او سالها در عرصه صدا فعالیت کرد و توانست با تسلط کمنظیر بر لحن، مکث، ریتم و بیان، جایگاهی ویژه میان مخاطبان و اهالی هنر پیدا کند. ویژگی مهم رضوی این بود که صدایش علاوه بر خوشآهنگ بودن، دارای شخصیت بود. همین شخصیت صوتی باعث شد در ذهن مخاطب، صدای او با اعتبار و آرامش گره بخورد. یکی از ارزشهای مهم کارنامه او، حضور مؤثر در رادیو و برنامههای فرهنگی بود؛ جایی که صدا، بدون تکیه بر تصویر، باید بار اصلی انتقال حس و معنا را بر دوش بکشد. بهروز رضوی در این حوزه نشان داد که گویندگی، فقط خواندن متن نیست؛ بلکه هنر فهمیدن متن، زیستن با آن و رساندن روح کلمات به شنونده است. همین نگاه حرفهای سبب شد نام او در میان صداهای ماندگار ایران ثبت شود. بهروز رضوی را باید بخشی از حافظه صوتی مردم ایران دانست؛ صدایی که در خاطرهها مانده و در ذهنها استمرار یافته است. در روزگاری که سرعت و هیاهو، مجال تأمل را کمتر میکند، نام چنین هنرمندانی یادآور این حقیقت است که هنر اصیل، آرام اما با اثری عمیق است. بهروز رضوی از همین تبار است؛ هنرمندی که شاید بیش از آنکه دیده شود، شنیده شد اما همین شنیدهشدن کافی بود تا برای همیشه در حافظه فرهنگی ایران ماندگار بماند.
