نقشی راحت و بی دردسر

اسماعیل کاظمی ، بازیگر سریال پرمخاطب «باجناقلار» از تولیدات سیمای مرکز آذربایجان غربی است. او کارش را با تئاتر شروع کرده و امسال نیز در چند نقش مختلف ظاهر شده است.

کد خبر: ۱۴۰۵۴۳

با او در خصوص نقشش در این سریال گفتگو کردیم.

جمشید «باجناقلار» شخصیت متزلزلی دارد. بازی در این نقش برایتان چگونه بود؛
کارگردان این مجموعه هنگام نوشتن متن این سریال ، شخصیت جمشید را برای من در نظر گرفته بود و به واقع جمشید را براساس شناختی که از من در سریال «آتا» داشت ، طر احی کرده بود. او می دانست من قادرم این نقش را بخوبی ایفا کرده و جمشید را با آن شخصیت به قول شما متزلزلش خلق کنم. با این اوصاف ، بازی در نقشی که همه چیز آن از پیش مهیا شده و امتحانش را پس داده ، باید کار خیلی راحت و جذابی باشد.

سخت ترین سکانسی که در طول کارهایتان داشته اید؛
یکی از اصول مهمی که هنرمند باید داشته باشد علاقه به کارش است. این علاقه است که موجب ادامه کار با قبول آن همه سختی توسط هنرمند می شود. در تک تک سکانس هایی که بازی داشتم ، با شور و علاقه بازی کردم و به نظرم هیچ کدام از آنها سخت نبودند و اگر هم سختی در حفظ متنی طویل ، مثلا 10 سطری پیش می آمد، کارگردان به کمکمان می آمد و با حلاجی نقش کار را به آخر می رساندیم.

با توجه به حضور همزمانتان در سینمایی «دو سلطان» و سریال «آیریلیق»، چه تفاوتی بین بازی در فیلم و سریال می بینید؛
حساسیتی که در ساخت یک فیلم 1.5 ساعته به خرج داده می شود، بیش از حساسیت موجود در ساخت یک سریال چند قسمتی است و شاید زمان فیلمبرداری یک فیلم بیشتر از زمان فیلمبرداری سریالی که مدت زمان اکران آن بیش از 10 رابر یک فیلم است به طول بینجامد. مسلما بازی با چنین شرایطی حساسیت خاص خود را می طلبد و ایفای نقش در آن نیز چه به لحاظ حس گرفتن و چه به لحاظ دقت کاری متفاوت تر از ایفای نقش در یک سریال است.

در ایکی سلطان (دو سلطان) چه نقشی را ایفا می کردید؛
منظور از دو سلطان این نیست که دو تا سلطان یا شاه در فیلم حضور دارند، بلکه سلطان اولی لقبی است که مردم روستا به فردی که میانشان از محبوبیت برخوردار است و به شجاعت اشتهار دارد و به نوعی میان مردم جذبه دارد، نهاده اند و سلطان دوم زن وی است و فیلم به نوعی روایتگر جذابیت های زندگی این زوج با تلخی ها و اختلافات و دلخوشی هاست. نقش سلطان را هم هاشم چاوشی ایفا کردند و من در این کار در نقش یکی از روستایی ها بازی کرده ام.

کارها و آثار مراکز استان ها را چگونه ارزیابی می کنید؛
اگر بخواهیم توجه به کارهای منطقه ای ، مثلا استان خودمان را با کارهای کلان مناطقی چون تهران مقایسه کنیم که به نظر من مقایسه غلطی است تفاوت چشمگیری در نوع و شیوه توجهات مشاهده خواهیم کرد؛ اما قدر مسلم این که اگر با در نظر گرفتن شرایط و نسبت های حاکم بر آنها به این قضیه بنگریم که دید منطقی تری است در خواهیم یافت که نه تنها توجه مناسبی شده و می شود، بلکه شاید بیشتر و بهتر از حد مورد نظر باشد.