نمی‌خواهم خاکستری باشم

سریال‌های ریحانه و اغما (سیروس مقدم)، سرنخ ( کیومرث پوراحمد) و مسافری از هند از جمله سریال‌هایی هستند که او در آنها ایفای نقش کرده است. او به بازی در مجموعه‌های تلویزیونی اهمیت زیادی می‌دهد و می‌گوید: معتقدم تلویزیون مثل یک ویترین است و بسیاری از بازیگران ما از مسیر تلویزیون معروف و محبوب شده و پس از شناخته شدن وارد سینما شده‌اند. اما برخی استدلال‌های نادرست می‌آورند و تلویزیون را تحویل نمی‌گیرند.

به همین خاطر است که او بیشتر وقتش را بر سریال تلویزیونی ‌کلانتر متمرکز کرده و به عنوان یک بازیگر ثابت در هر دو سری این مجموعه حضور یافته است. نوذری در کنار بازیگری مشغله‌های دیگری هم دارد. او از پیشکسوتان ورزش کونگ فو در ایران است و هم اکنون ریاست امور بین‌الملل فدراسیون کونگ فوی ایران را بر عهده دارد. جالب است بدانید که به چندین زبان از جمله سنسکریت، هندی، اردو، اسپانیایی، فرانسوی و انگلیسی مسلط است. نوذری متولد 7 اسفند سال 42 است. او چندی پیش اجرای مسابقه از کی بپرسم؟ که شبیه برنامه مسابقه هفته بود را نیز به عهده گرفت. این برنامه در آینده از تلویزیون پخش خواهد شد.

به بهانه پخش سری سوم سریال کلانتر‌ به سراغ این بازیگر رفتیم و با سرگرد امیری سریال کلانتر هم‌صحبت شدیم.

بیشتر سعی کردم شخصیتی را بازی کنم که درونگراست و کارهایش را با آرامش انجام می‌دهد. همچنین ضریب هوشی اش بالاست و در شرایط سخت، قدرت تصمیم گیری خوبی دارد.

با توجه به فیلمنامه محسن شا‌محمدی در همان ابتدا متوجه شدم که شخصیت سرگرد امیری بسیار جای کار دارد. تمام سعی خودم را به کار بستم تا شخصیت یک پلیس مردمی و ایرانی را خلق و بازی کنم.

سرگرد امیری، مجری قانون نیست و نمی‌خواهد افراد را مجازات کند. او فقط مجرم را از بی‌گناه مشخص می‌کند و تحویل قانون می‌دهد. کلانتر رای صادر نمی‌کند. او کارشناسی جنایات به وقوع پیوسته را انجام می‌دهد. او گاهی آن قدر متاثر می‌شود که اشک هم می‌ریزد. اصولا سریال کلانتر کاری احساسی و خانوادگی است.

سرگرد امیری یک پلیس اکشن و بزن و بکش نیست. کاملا احساسات خانواده آسیب دیده را درک می‌کند و خودش را عضوی از آن خانواده می‌داند. در اولین قدم شرایط را برای آن شخص و خانواده آرام می‌کند و به آنها احساس آرامش و امنیت می‌دهد. این سریال با شخصیت‌پردازی، چهره، فیزیک و بازی بنده شکل گرفته و خلق شده است. قصه کلانتر قصه سرگرد امیری است. بنابراین نمی‌تواند متغیر باشد. سرگرد امیری یا کلانتر پایه و رکن اصلی این مجموعه است. در همه جهان هم این گونه است که یک بازیگر ثابت نقش‌های دنباله دار را بازی می‌کند.

بله. چارچوب این مجموعه بر مبنای مسائل عاطفی و خانوادگی طراحی شده است. در واقع پلیس یک بهانه جهت به تصویر کشیدن این موضوعات است و قصه‌ها نیز بسیار زیبا و به روز و پرتعلیق نوشته شده است. این جذابیت از تجربه و تخصص و کارشناسی نویسنده مجموعه، آقای شامحمدی ناشی می‌شود. ایشان به خوبی رگ خواب بیننده را می‌دانند و در پرداختن به مسائل عاطفی و پلیسی صاحب سبک هستند.

پروژه سریال کلانتر برای من کار فشرده و سنگینی بود. به این علت که به مدت هشت ماه به شکل ثابت در پروژه حضور داشتم. بازیگران هر اپیزود کارشان تمام می‌شد و بنده همچنان باید سر صحنه حاضر می‌شدم. در واقع هشت ماه به صورت شبانه روزی در خدمت مردم بودم.

مجموعه تلویزیونی کلانتر از همان ابتدای راه درسال 1380 تاکنون با یک نگاه خاص تهیه و تولید شده است. این مجموعه در نوع خود اولین چارچوب و سبک آن پلیسی، احساسی است. حضور پلیس در قصه‌های اجتماعی این مجموعه بهانه‌ای است برای آموزش و هشدار دادن به خانواده‌ها و مواردی همچون سوتفاهم ها، عدم درک متقابل بین همسران، مصائب اختلاف نسل‌ها، اعتیاد و مواد مخدر در این مجموعه مورد توجه قرار گرفته است.

