رادیو ؛ رسانه ای فرهنگی - فراگیر

در 65 سالگی تولد رادیو در ایران ، دست اندرکاران صداوسیما پیشنهادهای مختلفی برای معرفی بهتر برنامه های رادیویی دارند. یکی از این پیشنهادها توجه جدی به رسانه رادیو و استفاده از آن در برنامه های تلویزیونی است.

کد خبر: ۶۳۷۳۹

مسعود فروتن ، کارگردان تلویزیون از شنوندگان قدیمی برنامه های رادیویی است . او هر روز صبح خود را با رادیو پیام آغاز می کند و در طول روز به برنامه های این شبکه گوش می دهد. هرچند دل خوشی از شعرخوانی های این شبکه ندارد.او می گوید: در فاصله سالهای 50 تا 52 ، در صداوسیمای مرکز تبریز مدتی به عنوان گوینده رادیو فعالیت کردم . ما نسلی هستیم که هنر را با رادیو شناختیم و از همان کودکی ، صبح را با برنامه های رادیو شروع می کردیم و بعد از ظهر هم بعد از بازگشت از مدرسه و انجام تکالیف مدرسه دوباره به برنامه های رادیو گوش می دادیم . در آن دوران رادیو در زندگی ما نقش مهمی داشت و هنوز هم بهترین برنامه های موسیقی به اعتقاد بسیاری برنامه های رادیو بود.مریم جلالی ، تهیه کننده سابق برنامه پرطرفدار چهارراه جوانی رادیو جوان می گوید: وضعیت رادیو در مقایسه با تلویزیون مانند وضعیت تئاتر در مقایسه با سینماست . رادیو همیشه رسانه فرهنگی تری در مقایسه با تلویزیون بوده ، هم از جهت موضوعی و هم از نظر فرهنگی . رادیو همواره منبع تغذیه تلویزیون بوده و اتفاق هایی که در تلویزیون افتاده همچون : صورتی شدن خط قرمزها مقدمه ای در رادیو داشته است .فروتن که سابقه ای طولانی در زمینه کارگردانی تلویزیونی برنامه های نمایشی و ساخت چند سریال داستانی برای تلویزیون دارد، در پاسخ به این سوال که «آیا تا به حال در برنامه های تلویزیونی که در آنها حضور داشته به رادیو و استفاده از آن توجه نشان داده است؛»می گوید: «اعتراف می کنم تا به حال این کار را نکرده ام اما این اتفاقی است که در صورت وقوع می تواند گرایش مخاطبان به برنامه های این رسانه را افزایش دهد».او درباره علت کم شدن گرایش مخاطبان به برنامه های رادیویی می گوید: «فکر می کنم وقت مردم برای گوش دادن به رادیو کم است . اکثر مردم صبح زود سرکار می روند و عصر که باز می گردند ، حکومت تلویزیون در خانه ها آغاز می شود. تنها فرصت گوش دادن به رادیو در خودرو است که آن هم معمولا به گوش دادن رادیو پیام برای شناختن مسیرهای خلوت تر هنگام ترافیک اختصاص می یابد اما در میان هم نسلان من رادیو اهمیت زیادی دارد اما نسل فعلی نسل تلویزیون ، ویدئو ، ماهواره و سی دی است . بارها دیده ام وقتی کودکی شیطنت می کند ، پدر و مادرش برای ساکت کردن او سی دی می گذارند تا تمام حواسش جمع شود و دیگر شیطنت نکند اما رادیو رسانه ای است که تنها یکی از حواس مخاطب را به خود مشغول می کند و به همین دلیل کمتر مورد استقبال قرار می گیرد».به اعتقاد مریم جلالی ، در کل سازمان صداوسیما یک نگاه حداقلی نسبت به رادیو وجود دارد و همیشه در تمام برنامه ها و بخشنامه ها تلویزیون در اولویت است .او می گوید: «علت بی توجهی تلویزیون در برنامه هایش نسبت به رادیو این است که شاخکهای این رسانه برای این مساله تیز نشده است . در صورتی که با حساس شدن تلویزیون نسبت به موضوع هایی همچون حضور زنان در جامعه ، استفاده از موسیقی ، به کار بردن مضامین دینی در برنامه ها و... دیده ایم که این رسانه به خوبی در این عرصه ها وارد شده اما در زمینه رادیو این اتفاق نیفتاده است ».فروتن در عین حال ، صمیمیت گویندگان رادیو و پخش موسیقی از خوانندگان قدیمی و پاپ را به عنوان نکات مثبت این رسانه عنوان می کند و برای بهبود برنامه های رادیو پیشنهاد می کند تا اولا برای گوینده های رادیو پیام کلاسهایی بگذارند و آنها را با خواندن شعر آشنا کنند زیرا تعداد زیادی از آنها شعرها را غلط می خوانند و این مساله مفهوم آن شعر را عوض می کند و از سوی دیگر گویندگان تلاش کنند در برنامه ها مردم را نصیحت نکنند و اگر قصد انتقال پیام خاصی را دارند، آن را به شکل غیرمستقیم ارائه دهند.جلالی معتقد است مظلومیت رادیو در سالهای اخیر سبب شده این رسانه با خلاقیت های زیادی مواجه شود. او معتقد است این شرایط و محدودیت ها مانند قرار گرفتن کاشیهای کوچک در اختیار یک هنرمند است که در نهایت به خلق مینیاتور منجر می شود.