بوکس؛ حمله به طلسم 54 ساله

به گزارش ایسنا ، مسئولان تیم ملی بوکس ایران برای فرار از فشار تمرین‌های سخت و طاقت فرسای ملی‌پوشان در پیش از تمرین، برخی اوقات مشغول بازی‌های توپی همچون بسکتبال و یا فوتبال می‌شوند که هم بچه‌ها را برای تمرین گرم و هم هیجانی را در تیم ایجاد کنند.

پس از 10 دقیقه بازی پرهیاهو و پرسروصدا، بوکسورها آبی به سر و صورت می‌زنند و با دستکش‌های مخصوص به سراغ کیسه‌های بوکس آویزان شده در دو طرف سالن می‌روند. به محض اینکه به کیسه‌ها می‌رسند، مشت‌های پیاپی و گره کرده به سوی کیسه‌ها روانه می‌شود. صدای نامنظم ضربه‌های نواخته شده به کیسه‌ها همچون موسیقی متنی است که آن مدیر تیم‌های ملی و مربیان تیم می‌خوانند.

کمتر از یک ماه تا بیست و نهمین دوره‌ی بازی‌های المپیک باقی مانده و سپه‌وند، قربانی و مظاهری در کنار حریفان تمرینی خود، هیچ فرصتی را برای افزایش سطح آمادگی از دست نمی‌دهند. صبح‌ها زیرنظر دکتر بهرامی‌نژاد کارهای سخت بدنسازی را انجام می‌دهند و بعدازظهرها مرور فن، تکنیک و گاهی مبارزه‌ی نفس‌گیر با حریفان تمرینی.

در حالی که مشت زنان بی‌وقفه کیسه‌ها را می‌نواختند، منوچهر مقصودی، مدیر تیم‌های ملی بوکس ایران که اگرچه موهای سپیدش نشان از تجربه‌ی بهاران فراوان را دارد، در کنار تیم فعال، پرانگیزه و کمی شوخ طبع می‌ایستد و با فریادهای خود نکات فنی را گوشزد می‌کند. تقریبا همان کاری که احدی و کریمی مربیان تیم با صدایی آهسته‌تر انجام می‌دهند.

در نوبت نخست مشت زنی به کیسه‌ها، حداقل ده دقیقه ورزشکاران بر روی کیسه‌ها کار می‌کنند و پس از آن نفسی تازه می‌کنند.

وقتی که به تمرین بوکسورهای از دور نگاه می‌کنی، آنها که المپیکی‌اند، مشت‌هایشان هم به کیسه‌ها کارآتر است.

یک نفس کوتاه می‌گیرند و دوباره شروع می‌کنند. پس از تکرار این حرکت برای چند دوره، کمی تمرین‌ها عوض می‌شود. مربیان به پشت کیسه‌ها می‌روند و آنها را نگاه می‌دارند و دوباره بوکسورها هستند و کیسه‌هایی که مشت‌ها بر آنها فرود می‌آیند. البته اگرچه ورزشکاران با تمام قوا به کیسه‌ها مشت می‌زنند؛ اما، در چهره‌های آنها حتی اثری از عصبانیت نخواهید دید.

این تمرین هم زمان زیادی به طول نمی‌انجامد. دوباره استراحت می‌کنند و این بار مربیان "میت‌های" مخصوص را در دستان خود کرده و همچون حریفی مقابل المپیکی‌ها می‌ایستند تا پذیرای مشت‌ آنها باشند.

تمرین‌ها در بخش عصر این‌گونه ادامه می‌یابد. این تمرینی است که ماه‌ها مشت زنان ایران انجام می‌دهند. البته هفته‌ای یک بار هم وارد رینگ‌های گوشه سالن می‌شوند و تا سرحد توان به یکدیگر مشت می‌زنند.

در بخش صبح هم، دکتر بهرامی‌نژاد هست، بوکسورها و تمرین‌های بدنسازی و هوازی که با دستگاه‌های خاص انجام می‌دهند.

برآیند این کار نوید خوبی را برای بوکسورهای المپیکی ایران می‌دهد که در بازی‌های پکن طلسم 54 ساله‌ی ایران را بشکنند.

سابقه ایران

تاریخچه‌ی حضور ملی‌پوشان بوکس ایران در بازی‌های المپیک به نخستین دوره‌ای بازمی‌گردد که ایران در بازی‌ها شرکت کرده است، یعنی بازی‌های 1948 لندن. از آن زمان تاکنون در ده دوره‌ی دیگر بازی‌های المپیک مشت زنان ایرانی شرکت کرده‌اند که متاسفانه هیچ کدام از آنها نتوانسته‌اند به مدال دست پیدا کنند.

