آخرین ضربه رو محکم تر بزن!

آدمهای سینما و تلویزیون همیشه به دنبال سوژه های خاص می گردند. سوژه هایی که تماشای آن در قالب فیلم یا سریال بتواند مخاطب را میخکوب کند

کد خبر: ۱۵۱۱۷۳

و تا مدت ها نام آن کارگردان و فیلم ساز را بر سر زبان بیندازد.
خاص بودن یک ویژگی مهم برای این حرفه است و همه آدمها تلاش می کنند یک جوری از دیگری خاص باشند. شاید در سینمای ایران تنها برای یک فیلم نامه بهای نقدی پرداخته می شود تا این « خاص بودن» در قصه ایجاد شود اما در سینمای غرب گاه هزینه های بالایی برای یک ایده ، یک فکر، یک قصه یک خطی و.... پرداخته می شود تا بر مبنای آن یک «شاهکار» خلق شود.
همیشه هم چنین اتفاقی رخ نمی دهد. یا حداقل کارهای موفقی که مخاطب را با خود همراه می کند فرقی نمی کند چه در ایران و چه در دیگر کشورها برای مدتی طولانی در قله موفقیت قرار نمی گیرند. سینما و تلویزیون نیز مانند دیگر چیزهایی که بشر خلق کرده تا راحت تر زندگی کند، معمولا مشمول مرور زمان می شوند و تابع مدهای خاصی هستند که گهگاه تغییر می کند. در همین دنیای سینما گاه شاهد موج فیلمهای حادثه ای هستیم و گاهی شاهد موج فیلمهای ملودرام. گاه در فیلمها مردان عاشق زنان می شوند و گاهی زنان عاشق مردان.
حالا می توان تصور کرد در چنین دنیایی تا چه اندازه پیدا کردن فیلمها و سوژه هایی که بتواند دوام و ماندگاری طولانی داشته باشد و همیشه تازگی خود را حفظ کند سخت است. شاید همین مساله بتواند اهمیت سریال ها و فیلمهایی که به ماندگاری می رسند را برای ما روشن کند. حالا با این مقدمه چینی پاسخ به این سوال که چرا فیلمهای بروس لی هنوز هم بعد از گذشت سالها جذاب است کار سختی است. فیلمهای او هیچ گاه پیچیدگی خاصی نداشته است.
داستان به سادگی شکل می گیرد و به سادگی پیش می رود. همیشه هم مخاطب از همان ابتدا می تواند حدس بزند چه سرنوشتی در انتظار آدم خوب ها و آدم بدها است. اما با همه این « رو» بودن داستان ، باز هم تماشای این فیلمها بعد از گذشت سالها جذاب و خاطره انگیز است. آیا این مساله به خاطر مرگ مشکوک بروس لی است؛ آیا این مساله به دلیل حرکات رزمی فیلم است؛ آیا....
فیلمهای بروس لی که این روزها از شبکه دو سیما پخش می شود، برای بینندگانی که از مرز 30 سالگی عبور کرده باشند یادآور خاطرات فراوانی است. خاطراتی که بعد از گذشت سالها شاید با طرح چنین سوال هایی همراه باشد. شاید این نسل به خاطر داشته باشد که در سالهای اولیه انقلاب فیلمهای این بازیگر چگونه بر روی پرده مساجد نمایش داده می شد. در آن سالها این فیلمها به دلیل روحیه حماسی و عدالت طلبی موجود در آن بسیار مورد توجه جوانان قرار می گرفت.
بروس لی حتی بازیگر محبوب نسل پیش از انقلاب بود. بازیگری که مبارزه با ظلم و عدالت خواهی وجه بارز فیلمهای او بود و همین مساله او را به چهره ای جذاب برای نسل جوان تبدیل کرده بود. در همان سالهای پیش از انقلاب یک کارگردان و هنرپیشه نیز بر اساس فیلمهای او فیلمی کمدی ساخت. حتی در سالهایی که دیگر فیلمهای او جایی نمایش عمومی هم نداشت ، تماشای چند باره فیلمهای او در قالب فیلمهای نوار کوچک چیزی از جذابیت آنها کم نکرد. بروس لی را شاید بتوان یک قیصر ایرانی دانست.
مردی که همیشه دست خالی به جنگ ظلم و بی عدالتی می رود و همواره خصلت های جوانمردانه او تحسین مخاطبان توده ای مردم را ایجاد می کند. زمانی که فیلمهای این بازیگر پخش شد خبری از قهرمان های رنگارنگ فیلمهای رزمی نبود. قهرمان هایی که نمونه آن را بارها در فیلمهای خانه خنجرهای پران و ببر خیزان اژدهای غران دیده ایم که از جایی به جای دیگر «پرواز» می کنند و با حرکات خود یک تنه عده زیادی را به کام مرگ می فرستند و بیشتر در کسوت بازیگر یک بازی رایانه ای ظاهر می شوند تا بازیگر چیزی به نام سینما!
مخاطب سینما و تلویزیون همیشه تشنه موضوع هایی است که بارها و بارها تکرار شده اند. موضوع هایی مانند: عشق ، عدالت طلبی ، حق طلبی و... که حتی گذشت زمان هم آنها را کهنه نمی کند. برای ساختن فیلمهای جذاب حتما لازم نیست به دنبال ایده های خاص باشیم و حرفهای پیچیده بزنیم. گاهی همین داستان های ساده هم می تواند بعد از گذشت سالها مخاطب را درگیر خود کند. این همان درسی است که تماشای فیلمهای بروس لی می تواند برای ما داشته باشد. این همان خصلتی است که در اغلب فیلمها و سریال ها نادیده گرفته می شود. مسائلی مانند عدالت طلبی حرف دیروز و امروز نیست و همیشه جذابیت خاص خود را دارد. همیشه لازم نیست حرفهای پیچیده بزنیم.