دوباره افتخارآفرینی می‌کنم

این حرف‌های نخستین بانوی طلایی ایران در بازی‌های آسیایی است که مدت‌هاست اثری از او در میادین نیست.

خدیجه آزادپور که با کسب نشان طلای بازی‌های آسیای گوانگجو طلسم‌شکنی کرد و به عنوان نخستین بانوی طلایی تاریخ ورزش ایران معرفی شد اندکی بعد از این اتفاق بزرگ بشدت آسیب دید تا خیلی زودتر از آنچه تصورش می‌رفت از اذهان دور شود.

او با این‌که حتی از سوی هم‌تیمی‌هایش هم چندان مورد توجه قرار نگرفت، اما سعی می‌کند به این موضوع چندان توجه نکند.

وقتی این سوال را که در این مدت ملی‌پوشان و هم‌تیمی‌هایت چقدر به شما توجه کرده‌اند ، مطرح می‌کنیم، می‌گوید: «کم و بیش تماس داشتیم، ولی انتظاری از آنها نداشتم. به هرحال این قانون ورزش است. وقتی در اوج هستی همه در کنارت هستند، اما وقتی که کنار بمانی دیگر از ذهن‌ها پاک می‌شوی. من در اوج بودم که مصدوم شدم و این خیلی بد بود. خانواده‌ام خیلی اذیت شدند و از آنها کمال تشکر را دارم که با تمام وجود به من کمک کردند تا روحیه‌ام را حفظ کنم، ولی این را بگویم از کسی گله‌مند نیستم.»

این سانداکار تیم ملی ووشو کشورمان که قبل از بازی‌های آسیای گوانگجو در مسابقات جهانی هم به مدال طلا دست یافته بود در خصوص ترس از مبارزه به خاطر جراحی زانوی خود می‌گوید: «یک سال پیش بود که در لیگ به زانویم ضربه خورد و مجبور شدم جراحی کنم. قسمت این بود که در اوج، خانه‌نشین بشوم. من مسابقات جهانی را هم از دست دادم چون با جراحی‌ای که کردم دیگر نمی‌شد زود به میادین برگشت. اگر بگویم آخر بدشانسی هستم خیلی با اغراق نگفته‌ام چون که مینیسک پایم خود به خود پاره شد و این کار را بدتر کرد. مجبور شدم دوباره جراحی کنم. عمل زانو بدترین جراحی برای یک ورزشکار است. به هر حال هرچه بود گذشت و من هم تمریناتم را دوباره شروع کردم. یک مقدار از نظر بدنی افت کرده‌ام که طبیعی است، ولی این روزها، هم تمرینات بدنی دارم و هم روی تکنیک‌ها کار می‌کنم. چهار ماه تا مسابقات انتخابی وقت دارم. یک مقدار از پای چپم ترس دارم که طبیعی است چون که یک سال با این پا کار نکردم، ولی به مرور خوب می شود. می‌خواهم با قدرت برگردم و دوباره افتخارآفرینی کنم.»

این ملی‌پوش سرشناس ووشوی ایران به پیگیری‌هایش از عملکرد تیم ملی و نیز مسابقات باشگاهی اشاره می‌کند و می‌گوید: «همه برنامه‌ها را دنبال می‌کنم. در جریان برنامه‌های تیم ملی هستم و لیگ را هم پی می‌گیرم. به نظرم بچه‌ها عالی کار می‌کنند. مخصوصا در مسابقات جهانی خیلی خوب کار کردند. فضای مسابقات جهانی خیلی فرق می‌کند و تنها کسی که می‌تواند به من کمک کند تا به آن فضا برگردم خودم هستم. باید با روحیه قوی به مسابقات برگردم تا بتوانم خودم را ثابت کنم.»

درخشش مریم هاشمی در مسابقات جهانی ترکیه و کسب طلای این بانوی جوان ایرانی به طور حتم کار را برای آزادپور دشوارتر خواهد کرد.

هاشمی که جایگزین وی شده بود دست به کاری بزرگ زد و حالا نفر اول دنیا در وزن خودش به حساب می‌آید؛ آیا آزادپور می‌تواند او را کنار بزند: «هاشمی بازیکن خیلی خوبی است و خوشحالم که در وزن خودم یک ایرانی به مدال طلای جهانی رسید. سال قبل او در رده جوانان حضور داشت و من هم در جهانی و هم در گوانگجو طلا گرفتم. هاشمی دوست و رقیب خیلی خوب من است، ولی ان‌شاءالله هر کسی که آماده‌تر بود و شایستگی داشت به مسابقات جهانی دوره بعد اعزام شود. من شاید در یک وزن دیگر مبارزه کنم یعنی یا یک وزن پایین‌تر یا یک وزن بالاتر. البته این نیست که نخواهم از انتخابی با هاشمی طفره بروم. کل بچه‌های ووشو خیلی خوب هستند و حتی مسابقات کشوری و داخلی از بین‌المللی خیلی سخت‌تر است چه برسد به انتخابی درون اردویی. اگر مسابقه انتخابی بگذارند با تمام وجود شرکت می‌کنم. این آسیب‌دیدگی باعث نشده که خودباوری‌ام را از دست بدهم. من چهار ماه وقت دارم که خیلی زیاد است و خودم را به آمادگی ایده‌آل می‌رسانم. من حتی از چند وقت پیش هم می‌توانستم در مسابقات شرکت کنم، ولی این ریسک را نکردم. نمی‌خواستم عجله کنم و با این کار برای همیشه از ورزش کنار بروم چون که ریسک بزرگی بود.»

این‌که ووشوی ایران در نزد بانوان از استقبال خوبی برخوردار است و پیشرفت چشمگیری هم داشته موضوعی است که برای خیلی‌ها به یک علامت سوال تبدیل شده. آزادپور در این باره توضیح می‌دهد: «ووشو یک ورزش نوپا بود. فقط یک دهه است که مسابقات جهانی این رشته برگزار می‌شود و در ایران بندرت انجام می‌گرفت. فدراسیون ایران در این زمینه خوب کار کرد. اردوهای خوبی داشته‌ایم و فدراسیون هم به بانوان به اندازه کافی بها داده است. نمی‌توانم به طور دقیق بگویم که چرا بانوان به این رشته علاقه‌مندی زیادی دارند، ولی در کاراته و تکواندو هم شاهد حضور خیلی خوب بانوان هستیم. الآن به جرات می‌توانم بگویم که تنها رقیب چین در سطح جهان ایران است و در بسیای موارد هم با آنها برابری می‌کنیم.»

این سانداکار کشورمان در خصوص این که چقدر از زمان خود را روزانه صرف این رشته می‌کند، می‌گوید: «تقریبا هر روز چهار ساعت صبح و عصر تمرین می‌کنیم. نمی‌شود بیشتر از این زمان گذاشت، چون که تمرین‌زدگی به وجود می‌آید. از طرفی دانشگاه هم با ما همکاری نمی‌کند و در این زمینه هم مشکل داریم، ولی چاره‌ای نیست و نمی‌توان هیچ کدام را کنار گذاشت.»

نخستین بانوی طلایی ورزش ایران در بازی‌های آسیایی درباره میزان دستمزدش در لیگ برتر حاضر نیست به وضوح پاسخ دهد و عنوان می‌کند: «من امسال در لیگ حضور نداشتم، ولی در مجموع قراردادها خیلی بالا نیست.»

علی رضایی - جام‌جم