مورالس در سرزمین فقر

اخبار شامگاهی شبکه های متعدد تلویزیونی بولیوی کشوری را به تصویر می کشند که در آستانه تکرار تجربه بالکان ایستاده اند.

کد خبر: ۱۴۸۰۷۳

لاپاز و ساکره ، 2 شهر بزرگ بولیوی در رقابت برای میزبانی پایتخت درگیر مناقشه ای عمیق هستند که دامنه آن تا روابط بین مردم دو شهر نیز کشیده شده است . ایالت سانتاکروز در شرق به دنبال خودمختاری است و فرماندار شهر پرجمعیت کوچابامبا در منطقه مرکزی کوههای سر به فلک کشیده آند از دولت اوو مورالس ، رئیس جمهور خواسته استعفا دهد. با این همه مورالس که اولین بومی ای است که طی 5 سده ای که از ورود اسپانیایی ها به بولیوی می گذرد به ریاست جمهوری این کشور رسیده چنان نگران این تحولات نیست . او که سالها هدایت و سازماندهی اعتراضات زارعان کوکا و مخالفت سرسختانه شان با تلاش امریکا برای امحای مزارع کوکا را برعهده داشت بخوبی با اصول و قواعد اعتراض های مدنی آشنا است . مورالس با توجه به عادت های کاری هنوز هم به رسم زارعان کوکا سحرگاهان و پیش از طلوع خورشید از خواب برمی خیزد و این عادت حتی پس از راهیابی به کاخ ریاست جمهوری در سال 2006 میلادی هم تغییر نکرده است . به رغم همه مشکلات اقتصادی و سیاسی که رادیکالیسم مورالس برای بولیوی به وجود آورده دوران حاکمیت او برای مردم کشورش ارمغانی بزرگ به همراه داشته و آن ثبات و امنیت نسبی بوده است . اختلاف طبقاتی شدید و فقر کماکان در کشور موج می زند اما مورالس با حفظ قدرت توانسته خیلی ها را شگفت زده کند. وقتی از او در مورد مشکلات بولیوی سوال می شود با دقتی که فقط از یک اقتصاددان می توان انتظار داشت ، می گوید: یکی از بحث برانگیزترین مباحث در کابینه این است که آیا باید بخشی از ذخایر ارزی کشور را خرج کنیم یا نه سپس با توضیح این که ذخایر ارزی بولیوی پس از روی کار آمدن او در سال 2006 میلادی دو برابر شده و به حدود 4 میلیارد دلار رسیده است ، می افزاید: به گمان من هنوز زمان برداشت از این ذخایر فرا نرسیده است . بولیوی هنوز هم فقیرترین کشور امریکای جنوبی است و 60 درصد مردم این کشور 9.1 میلیون نفری زیر خط فقر زندگی می کنند. در حالی که لزوم مهار فقر به جدی ترین موضوع مورد بحث در محافل سیاسی بولیوی تبدیل شده پاره ای از تصمیمات مورالس از جمله اقدام اخیر او در ملی اعلام کردن صنعت نفت این کشور همه را غافلگیر کرد. در حالی که بسیاری این اقدام را افراطی می دانستند ملی سازی صنعت نفت بولیوی در عمل چیزی جز بازبینی مفاد قراردادهای نفتی و گازی این کشور با شرکتهای فعال در صنعت انرژی این کشور نبود. با این حال این اقدام موجب شد سهم درآمدهای ناشی از بهره برداری از منابع نفت و گاز بولیوی از تولید ناخالص داخلی این کشور از 5درصد در سال 2004 میلادی به 13.3 درصد در سال گذشته بالغ شود.رشد درآمدهای بخش انرژی تسریع روند رشد اقتصادی بولیوی را رقم زده به گونه ای که پیش بینی می شد رشد اقتصادی این کشور طی سال جاری به حدود 4 درصد برسد. علاوه بر این افزایش برداشت محصول کوکا و تشدید روند قاچاق این محصول به برزیل هم به تسریع روند رشد اقتصاد بولیوی دامن زده است . نکته تناقض آمیز این که طبقه متوسط شهری که حداکثر بهره را از سیاست های اقتصادی مورالس برده سرسخت ترین منتقد حاکمیت او است . با در صدر امور بودن یکی از اعضای برجسته سندیکای تولیدکنندگان کوکا، زارعان این محصول دیگر اقدام به مسدود کردن بزرگراه ها نمی کنند و همین مساله موجب شده رفت و آمد مردم و مبادله کالا بین نقاط مختلف کشور تسهیل شود.