بازیگر نمی تواند معجزه کند

مونا فرجاد، بازیگر نقش «هانیه» در سریال سلام ، دختر جلیل فرجاد است. جلیل فرجاد از بازیگران قدیمی سریال های تلویزیونی است ، اما مونا می گوید که پدرش زیاد تمایل نداشته فرزندانش وارد دنیای بازیگری شوند.

کد خبر: ۱۳۶۴۲۳

شاید به همین دلیل است که مونا رشته اقتصاد را در دانشگاه خوانده است. مونا خواهری هم دارد که مارال نام دارد و در سریال «تا صبح» بازی می کرد.
مونا تاکنون در سریال های خوش رکاب ، خوش غیرت و مزرعه آفتابگردان بازی کرده است. پخش سریال شبانه سلام بهانه ای شد برای یک گفتگوی کوتاه.

پس از کارهایی که در سالهای اخیر در کارنامه کاری شما ثبت شده ، سریال «سلام» چه ویژگی های جدیدی دارد؛
در هیچ کدام از کارهایم تجربه بازی چنین نقشی را نداشتم. هانیه دختری شاد و شنگول و جسور است که در هیچ کدام از کارهایم آن را تجربه نکرده ام.

هانیه نوشته شده در فیلمنامه چقدر با هانیه جلوی دوربین تفاوت دارد؛
ما یک ماه پیش از کلید خوردن کار با خانم آزیتا حاجیان جلساتی داشتیم که در آن پیرنگ شخصیت ها را درمی آوردیم. در آنجا نویسندگان جدید نیز حضور داشتند و در آن جلسات دورخوانی تمام خصایص هانیه تثبیت شد و قرار شد نویسندگان بر مبنای جزییات بنویسند و شخصیت ها را پیش ببرند. اتودهای مختلفی زده شد که در نهایت این هانیه از دل آنها بیرون آمد. البته گاهی به دلیل تعدد نویسنده ها و حجم بالای کار و این که برخی از آنها فرصت آشنایی با شخصیت ها را نداشتند، شخصیت پرسوناژها فراموش می شود که ما با کمک خانم گلاب آدینه همان شخصیت های اولیه را حفظ کنیم.

یعنی مثل دایی شده است؛
بله. گاهی هانیه به شخصیت دایی نزدیک می شود. در صورتی که هانیه قرار بود باهوش ، جسور و فعال باشد، اما در بعضی قسمتها مستاصل می شود. من در این موارد احساس می کردم که پیرنگ شخصیت ها تغییر کرده و سعی می کردم او را به شخصیت اصلی اش برگردانم ، اما همان طور که گفتم ما تابع متن ها هستیم و زیاد نمی توانیم در آنها تغییر ایجاد کنیم.

در آینه افغان ، عاشق و سلام 3 نقش متفاوت را ایفا کردید. این تفاوت اتفاقی بود یا خود شما نیز به متفاوت بودن نقشها تاکید دارید؛
این برای بازیگر یک شانس است که کلیشه نشود. البته کلیشه شدن فقط دست بازیگر نیست. گاهی بازیگر در نقشی خوب ظاهر می شود و کارگردانان دیگر نیز برای همان نقش به سراغ او می آیند و این مساله علاوه بر کلیشه شدن باعث می شود بازیگر نتواند در ژانرها و قالبهای دیگر خود را نشان دهد.
کسانی که بازی می کنند، به نظر من اول از همه عشق به بازی دارند و دوست دارند که این کار هنری را انجام دهند. دورماندن از این فضا صدمه زیادی به روحیه آنها می زند. پس مجبور می شوند دور نماندن از میل درونیشان هر کاری را قبول کنند حتی اگر کلیشه شوند و حتی اگر کار خوب نباشد.

پدر شما از هنرمندان قدیمی سینما و تلویزیون است و در صحبتهایتان اشاره کردید که بواسطه حضور پدرتان از کودکی وارد این حرفه شوید. از طرفی ، دانشجوی رشته اقتصاد هستید که هیچ ارتباطی به حرفه شما ندارد. کسی که از کودکی وارد این حرفه شده ، معمولا در دانشگاه نیز همین رشته را دنبال می کنند.
بله. حرف شما درست است. اگر پدر من بازیگر نبود، هیچ گاه وارد این دنیا نمی شدم.
من از کودکی با این عرصه آشنا و در آن بزرگ شدم. من معتقدم یک بخش این قضیه اکتسابی است و بخش دیگر موروثی.
موروثی که در من وجود داشت و اکتسابی نیز به دلیل پرورش یافتنم در این عرصه این مساله را کامل کرد. پدر من دوست نداشت ما در این محیط کار کنیم. اما من و مارال هر دو بشدت علاقه داشتیم و پس از مدتی تسلیم خواسته ما شدند، به شرطی که رشته های وابسته به این هنر را نخوانیم و در رشته دیگری ادامه تحصیل بدهیم. من دیپلم ریاضی بودم و با معدل بالا دیپلم گرفتم. در دانشگاه سراسری رشته اقتصاد نظری قبول شدم و در دانشگاه آزاد، رشته کامپیوتر. من هیچ سنخیتی بین خودم و رشته اقتصاد نظری نمی بینم و اصلا این رشته را دوست ندارم. کامپیوتر را خیلی دوست داشتم ، اما نمی دانم چرا سر از اقتصاد نظری درآوردم. با خود فکر کردم که شاید اگر وارد این رشته شوم ، به مرور به آن علاقه مند شوم که متاسفانه این گونه نشد.

در کارها چقدر با پدرتان مشورت می کنید؛
برای من خیلی اهمیت دارد که پدرم از کارم راضی باشد؛ نه این که ناراضی باشد آن را انجام ندهم بلکه احساس می کنم به عنوان پدر خانواده و کسی که باعث وارد شدن من به این کار شده ، تعهدی دارم و همیشه نظر خود را اعلام کرده اند.
برخی بازیگران تاکید زیادی بر کارگردان و کارنامه کاری او دارند و معتقدند کارگردان می تواند فیلمنامه متوسط را هم به اوج برساند و... این مساله صددرصد درست است ؛ چون بالاخره کارگردان ، مدیر گروه است. اما اگر فیلمنامه ضعیف باشد با کارگردانی قوی نیز کار زیادی نمی توان برای آن انجام داد.

فکر می کنید اعتبار حرفه ای یک بازیگر چطور به دست می آید؛
این اعتبار در وهله اول دست خود بازیگر است و واقعا کوتاهی یا بلندی نقش در آن هیچ دخالتی ندارد. مهم خوب ظاهر شدن در نقش و نشان دادن توانایی و استعداد بالای بازیگر در کار است.
در این صورت نقش دیده می شود و وقتی بازیگر در کاری دیده شد، اگر شانس بیاورد کارگردانان مطرح نیز به سراغ او خواهند آمد و به بالا رفتن اعتبار او کمک خواهد شد.من نمی گویم که بازیگر خیلی خوب و با استعدادی هستم ، اما آن استعدادی که در حال حاضر هست را تقویت می کنم.