فقدان مهاجم تمام‌عیار

از هشت بازی انجام شده، تنها سه گل توسط مهاجمان به ثمر رسید، دو گل کرواسی توسط نیکولا کالیناچ و آندری کراماریچ و گل پنجم دانمارک به ایرلند از روی نقطه پنالتی توسط نیکولاس بنتلر. یکی از مشخص‌ترین مثال‌ها در این زمینه، تیم ملی سوئیس است که با شکست ایرلند شمالی به جام‌جهانی صعود کرد. این تیم به لطف برد یک بر صفر خود در خانه ایرلند و آن هم به واسطه یک پنالتی مشکوک توانست مسافر روسیه شود. این مساله به خوبی در مورد سوئد هم صدق می‌کند. تنها گلی که باعث صعود آنها به روسیه شد و توانست زمینه حذف ایتالیایی‌ها را رقم بزند، توسط هافبک‌شان یعنی یاکوب یوهانسون به ثمر رسید. تک مهاجم دانمارک در سیستم این تیم نیز نیکولای یورگنسن است که بازی برگشت مقابل جمهوری ایرلند نشان داد این تیم در روسیه بیش از آنکه به مهاجمانی همچون او تکیه کند، باید به هافبک خلاق و تاثیرگذاری مثل کریستیان اریکسون امید داشته باشد. از میان چهار تیم صعود کرده، تنها می‌توان کرواسی را تا حدودی در این زمینه موفق دانست که ماریو مانزوکیچ در خط حمله این تیم، شم و قدرت بیشتری در گلزنی دارد.

این مساله در مورد تیم‌های صعود نکرده به روسیه هم صدق می‌کند. در ایتالیا گرچه سرمربی این تیم در کمال تعجب بازیکنی همچون لورنزو اینسینیه را روی نیمکت نشاند، اما مهاجمانی همچون چیرو ایموبیله و مانولو گابیادینی نیز عملا نتوانستند به کمک آتزوری بیایند و در دو بازی رفت و برگشت هیچ گلی از خط دروازه سوئد عبور نکرد. این وضعیت را باید با یک دهه قبل ایتالیا مقایسه کرد که مهاجمانی همچون دل پیرو و اینزاگی جزو بهترین‌ها در این پست در اروپا و جهان بودند. این در حالی است که در مقدماتی جام جهانی گذشته، مهاجمان وسط یکی از نقاط قوت تیم‌ها بودند. بازی مشخص در این زمینه، بازی پلی‌آف میان سوئد و پرتغال بود که به زعم بسیاری به نبرد زلاتان و رونالدو تبدیل شده بود که هر دو در مجموع 6 گل را به ثمر رساندند.

سوال مهمی که ذهن بسیاری از کارشناسان را مشغول کرده، ‌این است که چنین مهاجمانی کجا رفته‌اند؟ به طور معمول برخی از آنها بازنشسته شده‌اند، اما این نمی‌تواند تنها دلیل باشد. یکی از حقایق مهم این است که طی سال‌های اخیر، مهم‌ترین و بهترین گلزن‌ها در لیگ‌های مهم اروپایی را بازیکنانی غیراروپایی تشکیل می‌دهند. 9 نفر از 25 گلزن در لیگ‌های انگلیس، اسپانیا، فرانسه، آلمان و ایتالیا طی یک سال اخیر بازیکنان غیر اروپایی بوده‌اند. یک دیگر دیگر می‌تواند تمایل باشگاه‌های بزرگ اروپایی به استفاده از بازیکنان آمریکای جنوبی یا آفریقایی باشد که مجموعه‌ای از سرعت و تکنیک را در اختیار دارند.

به نظر می‌رسد حرف چند سال پیش آرسن ونگر، این روزها در اروپا به خوبی خود را نشان می‌دهد. مربی آرسنال در سال 2013 در اظهارنظری گفت: اروپا دیگر مهاجم تمام عیار نمی‌سازد و حالا این کار بر عهده آمریکای جنوبی است. چیزی که ما می‌سازیم، بازیکنان تاکتیکی است که بیرون از محوطه جریمه عملکرد درخشانی دارند.