حمله به جنوب؛ همدلی در سراسر ایران

گستره این حملات از جنگ تحمیلی ۱۲روزه و جنگ رمضان با هدف قرار دادن نقاط مختلفی از پایتخت و مدرسه شجره طیبه میناب و دیگر نقاط کشور آغاز شد و تا حملات اخیر به استان‌های جنوبی کشور ادامه پیدا کرد؛ موضوعی که این برداشت را در جامعه ایرانی ایجاد می‌کند که ما اکنون یک کشور و جامعه‌ای واحد با گستره جغرافیایی مشخص هستیم که در برابر تهاجم دشمن قرار گرفته‌ایم. تهاجم دشمن نشان می‌دهد آنها درصدد آسیب رساندن به یک جامعه هستند و همین مسأله زمینه ایجاد همبستگی را فراهم می‌کند. به‌عبارت دیگر این‌گونه نیست که گفته شود دشمنان فقط به جنوب کشور حمله کرده‌اند بلکه آنها ایران را هدف قرار گرفته‌اند. به‌هر حال هر هجمه‌ای می‌تواند همبستگی‌آفرین باشد. هجمه کنونی دشمن نیز برای جامعه ایرانی بسیار همبستگی‌ساز بوده است؛ به‌ویژه آن‌که در این دوره از جنگ، دشمن میان مردم و نیرو‌های نظامی تفکیکی قائل نیست. هنگامی که مناطق غیرنظامی هدف حمله قرار می‌گیرند، دشمن این پیام را منتقل می‌کند که با همه مردم دشمنی دارد. همین مسأله موجب رسوایی دشمن شده و در نهایت، نقش وحدت‌آفرین خود را در جامعه ایفا کرده است؛ بنابراین حملات دشمن به جنوب کشور به‌طور طبیعی موجب همبستگی اجتماعی می‌شود و وقتی این همبستگی شکل بگیرد، به افزایش تاب‌آوری اجتماعی نیز منجر خواهد شد. یکی از مؤلفه‌های اصلی ارتقای تاب‌آوری اجتماعی، همبستگی اجتماعی است و دشمن ناخواسته چنین فضایی را در جامعه ایرانی ایجاد کرده. به‌ویژه این‌که جنوب کشور ما در طول تاریخ همواره با دشمنان خارجی و تهاجم بیگانگان مواجه بوده است. پیشینه تاریخی و این ادبیات دفاع از تمامیت ارضی ایران در جامعه ایرانی وجود دارد و به‌خصوص در جنوب کشور، موضوعی برجسته و مهم به‌شمار می‌رود؛ بنابراین تهاجم به جنوب کشور نه فقط در ایران بلکه در سراسر محور مقاومت و حتی در میان همه مستضعفان و کسانی که از سلطه و ستم نظام سرمایه‌داری صهیونیستی در جهان آسیب دیده‌اند احساس می‌شود. ویژگی دیگری که امروز در جامعه ایرانی وجود دارد، شکل‌گیری اعتماد به نفس است. این اعتماد به نفس، هم به‌واسطه پرورش مردمی است که توسط امام شهیدمان صورت گرفت. از سوی دیگر رشادت‌های رزمندگان و نیرو‌های مسلح ما دشمنان را مستاصل کرده و آنها ناچارند سناریو‌های خود را مدام تغییر دهند. همین تغییر مکرر سناریو‌ها که همگی نیز ناموفق بوده‌اند، در جامعه بین‌الملل و در میان مردم ایران این تصویر را ایجاد می‌کند که دشمن دچار استیصال شده است. این استیصال، هم از سوی ما و هم از سوی خود دشمن قابل درک است و همین مسأله باعث می‌شود مردم اعتماد به نفس مضاعفی پیدا کنند.