رسالت سریال کلانتر فرهنگ‌سازی به همراه هشداردادن و آگاهی رساندن به خانواده‌هاست. این قصه‌ها یا در عمق جامعه و زندگی خانوداده‌ها روی داده و یا احتمال وقوع آن بسیار زیاد است.

سریال کلانتر برای خانواده‌ها کاملا هشدار دهنده است. یک جور اعلام خطر است درباره اتفاقی که روی داده. این خطر ممکن است در هر شرایطی و برای هر کسی تکرار شود. ما وارد جزییات و ریزه کاری‌ها نشده‌ایم.

در طول این هشت سال که سه فصل از مجموعه کلانتر تهیه و تولید شد، در پی تبلیغ مستقیم پلیس بودیم و به فرهنگ‌سازی ارتباط صمیمانه مردم و پلیس پرداختیم. خیلی از کارشناسان معتقدند ما پلیس را بیش از حد احساسی و مهربان نشان داده‌ایم! این موضوع به این خاطر است که هدف ما فرهنگ‌سازی بوده.

ما در پی بازگو کردن بخش‌های بسیار مهمی از نقش پلیس در جامعه بوده‌ایم. مسوولیت سنگینی که از عهده هر کسی برنمی‌آید. در همه جای جهان این گونه است. یعنی فیلمسازان در ژانر پلیسی و مجموعه‌های تلویزیونی پلیسی، پلیس قدرتمند کشورشان را به تصویر می‌کشند و ناگفته‌هایی را با زبان تصویر و داستان بیان می‌کنند.

در ایران هنوز خیلی‌ها با ژانر اکشن و سینمای هنرهای رزمی که با سینمای پلیسی جنایی آمیخته شده، آشنا نیستند .

فیلم‌های ژانر پلیسی در جهان کاملا به صورت تخصصی و حرفه‌ای تهیه و تولید می‌شود. به این خاطر که بودجه لازم به کار اختصاص داده می‌شود. ضمن این که پلیس آن کشور هم از امکانات پیشرفته و به روز برخوردار است. در این گونه فیلم‌ها و سریال‌ها چند کارگردان تخصصی در کنار کارگردان اصلی بر کار نظارت می‌کنند. مثل کارگردان صحنه‌های زد و خورد و درگیری‌های رزمی و... همچنین صحنه‌های اکشن در سراسر فیلم به صورت تخصصی طراحی می‌شوند.

خیلی‌ها معتقدند خود شخصیت کلانتر هم اغراق‌آمیز تصویر شده. می‌گویند چنین سرگردی نداریم و یا اگر داریم تعدادش خیلی کم و انگشت شمار است و اصولا دیده نمی‌شود. در مورد پلیس‌های زن هم این گونه است. به هر حال هدف ما فرهنگ‌سازی است. ما می‌گوییم نقش پلیس زن باید این گونه باشد. البته این گونه پلیس‌های موفق زن در نیروی انتظامی داریم. ما در این کار مشاور انتظامی داشتیم و کارها با مشورت ایشان پیش می‌رفت.

به‌شدت به دنبال متفاوت بودن هستم. در ابتدا با تجربه نقش‌های منفی و خاکستری تمام سعی‌ام را به کار گرفتم که هیچ کدام از منفی‌ها و خاکستری‌ها شبیه به هم نشود. شکر خدا نتیجه تلاش این گونه‌ام را از مردم و منتقدان گرفتم. از جمله این نقش‌های منفی و خاکستری می‌توانم به فیلم‌های سینمایی آکواریوم، عاشق، ملودی و سریال‌های ریحانه، نقش بر آب،‌ مسافری از هند و... اشاره کنم.

از سه سال پیش تصمیم گرفتم دیگر پیشنهاد بازی در نقش‌های منفی و خاکستری را نپذیرم. دوست دارم فقط نقش‌های مثبت را ایفا کنم.

در برخوردهایی که با مردم دارم، به من می‌گویند: آقا خیلی عالی بازی می‌کنید ولی تو را به خدا دیگر نقش منفی کار نکنید. من هم گوش کردم و حداقل تا مدتی نقش منفی کار نمی‌کنم.

احساس می‌کنم به اندازه کافی انواع نقش‌های منفی و خاکستری را تجربه کرده‌ام. به هر حال فضای فیلمسازی ما به گونه‌ای است که خیلی زود کلیشه‌اش می‌کنند و یک دفعه می‌بینی تمام نقش‌های پیشنهاد شده به تو منفی و خاکستری هستند. در این رابطه به توصیه پدرم استاد منوچهر نوذری و مردم عمل کردم. فعلا در این جور نقش‌های منفی بازی نمی‌کنم. البته من در هر شرایطی خدمتگزار مردم هستم و دست آنها را می‌بوسم. چون اگر آنها نباشند من معنی نخواهم داشت.

من به تمام انتخاب‌ها و نقش هایم تعلق خاطر دارم. چون آنها را با مطالعه انتخاب کرده‌ام. اما فصل اول مجموعه کلانتر، مسافری از هند و مسابقه ستاره‌ها مورد توجه پدرم قرار گرفت. این نکته برایم بسیار لذت بخش و مهم بود. چون استاد منوچهر نوذری‌ با کسی تعارف نداشت و به قضیه پدر و فرزندی هم کاری نداشت. به همین خاطر این کارها برایم خاطره انگیزترند .