تهران بر اساس حقوق بین‌الملل و مستندات دقیق اطلاعاتی و میدانی می‌تواند میزان مشارکت هر یک از متحدان منطقه‌ای آمریکا در تجاوز علیه ایران را تفکیک و سهم هر کدام را از پرداخت غرامت به‌طور مشخص به نام خودشان ثبت و مطالبه کند

وقت غرامت از شرکای متجاوز

عربستان
نشست خبری این هفته وزارت امور خارجه، حال‌وهوای متفاوتی داشت. اسماعیل بقایی، سخنگوی دستگاه دیپلماسی وقتی پشت تریبون قرار گرفت و با پرسش خبرنگاران درباره ادعای تازه کشور‌های عربی حاشیه خلیج‌فارس برای دریافت غرامت از ایران روبه‌رو شد، تعارفات مرسوم دیپلماتیک را کنار گذاشت و با لحنی که هم رگه‌هایی از طعنه داشت و هم صراحتی طلبکارانه، توپ را مستقیم به زمین همسایگان جنوبی انداخت و خطاب به دبیرکل شورای همکاری خلیج‌فارس گفت: «زخم‌های کهنه را نیشتر نزنید؛ ما حمایت شما از صدام حسین را فراموش نکرده‌ایم، چطور می‌توانید از ما طلب غرامت کنید؟»
کد خبر: ۱۵۷۴۷۰۶

بقایی بی‌پرده تأکید کرد که همه موارد مشارکت کشور‌های منطقه در کمک به آمریکا و رژیم‌صهیونیستی مستندسازی شده و از مجاری دیپلماتیک به گوششان رسیده است؛ او در نهایت تیر خلاص را زد: «این ما هستیم که مطالبه غرامت داریم.» این واکنش تند و بی‌سابقه تهران، پاسخی مستقیم به نمایش سیاسی بود که جاسم البدیوی، دبیرکل شورای همکاری خلیج‌فارس، روز جمعه ۲۲ آبان در صحن شورای امنیت سازمان ملل راه انداخت.

البدیوی در حالی که چهره یک قربانی بی‌گناه به خود گرفته بود، مدعی شد از ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ تاکنون بیش از ۷۰۰۰ موشک و پهپاد به سمت کشور‌های عضو این شورا شلیک شده و به فرودگاه‌ها، بنادر، تأسیسات نفت و گاز، نیروگاه‌ها و آب‌شیرین‌کن‌هایشان آسیب زده است. او با فراموشی کاملِ آنچه در ماه‌های گذشته بر سر مردم ایران آمده، نه‌تنها خواهان پرداخت غرامت کامل از سوی تهران شد، بلکه شرط گذاشت هرگونه توافق آینده باید پرونده موشکی، پهپادی و هسته‌ای ایران را هم زیر تیغ ببرد. اما در این روایت یک‌طرفه و پر از تناقض، یک حقیقت عریان به‌عمد زیر فرش زده شده است. کشور‌هایی که در دو نبرد سرنوشت‌ساز «جنگ دوازده‌روزه» و «جنگ رمضان» عملا به عقبه لجستیکی و سکوی پرتاب ارتش آمریکا و جنگنده‌های رژیم‌صهیونیستی تبدیل شدند، با کدام منطق و وجدان حقوقی خود را کشور‌های بی‌طرف و قربانی جا می‌زنند؟ آنچه امروز در شورای امنیت می‌گذرد، نه یک مطالبه حقوقی، بلکه تلاشی ناشیانه برای عوض کردن جای شاکی و متهم و فرار از پرداخت هزینه‌هایی است که حاکمان حاشیه خلیج‌فارس با قمار روی امنیت منطقه به بار آورده‌اند. 
 
از دلار‌های صدام تا آسمان اجاره‌ای در جنگ‌ها
برای درک عمق وقاحت سیاسی در بیانیه اخیر شورای همکاری خلیج‌فارس، نیازی نیست خیلی به عقب برگردیم، اما مرور تاریخ نشان می‌دهد این الگوی رفتاری در میان شیوخ منطقه ریشه‌ای قدیمی دارد. همان دولت‌هایی که در دهه شصت با دلار‌های نفتی و باز کردن بنادر خود، ماشین جنگی صدام را علیه شهر‌های ایران سرپا نگه داشتند، در ماه‌های اخیر نیز دقیقا همان سناریو را با بازیگران جدید تکرار کردند. تفاوت اینجاست که این بار، ایرانِ امروز دیگر آن کشور تنها و دست‌بسته دهه شصت نیست که فاکتور دشمنی همسایگانش را به حساب تاریخ بگذارد و بگذرد. 

