jamejamsima
سیما فیلم و سریال کد خبر: ۷۵۹۵۶۲ ۲۴ دی ۱۳۹۳  |  ۱۳:۵۹

گفت و گویی متفاوت با بازیگر زن سینمای ایران

آنا نعمتی: می‌ترسم سوار اتوبوس و مترو شوم

به سراغ «آناهیتا نعمتی» رفته و دغدغه‌های اجتماعی و محیط‌زیستی او را به بحث گذاشتیم. این بازیگر سینما و تلویزیون در این گفت‌وگو از آسیبی که به محیط‌زیست وارد می‌کند، سخن می‌گوید.

آنا نعمتی: می‌ترسم سوار اتوبوس و مترو شوم
در رفت‌وآمد‌های روزمره خود به کودکان و زنان دستفروش یا متکدیان سر چهارراه‌ها کمک می‌کنید؟
یک زمانی کمک می‌کردم اما درحال‌حاضر این کار را نمی‌کنم.

چرا به این نتیجه رسیدید که این کار را نکنید؟
اوایل تعدادشان کمتر بود و فکر می‌کردم زنانی که تکدی‌گری یا دستفروشی می‌کنند از روی ناچاری این کار را می‌کنند. بعضا پیش می‌آمد که از آنها محصولات کوچکی که عرضه می‌کردند را می‌خریدم. اما بعد دیدم مثلا یک دختربچه ١١، ١٢ ساله بعد‌تر در سن١٣، ١٤ سالگی حامله بود و این کار را همچنان انجام می‌داد و بعد باز مشاهده می‌کردم که همان دختر با بچه‌ای که به‌دنیا آورده، می‌آید و همین کار را می‌کند. بعدها بچه بزرگتر که می‌شود در خیابان رها می‌شود که همین کار را انجام دهد و متوجه شدم که این کار از روی دغدغه نیست و مثل یک شغل شده است و تعداد این افراد هر روز بیشتر می‌شود.

احساس می‌کنم که همه مردم تقریبا این حس را دارند و با موارد مشابه برخورد کرده‌اند. شاید آن نوجوان و جوان‌هایی که در چهارراه‌ها گل می‌فروشند می‌توانند بروند در یک کارگاه و حرفه‌ای را یاد بگیرند و کار کنند یا می‌توانند کشاورزی کنند. احتیاجی نیست که حتما در تهران کار کنند، کسی که بخواهد کار کند، کارهای زیادی است که بتواند انجام دهد.

گاهی در خبرها می‌شنویم که در امور خیریه مشارکت می‌کنید. چه آرمانی شما را تشویق به این قبیل رفتارهای اجتماعی خیرخواهانه می کند؟
خیریه‌هایی که معمولا مراجعه می‌کنم، مراکزی است که بخش خصوصی آنها را اداره می‌کند و متشکل از تعدادی خانم و آقایانی نیکوکار است که با کمک هم مجمعی را تشکیل داده‌اند و دغدغه آنها سالم است و واقعا بدون چشمداشت برای این امور تلاش می‌کنند. من فکر می‌کنم گرایش به امور خیر و جمع‌های اینچنینی دغدغه همه است و از گذشته در جامعه ایرانی به‌صورت یک فرهنگ درونی درآمده است.


مثلا اگر در اطرافشان هم کسی نیازمند کمک باشد، دریغ نمی‌کنند، این درحالی است که شاید چندان هم آدم‌های سرمایه‌داری نباشند. میل به خیرات، مبرات و مشارکت در امورخیریه در وجود همه، بسته به بضاعت و توانشان وجود دارد؛ در یکی کمتر و در دیگری بیشتر. گاهی بعضی از این فعالیت‌ها به شکل یک وظیفه انسانی است، حالا نه فقط برای من که چهره شناخته‌شده‌ای دارم. افراد زیادی هستند که اصلا کسی آنها را نمی‌شناسد ولی از روی وظیفه انسانی، تمام زندگی‌شان را وقف این کار‌ها می‌کنند.

آخرین باری که در خیابان زباله ریختید چه زمانی بود؟
بچه بودم پیش می‌آمد که این کار را انجام دهم. البته مادرم روی این کار خیلی حساسیت داشت و یکبار بابت آن تنبیه شدم. مادرم یکبار یکی از کارکنان شهرداری را به من نشان داد که خیلی پیر و درحال جارو زدن زمین بود، به من گفت که وقتی تو در خیابان زباله می‌ریزی در این هوای سردی که ما داخل ماشین هستیم او باید این زباله‌ها را از سطح خیابان جمع کند، این توضیحی که مادرم به من داد خیلی ناراحتم کرد و باعث شد که همیشه در ذهنم بماند که این کار را نکنم. اگر هر آدمی بخواهد یک تکه زباله در خیابان پرت کند، این شهری که می‌خواهیم از طبیعت و حتی سازه‌هایش لذت ببریم به‌شدت آسیب می‌بیند.

