توشه ایمان در ماه عسل رمضان

: ماه رمضان امسال هم پایان یافت ، ای کاش می شد تمام روزهای سال مثل روزهای ماه رمضان باشد. در این ماه تمام لحظه ها معنای دیگری دارند.

کد خبر: ۱۴۸۶۶۹

از بحث روحانی این شبها و روزها که بگذریم ، در عصر رسانه ها و تلویزیون ماه رمضان ، با تمام ماههای سال فرق می کند. انگار در این ماه رادیو و تلویزیون هم حواسشان بیشتر به دقایقی است که می گذرد ، گویا رسانه های دیداری و شنیداری هم می خواهند به ما بگویند حواستان جمع باشد اگر در این ماه بتوانید درست عمل کنید شاید سال خوبی پیش رو داشته باشید اما واقعا چگونه می توان در طول یک ماه آنقدر برای خود توشه جمع کرد تا یک سال را بتوان با آن گذراند. این پرسش می تواند در ذهن هرکسی به وجود بیاید ، می توانی با این سوال روزت را آغاز کنی و نزدیکی های غروب وقتی که به اذان ساعتی نمانده از تلویزیون که در گوشه خانه روشن است صدایی بشنوی که با تمام صداهایی که تاکنون شنیده ای فرق کند. صدا جوان نیست ، اینجایی هم نیست. کلامش خودمانی است اما لهجه اش با ما فرق می کند. می گوید: خداجون من تو را دوست دارم ، خداجون همه چیز من مال توست ، خداجون... صدا جذبت می کند ، مثل یک آهن ربا. می آیی می نشینی مقابل تلویزیون ، دوربین از روی کریستال های نورانی چراغهای داخل استودیو عبور می کند ، ذرات آبی نور در فضا معلق هستند و هنوز آن صدا که گویا از ماورا می آید به گوش می رسد: من فقط خدا را دارم... ، دوربین از ذرات نور عبور می کند و به خانمی کهنسال می رسد که روی مبل مقابل مجری نشسته است و دارد از خدا سخن می گوید. آنقدر مخلصانه قربان ، صدقه خدا می رود که انگار تمام حجاب ها برای او از میان برداشته شده است و او دارد بی واسطه با خداوند سخن می گوید. نمی فهمی کی اشکهایت سرازیر شده است ، متوجه نمی شوی که داری با صدای بلند گریه می کنی . انگار «ایمان» تجسم عینی یافته ، آمده مقابلت نشسته و دارد با تو که سالها در پی او می گشته ای سخن می گوید. انگار نور و فضای استودیوی ضبط برنامه «ماه عسل» آبی تر از همیشه است . «احسان علیخانی» مجری برنامه اشکهایش را پاک می کند ، می خواهد حرفی بزند اما اشک مجالش نمی دهد ، به میهمان خود می گوید: من هیچ نمی گویم ، امروز شما صحبت کنید... و آن خانم که کلامش انگار سحر می کند بازهم رشته کلام را به دست می گیرد. کم کم در می یابی که او ایرانی نیست ، خانم دکتر فرانسوی است که مسلمان شده و سالهاست که در ایران زندگی می کند.
آیا این صدا و آن نگاه مطمئن خانم دکتر فرانسوی مسلمان و عارف توانسته به پرسش تو پاسخ دهد؛ آیا فهمیده ای که توشه سالی که در پیش داری «ایمان» است؛ «ماه عسل» رمضان امسال هم به یاد خواهد ماند. از همان روز اول ماه مبارک که به خانه ها آمد ، نشان داد که می خواهد جاودانه شود. استودیو را چنان آذین بسته بودند که انگار قرار است تازه عروسی به این خانه بیاید و در آن ماندگار شود.
تازه عروس که به خانه می آید ، کسانی به دیدارش می آیند و برای خوشبختی او دعا می کنند. برخی می نشینند و از تجربیات خود برای تازه عروس می گویند تا او راه سعادتمندی را راحت تر طی کند. «ماه عسل » هم رمضان امسال میهمان های زیادی را به خود دید. برخی از آنها اصالتا ایرانی نبودند اما حرفشان ، حرف دل بود و لاجرم به دل می نشست . فرزندان «چه گوارا» یکی از این میهمان های خوشا یند بودند. جانبازی هم آمد که به سختی سخن می گفت و ما آنقدر ساکت نشستیم و تمام حواسمان را به تلویزیون دادیم تا بفهمیم او چه می گوید. یکی هم آمد که از صفر شروع کرده بود. در آغاز راه او نه سواد داشت و نه کار بلد بود اما شروع کرد، سواد و فن یاد گرفت و اکنون یکی از موفق ترین هاست . یک ماه گذشت به استودیوی آبی «ماه عسل» که در نور شیشه ای رنگی غوطه ور بود ، خیلی ها آمدند و برای آنهایی که گوش شنوا داشتند از راههای رستگاری گفتند ، از راههای جمع آوری توشه ایمان برای سالی که در پیش است .«ماه عسل» برای اکثر مردم فقط یک بار در طول زندگی اتفاق می افتد اما زندگی در جریان است و توشه ها روزبه روز کمتر می شود ، پس به امید «ماه عسلی» دیگرکه شاید بازهم بتوانیم همراه با «احسان علیخانی» مجری صادق این برنامه در کنار میهمان های ماه خدا بخندیم ، گریه کنیم و به فردایی بیندیشیم که با توشه ایمان روشن ترمی شود.