زوزه گرگ‌های درمانده در پاریس

حکایت اجلاس اخیر منافقین در پاریس هم همین است. یک رسوایی دیگر برای کشوری که مدعی آزادی است. کشوری که آزادی را چنان معنا می‌کند که تروریست‌های منافق می‌توانند در آن بزم کسالت‌باری برگزار کرده و شعارهای تکراری بدهند. آن هم با حضور سخنرانانی که همگی‌شان بازنشستگانی سیاسی‌اند و در چند سالی که با مرگ فاصله دارند، زبان‌هایشان را می‌فروشند. برایشان هم فرقی نمی‌کند از منافقین حمایت کنند یا داعش یا القاعده.

جان بولتون، ترکی الفیصل، برنار کوشنر، رودلف جولیانی و جو لیبرمن، همه‌شان نام‌های آشنایی هستند در بالماسکه سیاسی منافقین. تروریست‌های فرقه رجوی امسال تلاش زیادی کردند تا به‌ازای کمک 300هزار دلاری، محمودعباس را به جمع خود بکشانند که رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین تن به این رسوایی نداد. حالا روشن است که منافقین تنهاتر از همیشه، حتی قدرت جذب سخنرانان تازه را هم از دست داده‌اند، چه برسد به سازماندهی تشکیلاتی و احیای اعتبار نداشته.اما فارغ از همه اظهارنظرهای تکراری مطرح شده در اجلاس اخیر منافقین، آنچه همچنان حیرت‌آور است، اقدام فرانسه در مجوز دادن به منافقین برای برپایی اجلاس در پایتخت این کشور است. آن‌هم درست یک روز پس از سفر محمدجواد ظریف به این کشور. البته این نکته‌ای نیست که از چشم ایران دور مانده باشد. در تازه‌ترین واکنش‌ها به این وقاحت در محیط بین‌المللی، محمدجواد لاریجانی، دبیر ستاد حقوق بشر قوه قضاییه گفته است: «این‌که دولت فرانسه می‌گوید ما با منافقین ارتباطی نداریم و در عین حال از آنها مهمانداری می‌کند بیشتر به یک جوک شبیه است که به‌نظرم فرانسوی‌ها باید این جوک‌های سیاسی را به زبان فرانسوی برای مردم خودشان بگویند». وی اضافه کرده است: «من اگر جای دولت بودم نه تنها روابط سیاسی با فرانسه را کاهش می دادم بلکه قراردادهای خودروسازی با این کشور را هم معلق می‌کردم و بدین ترتیب هم صنعت خودروسازی داخلی احیا می‌شد و فرانسوی‌ها هم می‌فهمیدند که با ما شوخی نکنند.» واقعیت این است که دوره تروریست‌های منافق سال‌هاست در ایران و حتی منطقه تمام شده است. این تروریست‌ها نه در خاورمیانه جایی دارند و نه در اروپا. ورشکستگان سیاسی، تنها خودی نشان می‌دهند تا جیب دولت‌های مرتجع عرب و دولت‌های متوهم غربی را خالی کنند. از آل‌سعود گرفته که این روزها به‌جای صدام، اسپانسر آنها شده تا جمهوریخواهان تندرو در آمریکا که به لطف پیروزی ترامپ، حالا به نان و نوایی رسیده‌اند.

منافقین را مردم ایران سال‌هاست که به موزه تاریخ سپرده‌اند تا عبرتی برای آنها باشد که هنوز می‌خواهند با زبان ترور با ایرانیان سخن بگویند. در این میان، تنها روسیاهی به دولت‌هایی مانند فرانسه یا آمریکا و عربستان می‌ماند که همراهی‌شان با منافقین چهره واقعی آنها در حمایت از تروریسم را آشکار می‌کند. همان چهره ضدحقوق بشری که کاخ سفید 29 سال پیش در چنین روزی با شلیک به یک هواپیمای مسافربری ایران، آن را به‌خوبی به نمایش گذاشت.