در المپیک شاید بهترین مشت زن ایران بابک مقیمی بوده که پس از سه پیروزی در بازی‌های 1996 آتلانتا دستش شکست و قادر به ادامه‌ی رقابت‌ها نشد. پس از او هم "ایزار ایلخانوف" در بازی‌های 1960 رم پس از یک پیروزی از دور رقابت‌ها کنار رفت. سایر مشت زنان ایرانی در طی 54 سال قدمت بوکس ایران حتی نتوانسته‌اند یک پیروزی در المپیک داشته باشند.

سه سهمیه برای بیست و نهمین دوره

با همه‌ تاریخچه‌ ناموفقی که بوکس ایران در بازی‌های المپیک داشته، در بازی‌های المپیک پکن شرایط کمی متفاوت‌تر است. چرا که سه بوکسور ایرانی توانسته‌اند با اقتدار بیشتری سهمیه‌های المپیک را کسب کنند.

علی مظاهری در وزن 91 کیلوگرم کسی که عنوان قهرمان بازی‌های آسیایی دوحه را یدک می‌کشید در مسابقه‌های قهرمانی آسیا سال 2007 باز هم با قدرت قهرمان شد تا به عنوان یکی از سهمیه‌های آسیا و ایران پا در المپیک بگذارد.

مرتضی سپه‌وند هم در وزن 64 کیلوگرم نمایش بسیار خوبی در مسابقه‌های جهانی شیکاگو در سال 2007 داشت. جایی که همه بوکسورهای خوب دنیا برای کسب سهمیه المپیک آمده بودند و بوکسور خوب تیم ایران توانست به عنوان نخستین مشت زن ایرانی در بین هشت نفر اول جهان قرار گیرد. این نه تنها افتخار بزرگی برای او بود، بلکه کسب سهمیه المپیک دیگر را هم به همراه داشت.

پس از او نوبت به مهدی قربانی در وزن 81 کیلوگرم رسید تا با کسب برنز در جام پادشاهی تایلند، سومین بلیت ایران را در المپیک کسب کند.

برنامه رقابت‌ بوکسورهای ایران در پکن

نخستین بوکسور تیم ملی ایران که در بیست و نهمین دوره‌ی بازی‌های المپیک پکن وارد رینگ می‌شود، مهدی قربانی در وزن میانه 81 کیلوگرم است. او روز نوزدهم مردادماه یعنی در نخستین روز پس از افتتاحیه بازی‌ها از ساعت 13 و 30 دقیقه به وقت محلی با حریفان رقابت می‌کند. این رقابت‌ها تا شب روز نوزدهم ادامه می‌یابد. البته مسابقه‌های بوکس روز نخست در اوزان 75 و 81 کیلوگرم است.

روز بیستم مردادماه همانند روز گذشته‌ی رقابت‌های بوکس مسابقه‌ها آغاز می‌شود و طی آن مرتضی سپه‌وند در دور مقدماتی سبک وزن یا 64 کیلوگرم به مصاف حریفان می‌رود. این رقابت هم در دو بخش عصر و شب ادامه می‌یابد.

در روز سوم رقابت‌ها ایران نماینده‌ای ندارد. اما، در روز پنجم علی مظاهری بوکسور 91 کیلوی ایران در سنگین وزن رقابت‌های مقدماتی‌اش را همچون سایر هم تیمی‌هایش از ساعت 13 و 30 دقیقه آغاز می‌کند.

در روز 24 مردادماه و از ساعت 13 و 30 دقیقه اگر مهدی قربانی مسابقه‌ی نخستش را با پیروزی پشت سر بگذارد، باید در دور دوم با حریفان رقابت کند.

پس از آن نوبت به روز 27 مردادماه می‌رسد تا در صورت اینکه سپه‌وند و مظاهری بر حریفان خود پیروز شده باشند از ساعت 19 تا 22 مرحله‌ی یک چهارم نهایی را طی کنند.

از طرفی دیگر در صورتی که قربانی به جمع هشت نفر پایانی راه یابد، باید در ساعت 19 تا 22 شب 29 مرداد به مصاف حریفان برود.

نیمه نهایی اوزان 64 و 91 کیلوگرم هم عصر اول شهریورماه خواهد بود و عصر همان روز چهار نفر نهایی وزن 81 کیلوگرم با هم رقابت می‌کنند.

فینال وزن 64 و 91 کیلوگرم شب دوم شهریورماه و فینال وزن 81 کیلوگرم شب سوم شهریورماه، یعنی روز پایانی بازی‌های بیست ونهمین دوره است.