بی‌توجهی به پشتوانه‌ها

اعتبارم با این چیزها خدشه‌دار نمی‌شود. این جملات بخشی از پاسخ محمود میران به انتقادهای صورت‌گرفته از بازگشت دوباره وی به تاتامی هستند؛ پاسخی که شاید از نظر خودش قانع‌کننده باشند، اما برای خیلی‌ها قابل توجیه نیست.

هنوز هم این پرسش در اذهان وجود دارد که این جودوکار باسابقه و افتخارآفرین چرا به میادین بازگشت؟ جودوکار سنگین‌وزنی که چیزی حدود دو دهه در تیم ملی حضور داشت و عناوین زیادی را هم در عرصه‌های مختلف کسب کرده بود بعد از ماه‌ها بازنشستگی سودای بازگشت به دنیای قهرمانی در سر دارد.

میران در حالی روی تصمیم خود پافشاری می‌کند که بعد از کناره‌گیری رسمی از دنیای قهرمانی مدتی سرمربی تیم ملی جودو شده بود که همزمانی آن با اختلافات بین مسوولان و پیشکسوتان جودو و نیز مشکلاتی که بین وی و برخی ملی‌پوشان شکل گرفت، ناکامی سرمربی جوان تیم ملی را در پی داشت تا میران که با آرزوهای زیاد بلافاصله پس از اعلام بازنشستگی هدایت تیم ملی را در دست گرفته بود، قربانی مسائل تاثیرگذار حاشیه‌ای شود.

ماه‌ها از آن اتفاق می‌گذرد. میران در تمام این مدت گوشه‌نشین بود و به نوعی سکوت را بر جار و جنجال ترجیح داده بود.

او که حرفه نقاشی و طراحی را پیشه کرده و برخلاف ظاهر تنومندی که دارد کاملا احساسی و رئوف است و اکنون در میان جودوکارانی تمرین می‌کند که در مقطعی شاگرد وی در تیم ملی به حساب می‌آمدند و برخی نیز که از تیم‌های پایه به تیم ملی راه یافتند روزگاری تمرینات این ستاره سنگین‌وزن تیم ملی را الگوبرداری می‌کردند و گرفتن عکس یادگاری با او را اتفاقی بزرگ برای خود می‌دانستند.

برخی‌ها در واکنش‌های انتقادانه خود مدعی هستند بازگشت میران به نوعی چشم‌بستن به شایستگی‌های جوانانی است که با موافقت جیرو، سرمربی ایتالیایی به اردوی تیم ملی راه یافته‌اند. عده‌ای هم نگرش دیگری به این موضوع دارند و معتقدند نشان‌دادن چراغ سبز به میران به نوعی اعتراف به نبود پشتوانه‌هاست.

نتیجه‌نگرفتن‌های متوالی و فشارهای فراوانی که به مسوولان فدراسیون و کادر فنی تیم ملی وارد می‌شود باعث شده تا جودوکاری مثل میران سودای بازگشت به تاتامی را در سر بپروراند. اما براستی چرا میران برگشت؟ آیا جامعه جودو با این موضوع کنار می‌آید؟

بازگشت میران به تیم ملی جودو در شرایطی صورت می‌گیرد که نمونه‌های دیگری از این دست وجود دارند که سرانجام خوشی برای ملی‌پوشان سابق برجای نگذاشتند.

آرش میراسماعیلی دارنده دو مدال طلای جهان و جودوکاری که سرمربیگری تیم ملی را هم در مقطعی تجربه کرده بود، اواخر بهار سال گذشته به یکباره اعلام کرد قصد بازگشت به تیم ملی را دارد تا شاید با تجربیات گرانبهایی که دارد در بازی‌های آسیایی گوانگجو برای کاروان ایران یک مدال کسب کند.

بلافاصله بعد از او هم مسعود حاجی‌آخوندزاده چنین تصمیمی گرفت اما او که یک طلا و یک نقره بازی‌های آسیایی را در کارنامه دارد بعد از مدتی کنار کشید و به عنوان کمک مربی در تیم ملی مشغول به کار شد.

با این حال میراسماعیلی بر باور قبلی خود استوار ماند ولی در بازی‌های آسیایی هم نتوانست کاری از پیش ببرد تا چراغ سبزی که کادر فنی تیم ملی به وی نشان داده بود زیرسوال برود.