بهبود شرایط اقتصادی بولیوی موجب شده صنعت ساخت و ساز در نقاط مختلف کشور احیا شود و پروژه های مسکونی و ساختمان های تجاری یکی پس از دیگری در نقاط مختلف کشور سر برآورند.براساس فیلمی که قرار است ماه آینده میلادی در سراسر بولیوی به نمایش درآید و «Evo Pueblo» نام دارد تونچی آنتزانا ، از کارگردانان برجسته بولیوی زندگی مورالس را به تصویر کشیده است . در این فیلم زادگاه او در دهکده ای دورافتاده در ایمارا که مامن بومیان است ، نشان داده می شود. او در دوران کودکی در کوره های آجرپزی مشغول فعالیت شد و در دسته های موسیقی بومی فلوت می زد.
سالها بعد بود که در یک مزرعه کوکا مشغول به کار شد ، با مشقت زیاد صاحب مزرعه ای شد و بعدها به دلیل جدیت در کار به عضویت سندیکای زارعان کوکا درآمد و به ریاست آن رسید.
این فیلم بیانگر علاقه مندی بولیویایی های فقیر به مورالس است. مردی که هیچ گاه نتوانست تحصیلات دبیرستانی را به پایان ببرد و در 47 سالگی هنوز مجرد است و همسری اختیار نکرده است.
گردهمایی هایی به تصویر کشیده می شود که در آن حاضران پلاکاردهایی در دست دارند که روی آنها نوشته هایی در حمایت از نامزدی مورالس برای دریافت جایزه صلح نوبل درج شده است . داروین نپیتو و روبرتو نادیا از روزنامه نگاران مشهور بولیوی اقدام به نگارش و چاپ کتابی تحت عنوان «یکی به نام ادو» کرده اند که در آن ماجراهای عشقی زندگی مورالس و چگونگی به قدرت رسیدن او با دقت و وسواس دنبال شده است . این کتاب از آنجا که بدون مجوز چاپ شده بود سر و صدای زیادی در بولیوی به پا کرد.
در صحنه سیاسی ، مخالفان و منتقدان دولت به برخوردهای دولت با مخالفان و پیشنهاد حامیان مورالس برای انتخاب مجدد او به ریاست جمهوری بدون رای گیری اشاره می کنند. این گروه تاکید دارند مورالس در بسیاری از موارد از هوگو چاوز ، رئیس جمهور ونزوئلا الگو می گیرد.
این موضوعی است که مورالس چندان هم از اقرار به آن ابا ندارد. می گوید: چاوز به دنبال احیای سرزمین آبا و اجدادی ما در امریکای لاتین است و این دیدگاهی است که ما در آن شریک هستیم. او دریافت کمکهای مالی دولتش از ونزوئلا را قابل توجیه می داند در صورتی که رد کمکهایی که مشروط به امحاء مزارع کوکا شده اند را اجتناب ناپذیر توصیف می کند.
مورالس با ناخرسندی به اقلیت سفیدپوست و ثروتمند بولیوی اشاره می کند و ادعا دارد حتی به عنوان رئیس جمهور هدف اقدامات نژادپرستانه آنان است . او به اهانت ها و تبلیغات منفی این گروه از سفیدپوستان که نبض اقتصاد بولیوی را د ر دست دارند و اکثر آنها ساکن سانتاکروز هستند ، اشاره می کند.
یادآوری می کند امید داشته با ورود به کاخ ریاست جمهوری بتواند به تبعیض ها پایان دهد اما به ظاهر ریشه های اقلیت سفید عمیق تر از آن است که او بتواند در این راه به توفیق چندانی دست یابد.