قانون​های ارسال متن

 3-نوشته‌های بی‌نام، اسامی خارجی و نامفهوم (یا به قول مسئولان: مورددار)، همممه‌شون می‌شن «بدون نام». 4-مطالب منتشر شده در وبلاگت رو بیخیال شو؛ یا این‌جا، یا اون‌جا (بعد از چاپ، بازنشرش توی وبلاگت مشکلی نداره) 5-شمارة پیامگیر همة ضمائم یکیه فقطم پیامکای چاردیواری و بروبچ رو دست من می‌دن. پَ قبل از ارسال پیامکت عنوان چاردیواری (یا بروبچ) رو اولش، یه اسم یا شهر هم آخرش بنویس که فردا نگی پیامک من کو! 6-جا کمه خیلیام توی نوبت. بیشتر از 100 کلمه ننویس تا یه‌وخ با علامتِ[...] کوتاه نشه. 7-واسه مطالب طنز پارتی‌بازی می‌کنم. حرفیه؟! (دسسس‌تِتُ بن‌داااز... دِ... یقه؟ یقه؟)! 8-پارتی نداری هااان؟ آاااخی! خُ همون‌طور که حرف می‌زنی بنویس، یه چی هم بگو به درد دیگران بخوره که آخرش نگیم: «حالا منظور؟» هوات رو دارم. 9-یه یکی‌دو ماهی (نااااقاااابل!) صبر داشته باش (باز نیای بگی بچّة من رو گااااز بوووود و تو اصاً احسااااس نداااری و... ءَ‌ئی‌جور حَرفاااا!). 10-دیگه تموم شد! داری می‌ری این آشغالارم بذ سر کوچه!!! (آآآخ... ملاجم!)