یادداشت

«شوکران» الگویی برای آزاداندیشی

یکی از نقدهایی که گاه و بیگاه به صداوسیما مطرح می‌شود عدم اجازه اجازه حضور گرایش‌های مختلف فکری در برنامه‌های این سازمان است. هر چند برنامه‌های مختلفی طی این سال‌ها برای بحث و گفت‌وگو در مورد مسائل مختلف با حضور صاحب‌نظران گوناگون ساخته شده است، اما برنامه‌ای که چند هفته‌ای است روی آنتن شبکه چهار سیما رفته، تجربه‌ای قابل توجه و نو است.

کد خبر: ۱۱۵۹۶۷۹

«شوکران»،‌ حاصل تلاش پیام فضلی‌نژاد و انباشت سال‌ها تجربه روزنامه‌نگاری او و مواجهه‌هایش با متفکران و صاحب‌نظران عرصه‌های مختلف است که این‌بار در قاب‌تصویر قرار گرفته و با گذشت چهار قسمت از آغاز، موفق شده توجه علاقه‌مندان را به خود جلب کند.

پیش از این و در گزارشی که از اولین قسمت شوکران نوشتیم اشاره کردیم که دغدغه فضلی‌نژاد، در انداختن طرحی نو در تاکتیک‌ها برای عبور از بحران‌های بالقوه یا بالفعل در جامعه کنونی ایران ماست و او سعی می‌کند در مجموع برنامه‌هایش منظومه‌ای از مسائل را طرح و بررسی کند.

نکته‌ای که در برنامه شوکران رخ داده و می‌تواند به عنوان تجربه‌ای فراروی سایر برنامه‌های اینچنینی قرار گیرد طرح مسائل حساس در برابر مهمانان خاص به شکلی حلاجی شده و دقیق است. فضلی‌نژاد در برابر مهمانانش در مواردی اختلاف فکری دارد اما تلاش می‌کند تا به‌رغم حفظ احترام و کسوت آنها، صریح و در عین حال دقیق به مصاحبه بپردازد و در مواردی که نیاز برنامه ایجاب کند از پینگ‌پونگ و چالش با مهمانانش نیز ابایی ندارد.

گونه‌ای دیگر از این گفت‌وگوها را در برنامه «سختانه» شبکه سه نیز پیش از این دیده بودیم که میلاد دخانچی هم با تسلطش بر مباحث علوم انسانی و بویژه بحث حاکمیت، به چالش با مهمانانش می‌پرداخت اما این چالش در مواردی ازکنترل خارج می‌شد و حتی تبعات آن به بیرون از برنامه و ناراحتی تعدادی از مهمانان کشیده می‌شد اما فضلی‌نژاد در شوکران به خوبی توانسته از پس این ماجرا بر آید و نگذارد چالش‌هایش با مهمان‌ها به نقطه ضعف تبدیل ‌شود و رشته کار از دستش در نمی‌رود.

البته در کنار همه اینها نباید فراموش کرد شبکه چهار سیما در فراهم کردن فضای نقد و آزاداندیشی طی سال‌های اخیر پیشگام بوده و الگویی موفق برای سایر شبکه‌های سیما شده است.