مروری بر مجموعه تلویزیونی خبرنگار خارجی

این نکته بسیار طبیعی و البته بسیار مطبوع است که سازندگان مجموعه های تلویزیونی همواره در پی این باشند

کد خبر: ۲۰۴۲۱

که به فضاهای جدیدی روی آورند. در زمینه سینمای دفاع مقدس ، شبکه های تلویزیونی مختلف ، تلاش هایی کرده اند؛ اما در واپسین مجموعه ای که به دفاع مقدس پرداخت ، این نوع آوری شکل دیگری به خود گرفت . مجموعه «خبرنگار خارجی» ساخته محمدحسن لطیفی ، یک خبرنگار زن را در محور رویدادها قرار می دهد که پس از شنیدن نوار گفته های یکی از فرماندهان ، تلاش می کند سری به جبهه ها بزند و با این فرمانده رویارو شود؛ اما این اتفاق نمی افتد. اگر این نکته را در نظر نداشته باشیم که میان این مجموعه و «خاکستر سبز» ساخته حاتمی کیا مشابهت شماتیک وجود دارد (تنها موقعیت دراماتیک وارونه شده است و نقش عزیز در خاکستر سبز را خانم خبرنگار ایفائ می کند) می توان گفت که فرصت استفاده و پرداختن به یک شخصیت تازه (یعنی یک زن در جبهه ها) در این مجموعه آن چنان که شاید و باید عمیق نیست . حضور یک زن خبرنگار در جبهه های جنگ ، اساسا می تواند بسیار دراماتیک باشد. حضور فردی که جایش در اینجا نیست و به دلایلی پای به میدان مبارزه گذاشته می تواند فرصت بسیار خوبی برای یک فیلمنامه نویس و بویژه برای یک کارگردان باشد. در هیچ بخشی از این مجموعه (برای مثال) شاهد برخورد افراد دیگر با این خانم خبرنگار نیستیم . یعنی برای هیچیک این پرسش پیش نمی آید که یک زن در جبهه چه می کند. برخوردهایی از این دست می توانست کمک بیشتری به شخصیت پردازی خانم خبرنگار بکند؛ اما آدمهای جبهه به گونه ای با این زن برخورد می کنند که گویی حضورش در این منطقه طبیعی است . تمهید پایانی این مجموعه ، یعنی ندیدن فرمانده از سوی خبرنگار زن ، شکلی کلیشه ای پیدا کرده است . خبرنگار دایما می خواهد که فرمانده را ببیند؛ اما فرمانده آنجا نیست و همه تاکید دارند که او می آید. خبرنگار به خواب می رود و خواب فرمانده را می بیند. او حتی فرمانده دیگری را با فرمانده اصلی اشتباه می گیرد. در واقع می توان گفت چنین پرداختی از سوی کارگردان و فیلمنامه نویس نمی تواند فضاسازی مناسبی برای شناختن شخصیت خبرنگار زن و بلکه فرمانده باشد. شاید نکته مهمی (که گاهی کمتر مورد توجه قرار می گیرد) در عدم توفیق این مجموعه دخیل است که آن ،دوبله شدن این مجموعه است . دوبله این مجموعه خود به خود، یک نوع فاصله گذاری میان شخصیت های آن ایجاد کرده است . مینو غزنوی به جای کتایون ریاحی حرف می زند و منوچهر اسماعیلی به جای فرمانده . اسماعیلی در پرداخت صوتی فرمانده جنس صدا را بسیار بم گرفته است . توجه کنید به نوار صدای فرمانده که شعر حافظ می خواند «درد هجری کشیده ام که مپرس» ؛ و خانم غزنوی فضای صوتی شخصیت خبرنگار زن را مانند دوبله سریال ها و فیلم های سینمایی خارجی با نوعی فاصله گذاری انجام داده است ؛ درست است که خانم خبرنگار از فضای دیگر آمده است ؛ اما این نوع فضاسازی صوتی جز به دور شدن او از فضای داستانی کمک دیگری نمی کند.