سهم شما در آلودگی محیط‌زیست چقدر است؟
من نیز از دسته آن خودروهای تک‌سرنشینی که در سطح شهر تردد می‌کنند هستم، خودروهای تک‌سرنشین یکی از آسیب‌هایی هستند که به محیط‌زیست وارد می‌شود و من هم متاسفانه این کار را می‌کنم. اغلب تک‌سرنشین تردد می‌کنم و این آلودگی کربن را به دیگر آلودگی‌های تهران اضافه می‌کنم.

از وسایل حمل‌ونقل عمومی استفاده می‌کنید؟
از هیچ‌کدام؛ وسایل حمل‌ونقل عمومی ما تبدیل به یک فاجعه شده‌اند. حجم آدم‌ها در اتوبوس و متروها به‌حدی زیاد است که من حتی نمی‌توانم فکرش را بکنم که یک روز برای رسیدن به جایی از اتوبوس و مترو استفاده کنم.

در مسیر رفت‌وآمد روزمره‌تان چه‌چیزی شما را عصبانی و گله‌مند می‌کند؟
ترافیکی که مقابل نمایشگاه بین‌المللی در اتوبان چمران ایجاد می‌شود. پیشتر در طول سال، چندین نمایشگاه در این مکان برگزار می‌شد ولی الان هفته‌ای یک نمایشگاه برگزار می‌شود و ترافیک سنگینی را در اتوبان چمران به‌وجود می‌آورد و این بزرگترین معضل آن منطقه است. در هیچ‌کجای دنیا نمایشگاه بین‌المللی را وسط شهر و در نقاط پر ترافیک احداث نمی‌کنند. همیشه این مکان‌ها خارج از شهر است.


من نمی‌گویم که چرا مردم به نمایشگاه می‌روند؟ به‌هرحال یکی از نیازمندی‌ها و تفریح‌های مردم رفتن به نمایشگاه است اما می‌توانست محل آن، در مناطق اطراف پایتخت باشد. حضور این نمایشگاه در این نقطه از شهر باعث می‌شود تمام اتوبان‌های متصل به چمران بسته شود و ساکنان برج‌های٢٠، ٣٠ طبقه‌ای منطقه‌های یک و ٢ و ٣ که می‌خواهند به مناطق مرکزی و جنوبی شهر بروند باید ساعت‌ها در ازدحام این حجم خودرویی که می‌خواهند به نمایشگاه بروند قرار بگیرند. گاهی من در این ترافیک آمبولانس می‌بینم که مدت زیادی را پشت این حجم از خودرو‌ها می‌ایستد و نگران مصدوم یا بیمار داخل آن هستم.

با توجه به دغدغه زیست‌محیطی و البته نارضایتی از وسایل‌نقلیه‌عمومی، فکر می‌کنید اگر دوچرخه‌سواری در تهران مرسوم شود با این وسیله رفت‌وآمد می‌کنید؟
بله حتما. درحال‌حاضر در بعضی کشورها در سرمای منفی ٧درجه می‌بینیم که مردم با دوچرخه تردد می‌کنند. این موضوعی است که در کشور ما هم خیلی لازم است اجرا شود. اما مهم‌تر از آن مسیری است که برای این دوچرخه‌سواران باید مهیا شود. در اتوبان‌ها، چهارراه‌ها و خیابان‌های شهرهای ما فضای مخصوص دوچرخه‌سواران درنظر گرفته نشده است. به اندازه کافی ما با مشکلاتی که موتورسواران در جامعه به‌وجود می‌آورند درگیر هستیم. درحال‌حاضر تهران امکان رفت‌وآمد با دوچرخه را نمی‌دهد اما اگر شرایط مناسب فراهم شود من استفاده می‌کنم اما درحال‌حاضر به دلیل نا ایمن بودن آن نمی‌توان این کار را کرد.

پیش آمده که در صف بانک از موقعیت و شهرت‌تان سوءاستفاده کنید؟ واکنش مردم چه بوده است؟
گاهی پیش آمده که عجله‌ داشته و شاید کار من به این واسطه انجام شده است. گاهی خود کسانی که در صف بوده‌اند خودشان لطف کرده‌ و نوبت‌شان را به من داده‌اند. نه به این معنی که سوءاستفاده‌ای کرده باشم اما برایم پیش آمده است.