البته این پایان کار دارنده دو مدال طلای جهان نبود و میراسماعیلی با آمدن جیرو ایتالیایی به عنوان سرمربی هم در تیم ملی ماندگار شد.

ناکامی در چند تورنمنت بین‌المللی و پا به سن گذاشتن او، جیرو را مجاب به کنارگذاشتن پرافتخارترین جودوکار ایران کرد و در نهایت هم جیرو با کنایه‌ای جالب که بعدا با واکنش تند میراسماعیلی همراه شد او را کنار گذاشت.

جیرو در خصوص میراسماعیلی گفت: این جودوکار مثل لیمویی است که دیگر عصاره ندارد! و ترجیح می‌دهم روی ورزشکاران آینده‌دار سرمایه‌گذاری کنم.

هرچند کاپیتان سابق تیم ملی از این تصمیم جیرو بشدت انتقاد کرد، اما کارشناسان این رشته سرمربی ایتالیایی را به نوعی همراهی کردند و تصمیمش را درست دانستند.

حال با گذشت چند ماه از این ماجرا محمود میران به دنبال پیمودن مسیری است که هم‌دوره‌ای‌هایش در آن به بن‌بست رسیدند و با وجود انتقادهایی که از بازگشت وی صورت گرفته است از تصمیمی که گرفته دفاع هم می‌کند.

وقتی اتفاقات مشابه قبل را برایش مطرح می‌کنیم این‌گونه به ما پاسخ می‌دهد: داستان من با میراسماعیلی فرق می‌کند.

او دنبال حضور در المپیک بود ولی من فقط به مسابقات آسیایی فکر می‌کنم. همه مرا می‌شناسند، چون دلم تنگ شده بود به جودو بازگشتم. مدتی هم تمرین کردم و در توان خود دیدم که می‌توانم در سطح آسیا مبارزه کنم و حتی به تیم باشگاهی‌ام در هلند هم بروم.

میران این ادعا که وی جای جوان‌ترها را تنگ می‌کند، نمی پذیرد و تاکید می‌کند: در تیم ملی جوان‌های خوبی حضور دارند. من جای کسی را هم نگرفته‌ام. با جیرو و مسوولان فدراسیون صحبت کردم و به تیم ملی برگشتم. الان هم آماده شرکت در مسابقه انتخابی هستم. از شکست هم ترسی ندارم چون که من بردهایم را قبلا کسب کرده‌ام و اعتبارم به گونه‌ای نیست که با یکی دو شکست زیر سوال برود.

نکته جالب این که او در وزنی حضور دارد که ستاره کنونی جودوی کشورمان یعنی رضا رودکی روی تاتامی می‌رود. رودکی که در بازی‌های المپیک پکن پنجم شده بود و این بار عزم خود را برای کسب مدال جزم کرده است در دوره‌ای که میران سرمربی تیم ملی بود قید این رشته را زد و به کوراش رفت و قهرمانی جهان در این رشته را هم تجربه کرد.

او اکنون در واکنش به بازگشت میران حاضر نیست صحبت کند و فقط می‌گوید: من در این باره حرفی نمی‌زنم و فقط می‌گویم که قبلا هم مربیان بازگشت ورزشکاران بازنشسته را آزموده‌اند و نتیجه‌اش هم برای همه مشخص است!

موضوع مهمی که بار دیگر در خصوص جودو بر سر زبان‌ها افتاده، به پشتوانه‌سازی در این رشته برمی‌گردد. باور خیلی‌ها این است که چراغ سبز به ورزشکاران بازنشسته نوعی پشت‌کردن به جوان‌های آینده‌دار است. حاج‌یوسف‌زاده، مدیر تیم‌های ملی البته این موضوع را باور ندارد و مدعی است پشتوانه‌سازی بخوبی در این رشته صورت گرفته و این روند با تلاش‌های امینی رئیس فدراسیون جریان دارد.

با این حال پرسشی که همچنان برای اذهان بی‌پاسخ مانده این است که چرا فدراسیون به ورزشکاران بازنشسته رویکرد داشته و آیا این نوعی بی‌توجهی به جوان‌ها نیست؟ جیرو ـ سرمربی تیم ملی ـ هم در مقاطع مختلف حاضر به پاسخگویی درباره بازگشت ورزشکاران بازنشسته نشده است. با این حال به نظر می‌رسد گذشت زمان به تمام این ابهامات جواب بدهد.

علی رضایی -‌‌ جام‌جم