هیچ‌یک از جامعه‌شناسان غربی که سال‌های اخیر از آب گل‌آلود بعضی تحرکات ضدامنیتی نسل‌های a و z علیه دولت‌های مستقل، دنبال برآورده شدن خواسته‌های استعماری سیاستمداران خویش از تحقق تحولات سریع اجتماعی و سیاسی بودند، به فکرشان خطور نمی‌کرد که روزگاری نه چندان دیر و دور، عروس شهر‌های اروپایی (پاریس) به صحنه آتش‌افروزی همین نسل غیرقابل پیش‌بینی تبدیل شود و کسانی که روزی از شعله کشیدن زبانه‌های خشم در خیابان‌های ممالک استقلال‌خواه راضی و خشنود بودند، اکنون برج ایفل را در سایه ابر‌هایی متراکم از دود ببینند و با مطالبات حداکثری جوانانی مواجه شوند که قرار نبود برخی ویژگی‌های خاص شخصیتی و هویتی آنها به جز هیزم آتشناک پیشبرد پروسه انقلاب‌های رنگی و جنبش‌های ضددولتی موافق با منافع جهان سلطه، در جای دیگری به‌کار گرفته شود. اما امروز شهر‌های مختلف فرانسه، به تماشای جنگی نشسته‌اند که نسل z، پلن‌های متفاوتش را طراحی و رهبری می‌کند!