گسترش زمانی و مکانی تئاتر

فشرده کردن تمام جشن‌ها و برنامه‌های 13 صنف زیرمجموعه خانه تئاتر در بازه زمانی یک هفته، چنان ترافیکی را به وجود می‌آورد که باعث دلزدگی اهالی هنرهای نمایشی، اشباع عرصه اطلاع‌رسانی و بی‌توجهی مخاطبان عام می‌شد.

همیشه این پرسش برای علاقه‌مندان هنرهای نمایشی پیش می‌آمد که وقتی بزرگداشت روز جهانی تئاتر در ایران با تاخیر یک ماهه برگزار می‌شود، حالا چه اصراری است که سروته آن در یک هفته جمع شود.

شاید در پاسخ به همین سوال است که اینک هیات مدیره خانه تئاتر تصمیم گرفته تا در هر ماه از سال یکی از جشن‌های صنوف خود را برگزار کند. در این صورت هر کانون و انجمن این تشکل غیردولتی، روزی مناسب را برخواهد گزید و با برنامه‌ریزی از سر فرصت و بدون دغدغه، جشن خود را برپا خواهد کرد. این حرکت مثبت خانه تئاتر البته با چند اقدام دیگر می‌تواند کامل‌تر شود؛اول آن که خانه تئاتر باید به سمتی برود تا جشن‌هایش دیگر به گردهمایی‌های خانوادگی هر صنف تبدیل نشود.

تجربه‌های پیشین نشان داده است که این جشن‌ها بیشتر درونی بوده و مخاطبان عام در آن جایی نداشته‌اند. با توجه به شرایط جدید شاید بتوان امیدوار بود که در سال آینده، جشن‌های خانه تئاتر به سطح شهر تهران گسترش یابد و مردم هم خود را در آن شریک ببینند. این حرکت در راستای مردمی شدن هنرهای نمایشی تاثیرگذار خواهد بود و می‌تواند بر مخاطبان تئاتر بیافزاید.

کمبود و کاستی دیگر جشن‌های خانه تئاتر در سال‌های گذشته این بوده که تنها  به شهر تهران محدود می‌شده است. وقتی ما اهالی شهرستان‌نشین تئاتر را به جشن خانه خودشان دعوت نمی‌کنیم، چگونه می‌توانیم انتظار داشته باشیم تا تالارهای نمایشی شهرستان‌ها رونق پیدا کند.

برگزاری جشن‌های خانه تئاتر در شهرهای دیگر، حداقل کاری است که می‌توان انجام داد تا هنرهای نمایشی از باروی شهر تهران فراتر رفته و گستره کشوری بیابد.

مهدی یاورمنش