان در اروپا باشد شاید هم در ایران. به هر حال از او خبری ندارم. دلم هم نمی‌خواهد بدانم کجاست و چه می‌کند.

قبلا فقط یک شب بازداشت بودم آن هم به خاطر یک سوءتفاهم که حل شد، اما زندان خیلی سخت است واقعا نفس آدم را می‌گیرد. خوشبختانه من پول مردم را هنوز خرج نکرده بودم و ردمال راحت انجام شد وگرنه معلوم نبود تا کی باید زندان بمانم. یکی از بدترین زمان‌ها در زندان شب‌های عید است. وقتی فکر می‌کنی همه الان پیش خانواده‌هایشان هستند و تو در زندان با یک‌سری آدم خلافکار همسفره هستی.

6 ماه اول آنقدر افسرده بودم که هیچ کاری نمی‌توانستم بکنم. باز خدا را شکر پدرم هوایم را داشت. او با این‌که از کاری که کرده بودم دلش شکسته بود، اما سعی می‌کرد کارهایم را پیگیری کند. بعد از آن 6 ماه به سرم زد ادامه تحصیل بدهم.شروع کردم به درس خواندن و در کنکور پیام نور قبول شدم، رشته روان‌شناسی البته بعد از آزادی ادامه ندادم.

اصلا این‌طور نیست. من تا قبل از این‌که به زندان بیفتم مامور خرید یک هتل بودم، اما بعد از آزادی نه آن شغل را داشتم و نه هیچ امیدی برای پیدا کردن کار. پدرم بازنشسته بود و او هم در این یک مورد نمی‌توانست کمکی به من بکند. مادرم هم که یک زن معمولی بود که پا درد امانش را بریده بود و اصلا از خانه بیرون نمی‌رفت.

جگرکی. یک روز چشمم به کاغذی افتاد که روی شیشه جگرکی محل‌مان چسبانده و نوشته بودند کارگر می‌خواهند. من هم گفتم همین یک شغل هم غنیمت است چون صاحب جگرکی من و خانواده‌ام را می‌شناخت مخالفتی نکرد. البته او نمی‌دانست زندان بوده‌ام و فکر می‌کرد در این مدت سر خانه و زندگی خودم بودم و کمتر وقت می‌کردم به آنجا سری بزنم.

همه آدم‌ها آرزوهای بزرگ دارند اگر من همان شغل خودم را دو دستی می‌چسبیدم خیلی جای پیشرفت داشت. در بازار خیلی‌ها با من آشنا بودند و اعتباری برای خودم درست کرده‌ بودم، اما همه‌اش یکدفعه دود شد و رفت هوا. به هر حال در آن روزها همین شغل هم برایم خیلی ارزش داشت، اما همیشه به این فکر می‌کردم که باید گوش به زنگ باشم و دنبال فرصتی برای ترقی بگردم.

چون ذبح گوسفند هم بلد بودم این کار را هم برای اهالی محل می‌کردم. همه سعی‌ام این بود که تا می‌توانم پول پس‌انداز کنم. 5 سال با همین روش زندگی کردم تا این‌که با کمک پدرم یک ماشین مدل پایین خریدم و صبح‌ها مسافرکشی می‌کردم بعد هم که جگرکی تعطیل شد خودم آنجا را اجاره کردم. صاحبش تصادف کرده بود و دیگر نمی‌توانست کار کند. شنیده بودم دخانیات سود خوبی دارد برای همین آنجا را مرکز پخش سیگار و توتون کردم و اتفاقا خوب هم درمی‌آوردم.

پدر و مادرم هر دو فوت شده‌اند. یکی از برادرانم هم تصادف کرد و عمرش را داد به شما. البته همه‌اش خبرهای بد نیست. خودم خیلی پیشرفت کردم و پارسال در خیابان... مغازه‌‌ای خریدم، البته دیگر در کار دخانیات نیستم و خشکبار‌فروشی راه انداخته‌ام. زندگی‌ام می‌چرخد بعضی وقت‌ها خوب و بعضی روزها بد مثل همه آدم‌ها، اما همین‌که سالم هستم، سالم و شرافتمندانه زندگی می‌کنم از هر چیز دیگری مهم‌تر است.

مریم عفتی