طنزی که بیننده را نمی خنداند

یکی از وظایف تلویزیون ، ایجاد نشاط و انبساط خاطر مردمی است که خسته از کار روزانه به آن رجوع کرده اند اما آیا تلویزیون توانسته است به این خواسته مهم مخاطب پاسخ گوید؛

کد خبر: ۷۲۴۸۹

دیر زمانی نیست که از پخش مجموعه هایی چون پلاک 14 ، ببخشید شما ، پاورچین ، نقطه چین ، این 3 نفر ، ساعت خوش ، فیلبانان ، کمربندها را ببندیم ، بدون شرح ، بانکیها ، جنگ 77 ، خانه به دوش ، زیرآسمان شهر ، کوچه اقاقیا ، نودشب ، نوروز 76 ، آشتی کنان ، افزونه خواه کوچک ، جایزه بزرگ و... می گذرد مجموعه هایی که از دل آنها شخصیت هایی چون خشایار مستوفی ، اشترخانی ، فرهاد و داونه ، بهروزخالی بند ، آقا ماشائالله و آقای کاووسی با انواع و اقسام تیک های رفتاری و تکیه کلام های بامزه در یادها مانده اند. اما بسیاری از آثاری که با این عنوان ساخته شده اند ، نتوانستند مخاطب را با گرمایی که از طنز سراغ داریم سرگرم کنند یا بخندانند. مهدی مظلومی ، کارگردان مجموعه هایی چون اکسیژن ، بانکیها و بدون شرح دراین باره می گوید: طنز اگر واقعا طنز باشد نیازی به خنداندن مخاطب ندارد. همین که شیرین باشد ، کافی است البته اگر قرار باشد هجویا فکاهه کار کنیم ، موضوع کاملا فرق می کند. برای انجام یک کار طنز خوب شرایط تولید مناسب ، حضور بازیگران با استعداد و از همه مهمتر در اختیار داشتن متن خوب اهمیت دارد که متاسفانه در همه موارد مشکل داریم . مظلومی در تعریف طنز تصویری تلویزیونی می گوید: بیان مشکلات و معضلات روز اجتماعی ، سیاسی ، فرهنگی با زبان شیرین و نیشدار به طوری که مخاطب را به تفکر وا دارد و گاهی اوقات نیز این شیرینی به خنده تبدیل شود ، می تواند تعریفی از طنز تلویزیونی باشد. اگر این تعریف درست باشد تفاوت آن با طنز مکتوب یا شنیداری در چیست؛ ابراهیم وحیدزاده ، کارگردان فیلمهای طنز معادله ، تحفه ها و عشق فیلم در این باره می گوید: یک برنامه طنز تلویزیونی در صورتی موفق است که مدیوم رسانه تلویزیون را بشناسد ، ویژگی تلویزیون ، به روز و آنی بودن است ، در حالی که در حوزه سینما ، اگر فیلمی امروز ساخته شود و تاریخ مصرف دار باشد هنگام نمایش کهنه است لذا باید از وقایعی که جامع تر است استفاده کند ، تلویزیون اما این محدودیت را ندارد و تماشاگر هم متوقع است آثاری ببیند که به روز باشد. وحیدزاده اصول اولیه کمدی و طنز را در تلویزیون ، سینما ، رادیو و تئاتر یکسان عنوان می کند و معتقد است برای این که آثار به روز طنز از کیفیت بهتری برخوردار باشند ، بد نیست از چند گروه استفاده شود تا هر گروه در زمان مناسب اثر شایسته تری را آماده نمایش کند. سیدوحید حسینی ، کارگردان مجموعه های طنزی چون خاله جون کوکب و غنچه ، همینه ، زنگ آخر و مثل همیشه استقبال نکردن مخاطب از بعضی آثار طنز را در دلایل دیگری جستجو می کند و می گوید: علت این استقبال نکردن در درک نادرست مردم ماست . واقعیت این است که مردم ایران سخت می خندند ، چون اصلا خودشان طنز پردازند. معلوم است که انجام کار طنز برای مردم و با هدف خنداندن واقعا سخت است . از آن گذشته ، بعضی برنامه سازان راه را اشتباه می روند و مسائلی را که مطرح می کنند ، برای مردم ما ملموس و شناخته شده نیست . همه این عوامل باعث می شود مخاطب کمتر با اثر ارتباط برقرار کند. این همه در حالی است که آثاری چون اکسیژن ، مثل همیشه ، سه و نیم ، ارث بابام و... هم اینک از شبکه های مختلف سیما پخش می شوند و آثار دیگری مثل ایستگاه جابرآباد ، متهم گریخت و... نیز در مرحله تصویربرداری قرار دارند. آیا این آثار و سایر آثاری که در این گونه ساخته می شوند ، می توانند بر لبها لبخند بنشانند؛