زلزله‌های واقعی در داوری؟

ماجرا از آن چه به نظر می‌رسد، پیچیده‌تر است. اگر کمی به عقب برگردیم و به مدل جدا شدن آقایان عنایت و عسگری و دوباره عنایت نگاهی دوباره بیندازیم، متوجه می‌شویم که این افراد بعد از کناره‌گیری هرچند آشکارا در مورد ترک پست خود، درخصوص دخالت‌های رئیس کمیته داوران در رسانه‌ها حرفی نگفته‌اند. در شکل عادی و طبیعی باید شاهد انتقادهای تیز آنها از رئیس کمیته داوران می‌بودیم که البته این چنین نشد. آنها ترجیح دادند در محافل خصوصی و دوستانه گلایه کنند، نه در گفت‌وگو با رسانه‌ها. اما کامرانی‌فر ترجیح داد همه حقیقت را بگوید. او گفت دخالت‌های بی‌مورد موجب شده با همکارانش در فدراسیون فوتبال خداحافظی کند.

جالب است که بعد از گذشت یک هفته از استعفای رئیس دپارتمان داوری و همین‌طور استعفای دیروز منوچهر نظری یکی از اعضای دپارتمان داوری، مدیران فدراسیون ترجیح داد‌ه‌اند همچنان سکوت کنند. نه از رئیس فدراسیون کلامی شنیدیم و نه از دبیرکل. این سکوت شاید نشان آن باشد که هماهنگی‌های لازم از پیش صورت گرفته؛ وگرنه چطور می‌شود باور کرد در برابر اتفاقی با این میزان از اهمیت، هیچ واکنشی از مدیران فدراسیون فوتبال نبینیم؟ رئیس نامدار دپارتمان داوری کنار برود و جمله‌ای نشنویم؟ با شناختی که از آقای ساکت دارم، تعجب می‌کنم که چرا ایشان در این مساله مهم ورود نکردند و مهر بر لب زده‌اند. وی مدیری قوی است و توقع این بود که واکنشی از سوی ایشان ببینیم. من مانند بخش قابل توجهی از فوتبال ایران عملکرد آقای کامرانی‌فر را مثبت دیدم. ایشان هم از نظر شخصیت داوری و اجتماعی از درجه بسیار بالایی برخوردار بوده و هست و تلاش کرد آینده داوری در ایران را بسازد. نیاز است تصمیم‌گیرندگان فدراسیون نظر خود را درباره نحوه و گردش کار مجموعه‌ای که قرار است برای داوری تصمیم‌گیری کند، تغییر دهد. گمان می‌کنم به جای انتخاب اعضای کمیته داوران کمیته نظارت بر عملکرد کمیته داوران تشکیل شود تا افراد بی‌طرف و با دانش و دلسوز برای پیشرفت داوری تصمیم‌گیری و تصمیم‌سازی کنند.

غلامعلی همیراد

کارشناس داوری