گزارش‌های معتبر بین‌المللی، از جمله بررسی‌های دقیق مؤسسه بین‌المللی مطالعات راهبردی (IISS)، دیگر جایی برای انکار و حاشا باقی نگذاشته است. براساس این مستندات، بحرین، کویت، عربستان سعودی و امارات متحده عربی در مقاطع حساس نبرد‌های اخیر، نه‌تنها پشتیبانی پایگاهی و سوخت‌رسانی به ناوگان مهاجم را بر‌عهده داشتند، بلکه خاک، آب‌ها و حریم هوایی خود را به‌طور کامل در اختیار عملیات نظامی آمریکا و اسرائیل علیه ایران قرار دادند. وقتی هواپیما‌های سوخت‌رسان از پایگاه‌های عربستان بلند می‌شوند، وقتی پهپاد‌ها و موشک‌ها از خاک کویت و بحرین به سمت زیرساخت‌های ایران شلیک می‌شوند و وقتی امارات در میانه نبرد عملا به میدان می‌آید، دیگر صحبت از «بی‌طرفی» بیشتر به یک شوخی تلخ شبیه است. 

دردناک‌تر از همه، ردپای مستقیم همین همکاری‌ها در جنایات علیه غیرنظامیان ایرانی است. فاجعه مدرسه میناب و داغی که بر دل خانواده‌های ایرانی نشست، محصول همین آسمان‌های اجاره‌داده‌شده و پایگاه‌هایی بود که اعراب حاشیه خلیج‌فارس با دست خود در اختیار متجاوزان گذاشتند. جالب آن‌که مقامات آمریکایی در اوج غرور، خودشان بار‌ها به این همکاری‌ها اعتراف کرده و از میزبانی این کشور‌ها تقدیر به عمل آورده‌اند. حالا همین کشورها، وقتی با پاسخ کوبنده و دقیق ایران به مبدأ حملات روبه‌رو شده‌اند، فریاد «وا مصیبتا» سر داده و انتظار دارند تهران هزینه تخریب پایگاه‌های آمریکا را در خاکشان بپردازد. 
 
تقسیم فاکتور خسارت؛ حقوق بین‌الملل چه می‌گوید؟
در برابر این فضاسازی رسانه‌ای و سیاسی، دستگاه دیپلماسی و حقوقی ایران دست بسیار پری دارد. همان‌طور که اسماعیل بقایی و غلامحسین درزی، معاون نماینده دائم ایران در سازمان ملل، به‌درستی انگشت روی نقطه کلیدی گذاشتند، قوانین بین‌المللی در این زمینه هیچ ابهامی ندارند. طبق بند «و» از ماده ۳ ضمیمه قطعنامه شماره ۳۳۱۴ مجمع عمومی سازمان ملل متحد (تعریف تجاوز)، اقدام هر کشوری که سرزمین خود را در اختیار کشور دیگری قرار دهد تا از آن برای ارتکاب عمل تجاوز علیه کشور ثالث استفاده شود، خود مصداق بارز «تجاوز» و «همدستی در جنایت» است. 

بر همین اساس، استدلال حقوقی تهران کاملا مستحکم است: اقدامات نظامی ایران هیچ‌گاه علیه حاکمیت ملی یا تمامیت سرزمینی همسایگان نبوده، بلکه دقیقا در چارچوب ماده ۵۱ منشور ملل متحد و حق ذاتی دفاع مشروع، منشأ و مبدأ حملات-یعنی پایگاه‌ها و دارایی‌های نظامی آمریکا-را هدف قرار داده است. کشوری که خاکش را به پادگان ارتش مهاجم تبدیل می‌کند، به‌طور خودکار مصونیت بی‌طرفی خود را از دست می‌دهد و مسئولیت تمام تبعات ناشی از پاسخ دفاعی طرف مقابل، مستقیما متوجه خودش است. 

اما ماجرا نباید به همین دفاع حقوقی ختم شود. تجربه نشان داده هر زمان تهران در برابر زیاده‌خواهی‌های منطقه‌ای کوتاه آمده یا خسارت‌هایش را دست‌کم گرفته، طرف مقابل گستاخ‌تر شده است. امروز زمان آن است که ایران از موضع تدافعی خارج شود و پرونده غرامت را به‌صورت رسمی و با اعداد و ارقام دقیق روی میز بگذارد. برآورد خسارات مستقیم به زیرساخت‌ها، آسیب‌های انسانی و عدم‌النفع اقتصادی ناشی از جنگ‌های تحمیلی اخیر، ارقامی در مقیاس صد‌ها میلیارد دلار است. تهران می‌تواند و باید براساس مستندات دقیق اطلاعاتی و میدانی، میزان مشارکت هر یک از کشور‌های بحرین، کویت، عربستان و امارات را در تجاوز علیه ایران تفکیک کند و سهم هر کدام از این فاکتور سنگین را به‌طور مشخص به نام خودشان ثبت کند.

newsQrCode
ارسال نظرات

نیازمندی ها