"شوق پرواز"یک عاشقانه است

«شوق پرواز» ادامه منطقی مختارنامه از حیث مفاهیم و ارزش‌هایی بود که به واسطه بازنمایی زندگینامه یک شخصیت برجسته نظامی دنبال می‌شد.

شوق پرواز برای اولین بار به سراغ یک شخصیت  نظامی معاصر رفت، هرچند به قول کارگردانش یک قصه جنگی به معنای متعارفش نبود.

یکی از مهم‌ترین مولفه‌های آثار یدالله صمدی توجه به فرهنگ بومی آذری و استفاده از داستان‌های اصیل این سرزمین است که حاصل آن را می‌توان در فیلم‌های اتوبوس (۱۳۶۴)، ساوالان (۱۳۶۸)، دمرل (۱۳۷۲) و سارای (۱۳۷۶) مشاهده کرد.  

فیلم ایستگاه (۱۳۶۶) بی‌تردید یکی از بهترین تریلرهای روانشناختی سینمای پس از انقلاب است و این فیلم به همراه فیلم «نقطه ضعف» ساخته زنده‌یاد اعلامی یکی از جریان‌سازان این‌گونه در سینمای ایران بوده‌اند.

ایستگاه به‌رغم نادیده گرفته شدن از سوی داوران در جشنواره فجر به عنوان فیلم منتخب منتقدان و نویسندگان سینمایی در سال 63 برگزیده شد.

صمدی در ادامه فعالیت‌های خویش دوباره به ژانر کمدی شهری بازگشت و آثاری چون «آپارتمان شماره 13» (۱۳۶۹)، دو نفر و نصفی (۱۳۷۰) و معجزه خنده (۱۳۷۵) را خلق کرد.

فیلم آپارتمان شماره 13، جایزه سیمرغ بلورین بهترین فیلم و فیلمنامه را سال 69 از جشنواره فجر کسب کرد.

وی در دهه 80 نیز آثاری چون بانوی من (۱۳۸۱) و شهر آشوب (۱۳۸۴) را کارگردانی نمود.

با این حال او معتقد است سریال شوق پرواز بیش از آن که یک سریال جنگی باشد یک روایت عاشقانه از زندگی شهید عباس بابایی است.

مشروح گفت وگوی سید رضا صائمی با کارگردان سریال شوق پرواز را فردا چهارشنبه در روزنامه جام جم بخوانید.