تحلیل تحولات جاری در مناسبات جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده آمریکا نشان می‌دهد پاسخ منفی واشنگتن به پیشنهادات دیپلماتیک اخیر تهران، ریشه در محاسبات و برداشت‌های خاص کاخ سفید دارد.

هر جامعه‌ای به‌طور طبیعی با مشکلات و کاستی‌هایی مواجه است. در شرایط عادی، برای حل این مشکلات باید همه توانمندی‌های جامعه را حول حل مسائل موجود بسیج کرد و اختلاف ‌نظرات را نیز در همین چارچوب دنبال کرد اما در شرایط جنگی و هنگامی که دشمن به کشور حمله می‌کند، اولویت نخست باید مقابله با تهدیدات و جلوگیری از پیامدهای آن برای جامعه باشد.  

همزمان با ادامه تهاجمات، آمریکایی‌ها دوباره از طریق واسطه‌ها در حال تقلا برای مذاکره هستند و صحبت از آمادگی برای دیپلماسی می‌کنند که در این خصوص تحلیل‌های متعددی می‌شود ارائه داد.از جمله مضیقه‌ای که از ناحیه مهمات و تجهیزات حس می‌کنند و همین‌طور ضربات مؤثری که به آنها وارد شده است، اما ما باید فرض کنیم این یک تاکتیک از سوی آمریکایی‌هاست تا از تبعات گسترش جنگ و تبدیل آن به یک درگیری جدی در خلیج‌فارس جلوگیری کنند. آنچه می‌تواند به ایران در احقاق حقوق خود در خصوص تنگه هرمز کمک کند، افزایش فشار‌های بین‌المللی بر ترامپ و تحمیل هزینه به آمریکا در قبال سرکشی‌ها و تنش‌آفرینی‌های اوست. ترامپ تلاش می‌کند هرگاه بحران در آستانه گسترش جدی قرار می‌گیرد و آثار آن بر اقتصاد جهانی و بازار نفت افزایش می‌یابد، با مطرح‌کردن بحث مذاکره، فضای بحران را تعدیل کند. وقتی بحث مذاکره مطرح می‌شود، این تصور در بازار شکل می‌گیرد که گویی مساله در حال حل‌شدن است.