لطفا همه حرفه‌ای شویم

شاید جانمایه همه این انتقادها این بود که رفتارهای موجود در فوتبال ما در مقایسه با استانداردهای فوتبال جهان، قابل دفاع نیست. بسیاری از بازیکنان، ‌مدیران، ‌مربیان و دیگر مسوولان لیگی که لقب حرفه‌ای را به دنبال می‌کشند،‌ رفتارشان حرفه‌ای نیست و از لوگوی مسابقات تا برگزاری اختتامیه آن از استانداردها فاصله دارد و این موضوع نه تنها برای فوتبال ما که برای آبروی ورزش و چهره کشور ما، نا مناسب است.

اما آیا رفتار ما (خبرنگاران و روزنامه‌نگاران) حرفه‌ای است؟ براستی اگر کسی صحنه‌های بازی فینال گونه مشهد را می‌دید، از دیدن خبرنگاران، عکاسان و گزارشگرانی که چند ثانیه پس از پایان بازی، میکروفن‌ها را مقابل صورت مربی تیم برنده که تازه از بند استرسی طولانی رها شده، تکان می‌دادند یا چون عضوی از کادر فنی با آنها دور افتخار می‌زدند و از شادی، خود را در آغوش بازیگران می‌انداختند، به خنده نمی‌افتاد؟‌ درکجای دنیای حرفه‌ای روزنامه‌نگاری ورزشی و در کدام مسابقه بین‌المللی، چنین رفتاری را دیده‌ایم؟‌ مربی تیم قهرمان حتی فرصت نداشت به میان بازیکنانش برود چون خبرنگاران دست در گردن او انداخته بودند و اجازه حرکت به او نمی‌دادند.

بارها دیده‌ایم زمانی که بازیکنی پس از صحنه‌ای پرجنجال از زمین اخراج می‌شود، خبرنگاری با اصرار نظر او را جویا می‌شود و اعصاب متشنج بازیکن را به بازی می‌گیرد و گاه حرف‌ها و عملکردهایی در این میان اتفاق می‌افتد که کل فوتبال و ورزش ما را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

ما هم باید رفتار حرفه‌ای را بیاموزیم. اگر از دیگران نقد می‌کنیم و انتظار فوتبال و ورزشی حرفه‌ای داریم باید خودمان نیز سعی کنیم استانداردهای حرفه‌ای را رعایت کنیم. این رفتارها آبرو و اعتبار ما و جمع کثیری از دیگر همکاران خبری که می‌کوشند از اصول حرفه‌ای پیروی کنند، زیر سوال خواهد برد و حتی قدرت نقد منطقی ما را نیز کاهش می‌دهد.