صدای زنگ ورزش جان ندارد

برای نمونه در خوشبینانه‌ترین حالت در مدارس دولتی خبری از امکانات ورزشی مناسب نیست یا برخی از معلمان تعهد لازم نسبت به این موضوع را ندارند، به همین دلیل این زنگ برای دانش آموزان به زمان بطالت تبدیل شده است.

جالب اینجاست که این ماجرا در مدارس غیرانتفاعی بغرنج‌تر می‌شود، زیرا این مدرسه‌ها حیاط و محوطه‌ای برای ورزش ندارد و آنهایی هم که حیاط دارد به دلیل کوچک بودن آن ناچار عطای ورزش را به لقایش می‌بخشند.

در تائید این ماجرا روز گذشته قائم‌مقام معاون بهداشتی وزارت بهداشت به فـارس گفـت، ساعت‌ های ورزش در ۴۲ درصد مدارس کشور بویژه مدارس روستایی و پسرانه جدی گرفته نمی‌شود.

افزون بر این باید هشدار داد که فقط ۱۲ درصد دانش‌آموزان به طور منظم در طول هفته در کلاس ورزش حاضر می‌شوند، به همین دلیل می‌توان ادعا کرد خانواده‌ها نیز برنامه‌های ورزشی فرزندان خود را جدی نمی‌گیرند.

از این گذشته رئیس دفتر بهبود تغذیه وزارت بهداشت نیز معتقد است که 17 تا ۱۸ درصد دانش‌آموزان اضافه وزن دارند.

جدی گرفته نشدن ورزش و تحرک سبب بالا رفتن آمارهای بد دیگری نیز در کشور شده است، برای نمونه براساس آمار سازمان ثبت احوال علت مرگ 58 درصد از فوت‌‌های سال گذشته بیمارهای قلبی و عروقی بوده است.

علاوه براین می‌توان به شیوع بیماری‌های غیرواگیر مانند دیابت و فشار خون نیز اشاره کرد که ورزش می‌تواند در پایین آوردن آنها نقش مهمی داشته باشد.

اگر این آمار‌ها را در کنار یکدیگر قرار دهیم به این نتیجه می‌رسیم که برای تغییر سبک زندگی و کاستن از هزینه‌هایی که این بیماری‌ها به جامعه تحمیل می‌کند، باید سیاست‌های آموزشی را تغییر داد.

مهدی آیینی‌ - ‌گروه جامعه