حقایقی درباره اعتیاد زنان

از عمده‌ترین عوامل خطر وجود یک فرد معتاد در خانواده این است که همه اعضای خانواده شامل همسر و فرزندان به طور جدی در معرض خطر اعتیاد و مشکلات مربوط به آن قرار می‌گیرند. همسران این افراد به دلیل نزدیکی بیش از حد آنها به‌عنوان اصلی‌ترین گروه در معرض خطر به شمار می‌آیند که البته سهم زنان از این آسیب بسیار بیشتر است. بسیاری از زنان معتاد که برای بهبود به مراکز درمانی مراجعه می‌کنند اذعان داشته‌اند که به دلیل اعتیاد همسرانشان معتاد شده‌اند.
با توجه به اهمیت نقش زنان به عنوان همسر و مادر درحفظ خانواده، هرگونه خللی که به علت اعتیاد در این نقش ایجاد شود سبب تخریب خانواده می‌شود. زنانی که مورد آزار فیزیکی و خشونت قرار گرفته‌اند در برابر عوارض ناشی از زندگی با همسران معتاد، کم‌توان‌تر هستند و به اعتیاد روی می‌آورند.برچسب زدن به زنان معتاد منجر به پنهان کردن اعتیادشان می‌شود و در نتیجه دستیابی به خدمات درمانی را هم برای آنها دشوار می‌کند. شدت اعتیاد اغلب در زنان بیشتر از مردان است و زنان معتاد زودتر از مردان معتاد تخریب همراه با اعتیاد را تجربه می‌کنند. زنان معتاد می‌توانند تا مدت‌ها اعتیاد خود را از خانواده پنهان کنند و به همین خاطر برای درمان مراجعه نمی‌کنند، چون می‌ترسند مشکلات آنها فاش شود و خانواده و به‌ویژه فرزندان خود را از دست بدهند. شرایط زندگی نامساعد، انگ، شرم و احساس گناه از مواردی است که می‌تواند مانع ورود زنان معتاد به چرخه درمان شود. ترس ناشی از دشواری فرآیند درمان در زنان معتاد بیشتر از مردان معتاد است و مانع جدی مراجعه آنان برای درمان است. بنابراین حضور زنان معتاد درمراکز درمان اعتیاد از آنچه انتظار می‌رود بسیار کمتر است. در عین حال به علت نبود آگاهی از ابعاد و ویژگی‌های شخصیتی زنان معتاد، مراکز کافی که درمان زنان را به طور اختصاصی دنبال کنند وجود ندارد.
با درنظرگرفتن شرایط اجتماعی و فرهنگی موجود، توجه نکردن به مدل‌های درمانی اعتیاد که به نیازهای جنسیتی پاسخ می‌دهد و کم‌هزینه هستند، همچنین اطلاع‌رسانی نامناسب درمورد خدمات موجود برای درمان زنان معتاد، ناکارآمدی سیستم فعلی درمان را بیشتر نمایان می‌کند.

مرتضی خوشگفتار

کارشناس درمان اعتیاد