تعویض‌های طلایی یک بازی قشنگ

مصطفی هاشمی تیمش را زود و خوب جمع کرد. بازی مهرام ‌ صبامهر زیبا شروع شد و زیبا به پایان رسید. 2 مربی خوب بسکتبال ایران، تجربیات چند ساله خود را در لیگ برتر نشان دادند. استفاده از نیمکت‌نشینان، بازی گروهی و خلق صحنه‌های جذاب همانی بود که از دو تیم خوب بسکتبال ایران انتظار داشتیم.

هاشمی در فاصله باخت به پتروشیمی بندرامام تا صبامهر تمرکز تیمش را بازگردانید. او از یک خارجی استفاده کرد و تیمش را به باور جدید رساند. این که هر کس در میدان باید به خود اتکا و داشته‌های فردی را در بازی تیمی متبلور کند. نیلون با اقامت بیشتر در ایران فضای کلی رقابت‌ها را ارزیابی کرد.

بازیکنان در دقایق آغازین بازی را در اختیار گرفتند و با تمرکز تا پایان پیش بردند. حتی زمانی که تعویض‌های موثر شاهین طبع بازی را از دست مهرام خارج کرد، باز مهدی کامرانی، آیدین کبیر و در نهایت تعویض طلایی عصری با جنب و جوش و بازی روانی که دارد، به کار مهرام آمد تا همه چیز برای این تیم در یک بازی خوب، خوب تمام شود.

از سویی، شاهین طبع پاسخ اعتمادش را به نیمکت‌نشینان گرفت. همه آنها فداکاری کردند، اما ستاره‌های صبامهر و بازیکنانی که از نیمکت آمدند، نتوانستند یک ذهنیت مهرام را پاک کنند: دو بار پی در پی باختن برای یک تیم بزرگ خوب نیست. بازی‌های این دو تیم و نقاط ضعف و قوت آنها از جهات دیگر هم برای ما اهمیت دارد. این دو تیم را همیشه خوب می‌خواهیم چون چند ماه دیگر مهرام و صبامهر نمایندگان بسکتبال ما در جام باشگاه‌های آسیا هستند. در این سال‌ها از قدرت این تیم‌ها و چند تیم دیگر مثل پتروشیمی و ذوب آهن با سرمایه‌گذاری خوبی که انجام دادند، تیم ملی قدرتمند ساخته شد.

صبامهر (صباباتری) 2 بار قهرمان باشگاه‌های آسیا شد و جمعی از برترین‌های بسکتبال را در قالب تیم باشگاهی در آسیا مطرح کرد. نخستین بار پایه‌های تیم ملی قدرتمند را به همراه مجموعه‌ای که برشمردیم بنا نهاد تا امروز نتایجش را با حساسیت پیگیری کنیم. همان‌گونه که در شرایط سخت آغاز فصل هیچ‌کس حاضر نشد این تیم براحتی از بسکتبال ایران جدا شود.

مربیان بین‌المللی در بسکتبال ما

روند رو به افزایش مربیان بین‌المللی در بسکتبال ایران جای خوشحالی دارد. هر چند در مورد برخی نام‌ها ابهاماتی وجود دارد، اما آسیاب به نوبت. خوشحالیم از این اسامی و ناراحت از این که چرا در بسکتبال مرغ همسایه غاز است.

تعداد 13 تیم لیگی، 4 مربی خارجی دارند و تنها 6 مربی بین‌المللی مشغول فعالیت‌اند و بقیه تیم ندارند. یک عده پیشکسوت هستند و عده‌ای هم با ناظری در بسکتبال روزگار می‌گذرانند. در مورد کارنامه‌های مربیگری هم حرفی نداریم. همچنین افرادی که تاکنون بتنهایی یک تیم هم نداشتند.

مشکل امروز، خارجی شدن فضای مربیگری است که متاسفانه به لیگ سرایت کرده است و بسیاری از مربیان از جمله همین گروه بین‌المللی، مربیگری نمی‌کنند یا در جایگاه مدیریت فنی دیده نمی‌شوند. فدراسیون بسکتبال باید فضایی ایجاد کند تا مربیان بین‌المللی با اعتماد باشگاه‌ها روبه‌رو شوند و امور را به دستان مربی خارجی پایین‌تر از مربیان بسکتبال ما نسپارند.

