تیراندازی ایران بیدار شده است

احتمالا این حرفتان به خاطر دوم شدن من در مسابقات انتخابی تیم ملی است، ولی آن مسابقه برای ما چندان جدی نبود و کسانی که دنبال سهمیه تیم ملی بودند باید در آن شرکت می‌کردند که مربی‌مان گفت ما هم خودمان را محک بزنیم.

من این را همیشه می‌دانم که هیچ حاشیه امنیتی در تیم ملی نیست، چون تیراندازی خانم‌ها استعدادهای زیادی دارد. آن مسابقه هم یک رکوردگیری بود، اتفاقا من رکورد 397 و 398 را از حد نصاب 400 زدم که خیلی خوب بود، ولی در فینال یکی از دوستانم بهتر از من عمل کرد. من حتی در فینال 2 مرتبه بالا بودم که شانس خودم را از دست دادم.

تیراندازی این طور نیست که مثلا یک سال تمام بدون رقیب باشید. یکدفعه یکی مثل «جام بزرگ» می‌آید و همه را کنار می‌زند، پس باید همیشه آماده چنین رقابتی باشید. جام بزرگ تازه شروع کرده بود ولی حالا جزو نفرات برتر است. این رشته رکوردی است. هم در مسابقات داخلی و هم در مسابقات خارجی باید رکوردهایتان خوب باشد.

من خودم سال 80 شروع کردم. پدرم قبلا عضو تیم ملی بود و مربیگری را شروع کرد. سال 80 مربی بانوان شد که اصرار کرد من هم بیایم. آن موقع جدی نمی‌گرفتم ولی هرچه گذشت سطح کیفی کارم بالاتر رفت. البته این را بگویم که سطح آقایان هم در این دو سال به خانم‌ها نزدیک شده است بویژه که فدراسیون با پرداخت حقوق و...ایجاد انگیزه کرده است.

بله، اما در کل فکر می‌کنم سطح خانم‌ها بهتر است. خانم‌ها همیشه از نظر استقامتی بهترند، ولی آقایان در ورزش‌های قدرتی بهتر عمل کرده‌اند. تیراندازی به نوعی استقامت بدنی و ذهنی می‌خواهد و هر مسابقه دست‌کم 2ساعت طول می‌کشد. تمرین‌ها هم که هر روز چند ساعت و در چندین نوبت هستند.

بله، روزبه‌روز شرایط بدتر می‌شد. الان از فشنگ‌های داخلی استفاده می‌کنیم که کیفیت خوبی ندارند و در حد قهرمانی نمی‌شود از آنها استفاده کرد، شاید به درد تمرین و مسابقات داخلی بخورد. هنوز هم در این زمینه مشکل داریم و باید چند برابر هزینه شود تا از آلمان فشنگ‌های استاندارد مسابقات را تهیه کنیم.

خدا را شکر مربی‌ای که برایمان آورده‌اند خیلی خوب است. آقای سوچک در سطح دنیا شناخته شده است. نظم و انضباط حرف اول اردوها را می‌زند. این مربی تجربیات گرانبهایی دارد که به کارمان می‌آید و باعث شده جهش چشمگیری را در تیراندازی شاهد باشیم. این مربی رزومه قوی دارد و فدراسیون هم به او اعتماد کرده است. تیراندازی ایران ظرفیت بالایی دارد ولی انگار خواب مانده بود و کسی نبود آن را بیدار کند. ما بودجه، ‌امکانات و ظرفیت را داریم و فقط به تجربه جهانی نیاز داشتیم. حالا روند حرکت رو به جلو خیلی تندتر شده و مشکل اصلی ما مهمات است، در حالی که از نظر سلاح هیچ مشکلی نداریم.

آن داستانش برمی‌گردد به قوانین فرودگاهی امارات، تا حالا چنین مشکلی نداشتیم. آن موقع که می‌خواستیم به سیدنی برویم تعطیلات بود و مجوز فرودگاهی امارات تایید نشده بود و بدون اسلحه رفتیم، تا مجوز بگیرند مشکلاتمان با شروع مسابقه‌ها حاد شده بود. مربی‌مان از هندی‌ها اسلحه قرض کرد تا مسابقه بدهیم که من دوم شدم و سهمیه المپیک را هم گرفتم، بعد از مسابقات اسلحه ما رسید سیدنی!

من خودم مشکلی ندارم و همه چیز طبق برنامه پیش می‌رود. شاید مشکلی هم وجود داشته، ولی از دید من مخفی مانده است. مسابقات جهانی از سال آینده شروع می‌شود و من 3 مسابقه بزرگ داشتم. به نظرم همه چیز در حد المپیکی است.

آنها که سهمیه گرفتند را می‌شناسم ولی نمی‌دانم چه کسی به المپیک اعزام می‌شود. می‌توان گفت 90 درصد رقبایم را به طور کامل می‌شناسم. همه آنها چندین دوره در مسابقات جهانی و المپیک شرکت کرده‌اند.

هیچ چیزی قابل پیش‌بینی نیست و می‌خواهم یک رکورد خوب برجای بگذارم. اگر رکورد خود را در المپیک ثبت کنم شاید بتوانم به جایگاه خوبی برسم، ولی قولی از این بابت نمی‌توانم بدهم. تیراندازی رکوردهایش یک‌دهم، یک‌دهم ثبت می‌شود و اختلاف‌ها خیلی نزدیک است. من همه تلاشم این است که جایگاه خوبی کسب کنم.

من یکی دوبار خواستم از این ورزش بروم ولی نه به‌خاطر این موضوع، بلکه تمرینات و خستگی اذیتم می‌کرد. ولی خیلی سریع خودم را جمع‌وجور کردم. تیراندازی روی استقامت و مقابله با مشکلات روی من اثرات خوبی داشته است. هر چند رشته پرهزینه‌ای است و درآمد آنچنانی ندارد. فعلا شرایط بهتر شده ولی نه مثل ورزش‌های دیگر.