موقع جریمه‌شدن چطور؟
اتفاقا در این مورد مثل این‌که حساسیت روی ما بیشتر است! بارها پیش آمده که بی‌خود و بی‌جهت جریمه شده‌ام. (شهروند)
ارسال نظر
* نظر:
نام:
ایمیل:

یادداشت

بیشتر
چرا اصلاح الگوی مصرف را جدی نگرفتیم؟

چرا اصلاح الگوی مصرف را جدی نگرفتیم؟

دقیقاً 10سال پیش، رهبر معظم انقلاب با اشراف کامل از شرایط محیطی و محاطی کشور و آگاهی از آینده جامعه، مهم‌ترین مسأله روز اقتصادی را شیوه مصرف آحاد مردم ومسؤولان و راه برون‌رفت از مشکلات پیش‌رو را صرفه‌جویی عمومی و اصلاح الگوی مصرف دانستند و بر این اساس، شعار سال 88 را «حرکت به سمت اصلاح الگوی مصرف» نام نهادند و فرمودند: «من آنچه را که می‌خواهم در این برهه عرض کنم این است که ملت عزیز جداً از اسراف و زیاده‌روی پرهیز کنند. چون وضع جامعه ما از لحاظ مصرف، وضع خوبی ندارد...عادت‌های ما، سنت‌های ما، روش‌های غلطی که از این و آن یاد گرفته‌ایم، ما را سوق داده است به زیاده‌‌روی در مصرف به نحو اسراف. یک نسبتی باید در جامعه میان تولید و مصرف وجود داشته باشد. امروز در کشور ما اینجوری نیست.»

این ۵۰ ثانیه تلخ

این ۵۰ ثانیه تلخ

با ذهن ده دوازده سالگی‌ات نگاه کنی، فکر می‌کنی زنگ تفریح یک مدرسه خورده و بچه‌ها دارند هوریز می‌کنند توی حیاط مدرسه که از بوفه ساندویچ مزخرف کالباس خشک بخرند و نوشابه فانتای تگری و این یک ربع وقت آزاد را خرج شکمشان کنند و بادگلوهای سوزنده را توی کلاس بزنند و بینی‌شان تا مغز سرشان تیر بکشد و بسوزد و کیف کنند.

چند نکته درباره اتفاق روز یکشنبه مجلس

چند نکته درباره اتفاق روز یکشنبه مجلس

تصویری که روز یکشنبه از حضور وزیر خارجه در مجلس شورای اسلامی منعکس شد، چگونه تصویری بود؟ وزیر خارجه به عنوان مهمان و از باب معارفه و تحلیل وضعیت سیاست خارجی به مجلس دعوت شد؛ اما در لابه‌لای بحث، مکرر همهمه و داد و فریاد از اطراف و اکناف مجلس بلند بود، وزیر خارجه نیز متقابلاً بر حرارت کلام خود می‌افزود، فضای جلسه از حالت گفت‌وگو به جدل میل کرد و درنهایت تصویری متشنج از سطوح بالای حکمرانی در کشور به افکار عمومی مخابره شد.

شما باید پاسخ بدهید

شما باید پاسخ بدهید

در ماه‌های اخیر برخی چهره‌ها و شخصیت‌های سیاسی در قالب نامه‌نگاری و مصاحبه و اظهارنظرهای مطبوعاتی و... و با لحنی طلبکار در مورد وضع موجود کشور اعلام موضع کرده‌اند.

مشغول صاحب‌خانه باش

مشغول صاحب‌خانه باش

آنهایی که دوم اسفند سال گذشته با همه ناامیدی‌ها و گلایه‌ها پای صندوق رای آمدند و چهره‌های جدیدی را به مجلس فرستادند، همه امید و خواسته شان این بود - و هنوز هم هست- که منتخبان جدید تشنه خدمت باشند،نه شیفته رانت خرید و فروش دلار و سکه و پوشک! آنها همچنین می‌خواستند نماینده‌های جدید نه‌تنها کاسب بازار خودرو نباشند، بلکه به جای دعوا بر سر رفتن یا نرفتن زنان به استادیوم و اصلاح دقیقه90 قانون انتخابات و گرفتار شدن در ترافیک طرح های سیاسی، فکر سفره هایی باشند که هر روز کوچک‌تر می‌شوند.

گفتگو

بیشتر

پیشنهاد سردبیر

بیشتر

پیشخوان

بیشتر