یک نگاه به فهرست نام‌های مربیان بین‌المللی جای خوشحالی دارد که از نظر تعداد رشد قابل‌توجهی داریم، اما از جهات دیگر می‌توانیم در ارتباط با اسامی بحث کنیم. نام‌هایی همچون آتشی و پورشرفی که حکم استادی به گردن همه مربیان دارند به کنار. این استادان در سال‌های اخیر مربیگری نکرده‌اند؛ اما کارنامه مربیگری‌شان از دوره‌های قبل موجود است.

رضا نوری دیگر پیشکسوت این جمع همیشه در تیم‌های ملی نفر دوم یا سوم بوده است، دوره قبل 2 ماه قبل از رقابت‌های جوانان آسیا در سال 2006 کمک اونیکا شد و در سال 2008 از 41 اردو 5 اردو سرمربی بود، بعد کمک نبوشا شد.

آخرین دوره ابوالحسنی در تیم ملی مربوط به سال 1990 میلادی با تیم جوانان ایران است. در باشگاهی کارنامه‌ای ندارد، اما در رده پایه با ظفر قهرمانی‌های متعددی داشته و ثمره کارش بازیکنانی مثل تابش‌نیا و کمالیان بوده‌اند.

کمالیان مدرس و ناظر بین‌المللی و مترجم بوده و حالا مربی بین‌المللی است اما تاکنون تیم باشگاهی نداشته و در رده ملی هم در یک مقطع کمک اونیکا بود، ولی در بازی رسمی شرکت نکرد.

او مشاور شاهین طبع در سال 2004 بود. صادق‌زاده با تیم جوان ذوب‌آهن در لیگ برتر چهارم شد و مربیگری ملی را در مقطعی با جوانان 2002 و کمک ترومن در تیم ملی در سفرهای تدارکاتی تجربه کرد. سوابق بازی ملی و موفقیت باشگاهی، این مربی را به بین‌المللی بودن نزدیک می‌کند.

مهدی امیر آقاجان از سال‌های دور برای بسکتبال پایه زحمت کشیده است. او نقش زیادی در قهرمانی‌های جوانان ایران در سال‌های 2004 و 2008 آسیا دارد. عباس آقاکوچکی از مربیان خوش‌نام بسکتبال ماست که مقام سوم بازی‌های آسیایی قطر به عنوان کمک‌مربی در کارنامه‌اش دیده می‌شود. او سوابقی در تیم‌های امید و ملی هم دارد و همچنین در بسکتبال با ویلچر چهره‌ای جهانی است.

اسدالله کبیر، مربی کهنه‌کار و تاثیرگذار بسکتبال. از تاثیرگذاری او همین بس که پسرش آیدین را هم به مدارج بالای بسکتبال رساند. مربیگری در تیم چهارم آسیا هم بماند که از افتخارات اوست.

محمدمهدی ایزدپناه در این سال‌ها همیشه تیم داشته، بازیکن بزرگی بوده و نایب‌قهرمان جوانان آسیا در سال 2002 شده است. مربیگری ملی و مدیریت تیم امید (قهرمان آسیا) از افتخارات اوست. سعید فتحی، مربی بزرگی که به حقش در بسکتبال ایران نرسیده است.

در روزگاران افول بسکتبال امثال فتحی‌ها دست جوانان را گرفتند تا سال‌های بعد زمان قهرمانی در آسیا کسی یادش نباشد فتحی که بود و برای بسکتبال چه کرد.

مصطفی هاشمی، بازیکن ملی و مربی ملی در آغاز فدراسیون فعلی. هاشمی در باشگاه صنام رتبه پنجم آسیا را در کارنامه دارد. عناوین قهرمانی در ایران از او یک مربی بزرگ و قابل احترام می‌سازد. مهران حاتمی در باشگاه به عنوان سرمربی کارنامه‌ای ندارد، اما به عنوان مربی در تیم ملی افتخارات زیادی حاصل کرده است. دستیار بوسنیاک و اونیکا و ترومن بوده است.

مهران شاهین‌طبع. اگر چند تن از این مربیانی که نام بردیم بین‌المللی هستند، شاهین طبع برابر این عده سوپربین‌المللی است. او مثل فتحی اثرگذار بوده است و قهرمانی جوانان در آسیا و باشگاه‌های آسیا از افتخارات اوست. در لیگ داخلی هم شاهین‌طبع رکورددار قهرمانی است.

محمد رضاپور