نگاهی به برنامه ترکیبی سیمای مدرسه

بحث زیرساخت های مسائل آموزشی جزو اصلی ترین مباحث خردورزی جمعی بوده است. از آنجا که برای نمو و رشد کیفی یک نظام آموزشی می باید مولفه های شاخص و ویژگی های بارز نظم فرهنگی را به موازات دانش بشری به پیش برد لذا وجود و الزام تبیین یک سیاست همه جانبه در مورد احیای تفکرات نوین آموزشی و تربیتی همیشه بر تارک مباحث نظری و عملی یک نظام آموزشی می درخشیده است.

کد خبر: ۲۳۸۱۴

اگر بتوان حرکت و سمت و سویی آگاهانه نسبت به آموزش مسائل تربیتی ، دانش آموزی به وجود آورد، زمینه های خلق الگوهای نوین و جذاب را هم مهیا شده خواهیم دید. این مهم از عهده رسانه همه گیر و پرمخاطب تلویزیون ، خارج نیست . از این رو برنامه ترکیبی «سیمای مدرسه» به تهیه کنندگی و کارگردانی امیرهوشنگ پوررحمانی تا حدود زیادی توانسته به خطوط اصلی تعیین پیش فرضهای کمک آموزشی نزدیک شود. «سیمای مدرسه» در حقیقت الگوی آیینه واری از بازتاب معضلات و کم و کاستی های نظام آموزشی ماست و آنچه این برنامه را از پرگویی ها و شعارزدگی های رایج و فرموله شده متمایز می سازد ، فکر و ایده دو بخش بودن این برنامه است . بدین ترتیب که طرح موضوع با استفاده از تمهیدات داستانی و گره افکنی های رایج در نمایش های تلویزیونی به مخاطب ارائه می شود و در پس زمینه این ایده مثمرثمر معضلات بچه های پرورشگاهی را که به دنبال یافتن خانواده و سرپناهی برای رسیدن به یک زندگی بی دغدغه و آرام تلاش می کنند مشاهده می کنیم و اما در بخش دوم برنامه آموزشی «سیمای مدرسه» که به گفتگو و طرح نظریات مختلف می پردازد، ما را عملا در فضای جمع بندی برای استنتاج یک نظریه کلی قرار می دهد. در این قسمت با دیدگاه ها و ایده آل های دانش آموزان ، معلمان و اولیای تربیتی آشنا می شویم و سیر تکوینی ساختار برنامه ناخودآگاه ذهن و چشم مخاطب آشنای این گونه برنامه های آموزشی را به سوی جذب راهکارهای مناسب و قابل استفاده سوق می دهد. از آنجا که روح و روان در چگونگی قطعیت یافتن مباحث علمی در وجود آدمی نقش تعیین کننده ای را دارد، برنامه سیمای مدرسه توانسته این موضوع ارزشمند را در قالب تصاویر نمایشی و گفتگوهای رودررو به منصه ظهور برساند. روان سالم و پویای یک دانش آموز همواره می تواند بستر مناسبی برای آفرینندگی و زایشی مضاعف در عرصه دانش و آگاهی دنیای امروز باشد. از این رو سیمای مدرسه با درک متقابل از مفهوم اثر و اثرپذیر به نقطه ای اشاره آموزشی می کند که از هر گذر که به آن توجه شود، بازتابی در خور تعمق و تامل دارد. مقاطع ابتدایی و راهنمایی دانش آموزان ما از حساس ترین و بااهمیت ترین دوران های زندگی یک فرد محسوب می شود؛ از این رو معضلات چشمگیر و عذاب دهنده ای همچون فرار از مدرسه یا محیطهای آموزشی ، عصیان گری در مقابل راهکارهای تربیتی و همچنین مشکلات روحی و روانی در این مقاطع سنی در برخی از دانش آموزان به چشم می خورد. از این بابت برنامه ترکیبی سیمای مدرسه با هدف ارائه راهکارهای مناسب و کارآمد و در حد بضاعت تصویری خویش توانسته به خوبی گامهای اصولی و تربیتی خویش را که بر زمینه دانش روان شناختی و آسیب شناسی فردی و جمعی استوار است ، بردارد. امید است که با ساخت و تولید چنین برنامه های مفید و سازنده ، طلیعه روشن دانش بشری را همواره بر افق نورستگی ها و خلاقیت های فردی و جمعی ، درخشان و بی فروغ ببینیم تا «سیمای مدرسه» ما همان «سیمای زندگی»مان شود و به نوعی عجین شدن علم و دانش را با زندگی خود جشن بگیریم.