خاطره جمعی تهرانی‌ها

حرم عبدالعظیم برای تهرانی‌ها یک خاطره جمعی است. روزگاری که در آن از سرگرمی‌های ریز و درشت خبری نبود و خوشی‌های مردم شکل دیگری داشت، زیارت و سیاحت شب جمعه شهرری در اغلب خانواده‌ها اتفاقی معمول و مکرر بود. تفریحی که هم خیر آخرت و هم خوشی دنیا در آن بود.

خانواده‌ها سوار بر ماشین دودی یا اتوبوس خود را به حرم عبدالعظیم می‌رساندند و به زیارت امامزاده‌ای می‌رفتند که ثوابش به مثابه زیارت سیدالشهدا(ع) در کربلا عنوان شده است.

افزون بر لذت معنوی زیارت، خوشی‌های حلال دنیا حاشیه شیرین زیارت حرم عبدالعظیم بود. خانواده‌ها اغلب پس از زیارت گشتی در بازار می‌زدند، خرده‌ریزی می‌خریدند، نان و کباب و ریحانی می‌خوردند، برای سوغات آب نبات فیچی و ماست می‌خریدند و خوش و سرحال به خانه باز می‌گشتند.

حرم عبدالعظیم امروز نیز همچنان پر رونق است. گرچه حواشی تغییر کرده‌اند و ماشین دودی جای خود را به مترو و خودروهای شخصی داده است و دیگر اثری از لک‌لک‌های باغ‌توتی نیست اما حرم همچنان پا بر جاست و لحظه‌های زیارت خاطره‌ای می‌شود در دهن نسلی جدید، خاطره‌ای مشترک میان ما و پدران و مادران و فرزندانمان.

علاوه بر اینها آن‌طور که جعفر شهری، تهران‌شناس سرشناس می‌گوید نذر پیاده‌روی تا حرم حضرت عبدالعظیم، نذر معمول تهرانی‌ها بود.

زائران پیاده اعتقاد داشتند با هر قدمی که در راه زیارت بر می‌دارند، گناهی از گناهانشان بخشیده و حسنه‌ای به نامشان ثبت می‌شود.

پس نذر می‌کردند اگر فلان شود یا بهمان، پای پیاده به زیارت بروند. گاهی هم آن‌قدر پای پیاده به زیارت می‌رفتند تا نذرشان برآورده شود.