همان ضعف ها ، همان توانایی ها

حالا که جام جهانی تمام شده ، می شود با خیال راحت تری درباره عملکرد گزارشگران در این یک ماه صحبت کرد. ویژگی مهم این دوره از مسابقه ها به این شکل بود که عادل فردوسی پور عازم آلمان شد

کد خبر: ۱۰۲۷۵۶

تا دیدارهای مهم را از نزدیک گزارش کند. جواد خیابانی در بدترین زمان ممکن ، به دلیل عمل جراحی کمر بستری شد و غایب بزرگ بود و مهمتر از همه این که پوشش و مدیریت درست پخش این بازیها مثل دوره پیش نبود که ناگهان از گزارشگران قدیمی دعوت شود و آنها با گزارش های ناامیدکننده شان طعم بازیهای زیبا را به کام دوستداران تلخ کنند. گزارشگران این دوره را با هم مرور می کنیم:
1- عادل فردوسی پور: از حدود یک ماه پیش از برگزاری مسابقه ها، تقریبا قضیه رفتن فردوسی پور به جام جهانی قطعی شده بود. او در این دوره ، برخلاف گزارشگر حاضر در دوره پیش ، بازیهای بیشتری را گزارش کرد. فردوسی پور پس از گزارش 3 بازی ایران ، دیدارهای مهم دیگر را هم گزارش کرد که اصلی ترین آن فینال جام جهانی بود. فردوسی پور همچون همیشه با تسلط و شناخت عالی خود از جزییات ، به بازیها هیجان داد و کاری کرد که وقتی بازی ای را گزارش نمی کند، تفاوتش به چشم بیاید. در جریان دیدار سوم ایران ، اما شاهد اظهارنظر تند و تیزی از او بودیم که چندان درباره اش سابقه نداشت . او که تا آن دقیقه ، با گوشه و کنایه و با رعایت اصول حرفه ای ، سیاست های برانکو را نقد کرده بود، این بار عنان از کف داد و گفت: «خداحافظ برانکو». از اینها گذشته ، وقتی یکی از بازیهای برزیل را گزارش می کرد، صحبت را به دیه گو مارادونا و حضورش در استادیوم کشید و گفت به نظر خیلی ها خوشحالی مارادونا بیشتر جنبه نمایشی داشت. او در حالی این موضوع را بیان کرد که چندی بعد حین گزارش بازی آرژانتین و آلمان ، جانب اعتدال را رها کرد و جابه جا منکر توانایی های تیم امریکای لاتین شد. در جایی دیگر، وقتی برزیلی ها توپ را در خط دفاعشان می دواندند از اصطلاح جیگابونیتو استفاده کرد که در باره تیم مرده و بی رمق برزیل اصلا مصداق نداشت. به هر حال او با وجود این ویژگی ها، در حال حاضر بهترین گزارشگر فوتبال است. نکته هایی که در بازی فینال گفت به لذت تماشاگر کمک زیادی کرد و حتی گزارش هایی که گاهی از خارج از ورزشگاه ها تهیه می کرد، دیدنی بودند.
2- مزدک میرزایی: او در غیاب جواد خیابانی روزهای پرکاری را پشت سر گذاشت. از آنجا که میرزایی بازیها را از استودیو گزارش می کرد، تسلط بیشتری روی بازی و گزارش داشت. مهمترین ویژگی کار او، دور بودنش از حاشیه است و البته نکات کلیدی ای که در اختیار تماشاگر می گذارد. میرزایی اهل هیجان سازی به شیوه تحمیلی و تصنعی نیست و در گزارش هایش لحن یکنواختی دارد. هیچ وقت مدعی نیست و موقع گزارش کردن تنها به مواردی اشاره می کند که به درد بیننده بخورد. علاوه بر اطلاعاتش در زمینه فوتبال ، دانش عمومی اش هم گاه به کمکش می آید تا از نکات فرامتن هم غافل نماند ؛ مثلا چهره صدراعظم آلمان ، نخست وزیر ایتالیا، قهرمان رالی آلمانی و بازیگران پیشکسوت را می شناسد و اگر گاه اینسرت هایی از آنها یا افرادی از این دست در ورزشگاه و میان تماشاگران گرفته شود، ساکت نمی ماند و حرفهای کلی نمی زند. میرزایی در مراحل اولیه گزارش های فوق العاده داشت.
اطلاعات او جوری بود که انگار کاملا مجهز و آماده گزارش هر بازی است ؛ اما بتدریج هیجان گزارش هایش کم شد و از حاشیه های جذابش کاست. گزارش های اولیه اش به نحوی بود که غیبت فردوسی پور اصلا احساس نمی شد، اما گزارش های آخرش اصلا شبیه آن چیزی که از او انتظار داشتیم نبود.
3- پیمان یوسفی: با این که تا تبدیل شدن به یک گزارشگر درجه یک فرصت زیادی دارد، اما در این دوره از جام جهانی پیشرفت قابل توجهی داشت. یک بار وقتی داشت آخرین بازی مرحله یک هشتم را گزارش می کرد گفت از 16 تیم باقیمانده در جام ، فقط 2 تیم برزیل و آرژانتین از امریکای لاتین حضور دارند و بقیه اروپایی هستند. جمله دقیقش این بود که «جام ملتهای اروپا + 2 تیم از امریکای لاتین». غافل از این که استرالیا و مکزیک هم اروپایی نیستند و کماکان میان 16 تیم هستند. با این همه یوسفی در گزارش های جام جهانی کمتر به جاده خاکی زد و بر بازی مسلطتر بود.بسیاری اعتقاد دارند او برای مجری گری گزینه مناسب تری است و خیلی خوب می تواند یک جلسه را اداره کند، اما به هر حال نباید از حق بگذریم که او در گزارشگری مراحل پیشرفت را طی می کند و امیدواریم این روند را ادامه دهد.
4- علیرضا علی فر: کمتر گزارش کرد و روشن نبود که دلیل غیبت هایش چه بود. در مراحل اول که گاهی حتی 3 بازی در روز انجام می شد، او حضور پررنگ تری داشت. علی فر کماکان به همان اصول فردی خودش اتکا دارد و اهل و تحول نقد نیست. گاهی حتی در برابر نقدها ایستادگی می کند و ضعفهایش را پررنگ تر جلوه می دهد. در این مسابقه ها حین گزارش یک دیدار کسالت آور و کم تحرک گفت این بازی توهین به علم فوتبال است. همچنان از واژه های خاص خودش استفاده کرد و به دفاع چهار نفره خطی گیر داد و به جای هجده قدم گفت محوطه شانزده و نیم متر و به جای شش قدم گفت پنج و نیم متر. در نماهای لانگ شات بازیکنان گمنام تیمها را تشخیص نمی داد و خلاصه مثل همیشه بود.