این برره ای های آتش زنه

مهران مدیری فعال است و پرکاری او به سبب ارائه بهترین ها همواره زبانزد بوده و هست و سابقه او به «نوروز 72» به کارگردانی «داریوش کاردان» ، ایفای نقش در مجموعه های «باغ گیلاس» و «دردسر والدین» و چند سریال دیگر و همچنین به بازی در فیلم سینمایی «دیدار» برمی گردد.

کد خبر: ۲۳۱۰۸

اداره کردن گروهی که خود جزیی از کل آن و در سمت بازیگر است هر چند دشوار به نظر می آید، اما این کار برای مدیری به نظر کار راحتی است . او پیش از اینها ثابت کرد که می تواند گاهی جزو مجموعه برترین ها باشد. ضمن آن که «کیفیت هنری»اش به سبب گیشه خدشه دار نشود. «پاورچین» را باید از آن دست مجموعه های موفقی بدانیم که هدف اصلی شان ثبت خلاقیت های هنری در چارچوب اصول و قواعد اجرایی و به دور از هرگونه نمونه برداری کپی تقلید است ، می کوشد بدون اغراق حرفش را بزند. باید به خود بقبولانیم که حد استانداردهای تلویزیون آنقدر تعریف شده است که فیلمسازان و کارگردانان بخوبی از خط قرمزها آگاهند. بنابراین برای جبران شکست احتمالی فیلم یا مجموعه خویش سعی می کنند گاهی حرفها و حرکتهایی ابهام آمیز به نفع اقشار مختلف جامعه و بینندگان ارائه کنند. پس به سبب کلی گویی ، مواقعی ابهاماتی به وجود می آید که اگرچه در نگاه اول کمی عجولانه به نظر می رسد ولی پس از جا افتادن مسیر اصلی خود را می پیماید. باید به این نکته اذعان کرد که موفقیت صددرصدی این مجموعه مرهون متن هایی است که جوانی پرکار و حرفه ای چون قاسم خانی آن را این گونه سر و سامان داده است . طبق یک فرمول عادی ؛ همواره تلویزیون در ساخت برنامه های طنز از یکسری اصول و قواعد پیروی می کند که آیتم های طنز بر این بستر تعریف شده جای می گیرند و قاسم خانی به این چارچوب آشنایی کامل دارد.بداهه تا آنجا که تخیلات اجازه می دهد بدون ترس از بن بستی ناگهانی در مسیری ناتمام از جایگاهی خاص برخوردار است . خلق روستایی به نام «برره» که حتی فامیلی فرهاد برگرفته از نام روستاست ؛ پرداختن به آداب ، رسوم و فرهنگ ، غذاهای محلی سنتی ، خصوصیات بارز مردم برره مثل «پاچه خواری » قدرت های مقابله با یکدیگر (هشتپلکو)، ساخت غذاهای من درآوردی و حتی لهجه های خاص این مردمان آنقدر جدی و باور کردنی است که مخاطب پس از چند قسمت ، به توجیه هر آنچه از فیلم و مجموعه و داستان هایش استنباط کرده است ؛ فرهنگ اهالی این شهر را با تمامی خصوصیات روانی شان شرح می دهد. شاید مهمترین دلیل برای پذیرش اهالی برره به این نوع هجوهایی که بعضا تحقیر کننده نیز هست ، وجود نوعی خصوصیت روانی در رفتار اهالی رند برره است ؛ چرا که چنین مردمانی نه وجود خارجی دارند و نه از وضعیت معلومی برخوردارند. پرسوناژها نیز به گونه هایی مشابه یکدیگر خالق خصوصیاتی منحصر به فرد هستند. اهالی برره ایفاگر نقشهایی هستند که غیر از نقش اصلی خودشان این یدک کشیدن نقش بعدی آنان را به مخاطب می شناساند. خانه ، حیاط، میهمان دعوت کردن هایشان خاص است . محیط اداره آنان جدا از تصنعی بودنش ، مملوست از قربان صدقه رفتن هایی که در گوشه و کنار هر اداره ای از کارمندان جزئ نسبت به رئیس بالا دست به چشم می خورد. ارتباطات زوجین داستان نیز، گاهی مساله دار می شود؛ رفتارهای لوس یاسمن و عشق افراطی او که البته برای زوجهایی مثل فرهاد و مهتاب ، سپهر و شادی ، سرمنشا بروز اختلافاتی می شود که پردازش این عملکرد کاملا جدی و مثبت بوده است . و در آخر این که این واضح است که از ابتدای مجموعه پاورچین کسی خبری از طنزپردازی بازیگرانش ندارد. این شرایط ثانویه است که ذهن مخاطب را نسبت به آنچه پیرامون قصه و حاشیه هایش می گذرد، روشن می کند. در فرهنگ لغت «پاورچین » یعنی : گام برداشتن به تانی که هیچ صدای پایی شنیده نشود. این اسم با مسما برای مجموعه ای که در آن اهالی 2منطقه از یک روستا (بالا برره ، پایین برره) آهسته و بی سر و صدا در عین دوستی هایشان ؛ زیرآب یکدیگر را می زنند بسیار در خور توجه است . پخش پشت صحنه هایی از این دست در انتهای هر برنامه روتین بر جذابیت کار افزوده است ؛ ضمن آن که در لابه لای این پشت صحنه ها؛ بدعت ، بداهه از جانب بازیگران کاملا هویداست . بازیها روان است . حرفها و نگاهها و عملکردها نه تنها سنت شکن و برگرفته از بی حرمتی نیست ، بلکه بر جذابیت کار پاورچینی ها افزوده است . به امید حمایت و تولید این گونه برنامه ها.