معلمی ، عشق است و هنر

بعضی از مشاغل ، فن است و مهارت . تبحر در این مشاغل ، نیازمند سالها تجربه افراد است . برخی دیگر ، هنر است ؛ مانند تصویر زیبایی که نقاش ترسیم می کند.جدای از تمرین ، حس زیباشناختی و استعداد خاص فرد ، نقشی در این عرصه دارند. برخی دیگر از مشاغل دیگر آمیزه ای است از فن و هنر

کد خبر: ۲۳۳۲۲

؛ مانند مدیریت و رهبری . خصوصیات شخصی فرد، عاملی برای موفقیت در این عرصه است . اما معلمی و تدریس ، فراتر از این تقسیمات قرار گرفته است . معلمی ، هم فن است و هم هنر ؛ اما آنچه آن را برجسته می کند و منزلت اجتماعی معلمان را بالا می برد ، عشق و علاقه ای است که به کودکان و تدریس دارند. با فن و هنر نمی توان روح کودکان را پرورش داد. برای تعلیم و تربیت کودکان ، تا آنها انسانهایی کامل و نمونه شوند، عشق و توجه بسیار لازم است . برای این که محیط آموزشی سرشار از نشاط و تحرک باشد، برای این که غنچه های استعداد و توانایی کودک شکوفا شود ، معلمان باید با خیالی راحت و بدون نگرانی ، با آرامش خاطر ، وقت ، توجه و انرژی خود را صرف دانش آموزان کنند. برای انجام هر کاری ، روحیه قوی لازم است . معلمان با روحیه قوی می توانند حداکثر توانایی و دانش خود را به کار گیرند تا از کودکان معصوم امروز، انسانهای با تقوای فردا را بسازند. بالابردن منزلت اجتماعی معلمان ، یکی از راهکارهای مناسب خواهد بود که علاوه بر بالابردن روحیه ، احترام به خود را در معلمان بالا می برد. یکی از اولین نیازهای اساسی هر انسانی ، تامین مالی است . معلمان نیز باید از نگرانی های مالی و دغدغه تامین نیازهای اولیه خود فارغ باشند تا بتوانند توجه بیشتری به دانش آموزان بکنند. مدیر مدرسه و روسای آموزش و پرورش باید معلمان را در به دست آوردن اوضاع بهتر زندگی یاری دهند و امتیازات صنفی ، از قبیل حقوق بازنشستگی کافی ، بیمه ، امتیازات بهداشتی و... برای آنها مهیا کنند. اوضاع مطلوب محیط کار، چه از نظر فیزیکی و چه از نظر جو روحی حاکم برآن ، از اهمیت ویژه ای برخوردار است ؛ فضایی که روحیه تلاش و همکاری را در میان کادر آموزشی افزایش دهد و احساس علاقه و تعلق خاطر به محیط آموزشی را در معلمان ایجاد کند، تا جایی که مدرسه همان طور که خانه دوم دانش آموزان است ، خانه دوم معلمان نیز باشد. تا حد امکان معلمان و دانش آموزان باید در اداره امور مدرسه شرکت داشته باشند. رعایت عدالت میان معلمان و تبعیض قائل نشدن ، سبب ایجاد احساس برابری در آنها می شود که منجر به بالا رفتن حس همکاری و کارایی بیشتر در آنها خواهد شد. ترفیع باید براساس شایستگی و لیاقت صورت گیرد. معلمان باید بدانند فرصتی برای آنها فراهم می شود تا به مزایای بیشتری دست پیدا کنند. هر شخصی اگر بداند در کارش رشد و ترقی وجود ندارد، از حداکثر توانایی اش در انجام کار استفاده نخواهد کرد. هر گاه شخصی احساس کند کاری با اهمیت را انجام می دهد ، کیفیت کارش روز به روز بهتر خواهد شد. این جامعه و افراد آن هستند که باید همواره ارزش و اهمیت کار تدریس را یادآور شوند و آن را ارج بگذارند. شرکت در کارهای جمعی و تشویق معلمان در ایجاد روابط دوستانه با دیگر همکاران ، احساس تعلق خاطر را در آنها افزایش می دهد؛ به طریقی که محیط آموزشی را تبدیل به خانواده بزرگ می کند. تاثیر چنین روابطی ، بمراتب بیشتر از پاداش و مزایای مادی است . برخورد اولیای دانش آموزان باید سبب تقویت شان و اعتبار معلمان شود. آنها باید قدرشناس زحمات و خدمات معلمان باشند و این سپاس را به روشهای گوناگون ابراز کنند. معلمی که پاداش در کاری هر چند کوچک دریافت کند ، برای کارهای بیشتر و مشکل تر آمادگی نشان می دهد. نکته مهمی که باید به آن توجه لازم داشت ، عبارت است از این که رشد و پیشرفت معلمان ، تسهیل کننده رشد و ترقی دانش آموزان است . اعتماد به کار معلم ، رفع نیازهای اساسی و توجه به منزلت اجتماعی آنها ، انگیزه قوی را برای ادامه کار به نحو مطلوبتر ، در محیط آموزشی فراهم می کند.