صدای خاص، کلید ماندگاری در دوبله است/ جوانان تقلید نکنند

به گزارش جام‌جم‌آنلاین به نقل ازروابط عمومی رسانه ملی، مژگان عظیمی‌ که امروز یکی از ستون‌های دوبله و رادیو ایران به شمار می‌رود، کار خود را در پنج‌سالگی با رادیو کلید زد. این شروع زودهنگام، زیر سایه پدر و با شرکت در تست‌های رادیویی شکل گرفت.

عظیمی‌ با یادآوری آن دوران، اعتراف می‌کند که در ابتدا حتی سواد خواندن و نوشتن کامل نداشته است؛ «دیالوگ‌ها در گوشم گفته می‌شد و من همان را تکرار می‌کردم.»

این آموزش شنیداری در محیط واقعی، مقدمه‌ای بود بر آموزش‌های رسمی‌تر در مدرسه که خاطراتی شیرین را برای او رقم زد. عظیمی در اوج دوران فعالیت خود، در برنامه‌های ماندگاری چون «صبح جمعه با شما» و «سلام کوچولو» حضوری فعال داشت و تجربه‌های رادیویی ارزشمندی کسب کرد.

گستره فعالیت‌های او محدود به صدا نماند و با ورود به عرصه بازیگری نیز خوش درخشید. سریال‌هایی چون «مدرسه مادربزرگ‌ها» که در آن نقش پسته خانم را بر عهده داشت، «دوران سرکشی» و «ماجراهای خان جون» نشان‌دهنده تعهد عظیمی‌ به ارائه نقش‌های متفاوت بود. با این‌حال، یکی از شورانگیزترین بخش‌های کار این هنرمند، خوانندگی ترانه‌های کودک بوده است؛ تخمینی که او از تعداد این ترانه‌ها می‌دهد، حیرت‌انگیز است: «شاید بیش از هزار ترانه کودک را طی این سال‌ها خوانده باشم.»

هایدی؛ صدای نمادینی که تکرار می‌شود!
از میان انبوه کارهای دوبله، در قلب مژگان عظیمی جایگاه ویژه‌ای برای «هایدی» محفوظ است. او اعتراف می‌کند که‌هایدی را بیش از همه دوست دارد و این کار را چندین بار، هم در نسخه انیمیشن و هم در نسخه سینمایی، دوبله کرده است. خاطرات این نقش برای او هرگز کهنه نمی‌شود. این محبوبیت فراتر از استودیوها و به میان مردم کشیده شده است.

عظیمی‌با قدردانی از مردم هنردوست ایران می‌گوید: مردم ما هنردوست هستند و هنرمندان را دوست دارند؛ همان‌طور که ما آنها رو دوست داریم و تمام تلاشمان را برای خوشحالی آنها می‌کنیم. هر جا که می‌روم و صحبت می‌کنم، همه متوجه می‌شوند. مردم خیلی لطف دارند و می‌خواهند که با صدای‌هایدی صحبت کنم و من هم سعی می‌کنم با اجرای صدای خودم و کمی لحن آن شخصیت‌ها، لطفشان را جبران کنم.

سختی‌های پنهان کار هنری
ورود به دنیای هنر، به‌خصوص دوبله، سرشار از چالش‌هایی است که برای مخاطب عادی قابل‌رؤیت نیست. عظیمی در مورد سختی‌های این مسیر می‌گوید: به نظرم هر کاری برای خودش چالش‌ها و سختی‌هایی دارد. در ابتدا تصور می‌کردم رادیو یک جعبه است که صدا از آن خارج می‌شود؛ اما ورود به استودیو و درک عمق کار دوبله، برایم شگفت‌انگیز بود.

وی تصریح می‌کند: صبر و علاقه، دو رکن اصلی کار دوبله است. در کار هنر باید صبر و حوصله بسیاری داشته باشید. مثلاً ممکن است برای کاری دعوت شویم و از صبح تا عصر منتظر باشیم که نوبت‌مان شود، چون بخشی که مرتبط با ماست آخر کار است.

عظیمی در مقایسه میان عرصه‌های مختلف فعالیتش، بازیگری را سخت‌تر از رادیو و دوبله می‌داند، اما تأکید می‌کند: کسانی که از رادیو کارشان را شروع کردند، خیلی راحت‌تر می‌توانند دوبله را یاد بگیرند؛ چون میکروفن را می‌شناسند و راحت‌تر می‌توانند وارد دوبله شوند. در نهایت، استعداد و علاقه مسیر اثرگذاری تولید را هموار می‌کنند.

وضعیت کنونی دوبله و توصیه‌ای به جوانان
عظیمی وضعیت صنعت دوبله در حال حاضر را با اندکی دلتنگی توصیف می‌کند و می‌گوید: خیلی از همکاران قدیمی را از دست داده‌ایم. این کمبود، فضایی احساسی ایجاد کرده است. گاهی دلم تنگ می‌شود و احساس کمبود می‌کنم. یک زمانی همه همکاران بودند، صمیمی و خوب بودیم؛ الان که وارد می‌شوم هیچ‌کس نیست.

او ادامه می‌دهد: نیروهای جوانی جایگزین شده‌اند که برخی از آن‌ها خوب هستند و برخی دیگر کمتر. توصیه‌ای که به این جوان‌ها دارم این است که سعی کنند خودشان باشند، تقلید نکنند. متأسفانه شنیده و دیده‌ام که برخی برنامه‌ها اصلاً صدای اصلی قابل‌تشخیص نیست و همه شبیه به هم هستند.