نگاهی به دو سریال جراحت و در مسیر زاینده رود

به گزارش باشگاه خبرنگاران، بعد از گذشت زمان و تغییرمدیریت ها و نیز کسب تجارت ارزشمند و غربال شدن فیلمسازانی که در این عرصه آزمون خود را پس داده اند اینک شاهد شکوفایی و رشد استعدادهایی قابل توجه در این عرصه هستیم.

دوری از ایده هایی ماورایی، اجتناب از کپی برداری از سینما و صنعت سریال سازی غرب، عدم شتاب زدگی، شناخت مخاطب، لحاظ کردن نظرات منصفانه منتقدان، خواص و عام باعث شده است که رمضان امسال شبکه های مختلف سیما به فراخور مخاطبین خود و تقسیم بندی صحیح آنان به لحاظ ذائقه  تصویری و سلیقه بصری از موفقیت کم نظیری برخوردار شود.

همراه کردن مخاطب سخت پسند چند میلیونی در مهم ترین لحظات و ایام زندگی به لحاظ اعتقادی، احساسی و روابط اجتماعی کاری بس دشوار و البته تخصصی است که سریال های جراحت و در مسیرزاینده رود به خوبی از عهده آن برآمده اند.

جراحت پس از گل های گرمسیری درخشش بی نظیری را در کارنامه عسگرپور با خود همراه کرد که شاید عمده  موفقیت آن مدیون نوشتار قوی سعید نعمت الله باشد. این مجموعه با شناخت صحیح از آداب و رسوم، معضلات، مناسبات و بافت خانواده های اصیل ایرانی و شاید تهرانی لحظات جذاب و تأثیرگذاری را در واپسین دقایق بعد از افطار برای مخاطبان شبکه سه سیما می آفریند. لحظاتی پرتعلیق که مبتنی بر فیلم نامه ای به شدت دراماتیک با نقاط عطف حساب شده و پرفراز و فرود است که تا آخرین بخش های خود از ضرباهنگ لازم دور نشده و حفظ ضخامت فرم و محتوا هم چنان جذاب است.

جراحت گرچه تلخ است اما مبتنی بر فرهنگی اصیل، پرتنش، واقعی و بومی است.

فرهنگی که هست و ریشه دارد والبته دارای معایبی که با ساخت چنین مجموعه هایی روشنگرانه تلخی ها، کژی ها و زشتی هایش عیان می شود و راهی می شود به سوی روشنایی به سوی حل مشکلات و بهتر اندیشیدن و یکدیگر را دیدن، تکیه بر اصل خانواده، رعایت حریم بزرگ تر، تکریم مقام مادر، اعتقاد به ازدواج جوانان با مشورت و در پرتو نظارت خانواده ها از جمله نکات برجسته درام است که با دکوپاژ روان، بازی یک دست و تأثیرگذار، کستینگ قوی عسگرپور اثری فاخر را آفریده است.

شبکه اول سیما مجموعه مناسبتی این ایام را به نام در مسیر زاینده رود روی آنتن دارد که شاهکاری است مشترک از علیرضا نادری نویسنده تئاتر و حسن فتحی سینماگر مولف و محقق کشورمان که در کارنامه خود ساخت  مجموعه های موفق بسیاری را دارد. فتحی سینماگر مولف و عفیفه تهیه کننده اثر مبنی بر ساخت سریال خارج از مرکز و البته در استانی مستعد و شهری زیبا به نام اصفهان گام ساختارشکنانه ی دیگری در جهت رشد این هنر برداشته است.

اینک که صدا و سیمای جمهوری اسلامی در کشورهای همسایه و البته فارسی زبان مشتریان پرو پا قرصی دارد چه راهی بهتر از این برای نمایش گذاشتن آثار باستانی و زیبایی های ایران و جاذبه های توریستی که آمیخته است با هنر بومی هر استان. البته در این راستا نقدهایی بر این حرکت وجود داشت که چندان اهمیتی ندارد و درحد یک شوخی است نسبت به کلیت اثر که مفاهیم بلند اخلاقی را در دل خود دارد.

کستینگ تئاتر فتحی و بهره مدی او از مفاخر این رشته محمد سلطانی، مهرداد ضیایی، هومن برق نورد، حمید آذرنگ و ... نیز از جمله نکاتی است که کار فتحی را دارای عمق و غنا کرده و البته مخاطب را شگفت زده، بازی تأثیرگذار وضد کلیشه ای حسین محجوب و بازیگر کاراکتر جواهر از جمله توانایی های فتحی و البته خود بازیگران است که سریال را با وجود گزندگی در تم و تلخی محتوا مطلوب می سازد.

حضور اشکان خطیبی در نقش ستاره فوتبال و بررسی معضلات اخلاقی و صنفی این رشته که حجم وسیعی از بودجه ورزشی کشور و البته توجه جوانان را به خود معطوب داشته است و مقایسه  روانشناختی آن با فرهنگ پهلوانی ازجمله موفقیت های سریال حسن فتحی و البته علی رضا نادری است که علاوه بر طراحی اسکلت درام، دیالوگ های روان، فاخر، مناسب و زیبا را تحریر کرده است.

تعلیق جانکاه درام، داستان پیچیده و پر از داستانک فرعی، نقاط عطف به جا همراه با دکوپاژ علمی فتحی که با نگاهی زیبایی شناسانه محتوی را فدای فرم نکرده بلکه نردبانی ساخته برای فهم عمیق و دقیق مخاطب از تک تک پلان ها در مسیر زاینده رود را از جمله بهترین های رمضان امسال سیما کرده است.

نشان دادن کجی و راستی درکنار هم، سیاهی و سپیدی، زغال فروشی و آردفروشی، گذشت و انتقام، عشق و خشم، اعتماد و بی اعتمادی، بسته ای فرهنگی را طرحی کرده است که هر لحظه آن مخاطب ایرانی را که سخت قصه گویی را می پسندد و دیر، غافلگیر کرده است.