نکاتی درباره عبدالله موحد اسطوره کشتی ایران ؛
یکی بود، یکی ماند
عبدالله موحد فقط یک اسطوره نبود، بخش قابل توجهی از تاریخ ورزش ایران بود. مردی که اخلاقهای خاص خودش را داشت و شیوه اسطوره بودن را به روش خودش اجرا میکرد. مردی که دقیقا یکی بود، یکی ماند و هرگز مانند او نبود و مانند او هرگز نیامد.
جام جم آنلاین - خانم و آقای موحد در حال بازگشت از فروشگاه هستند. ناگهان آقای موحد فریاد بلندی میکشد. خانم که پشت فرمان نشسته ناگهان میترسد و کنترل فرمان را از دست میدهد. ماشین داخل یک چاله میافتد و چپ میکند. خانم موحد دچار شکستی مهرههای کمر شد، اما آقای موحد...
او حتی پیش از چپ شدن اتومبیل به دلیل سکته قلبی فوت کرده بود. به این ترتیب پرونده زندگی یکی از بزرگترین اساطیر ورزش ایران بسته شد.
اسطوره همه چیز تمام
فقط مدال نیست که از عبدالله موحد یک چهره اساطیری ساخته است. منش، شخصیت، رفتار و گفتار او چیزی بود که در کنار مدال هایش چهرهای اسطورهای ساخت. مسیری که او طی کرد تنها یک مسیر قهرمانی نبود بلکه مجموعهای از تلاش، غرور ملی و اخلاق ورزشی بود که کمتر نمونهای مشابه آن دیده میشود.
موحد در دهه ۱۹۶۰ میلادی به یکی از قدرتهای بلامنازع کشتی آزاد جهان در وزن میانوزن تبدیل شد. او در طول دوران حرفهای خود موفق به کسب شش مدال طلای جهان و المپیک شد، افتخاری که او را در ردیف بزرگترین کشتیگیران تاریخ ایران قرار داد. در فهرست پرافتخارترین کشتیگیران ایرانی نام او در کنار چهرههایی، چون حمید سوریان میدرخشد. نکته جالب اینجاست که موحد در بسیاری از مسابقات حریفانش را با اختلاف امتیاز بالا شکست میداد. سبک کشتی او ترکیبی از قدرت، تکنیک و هوش بالا بود.
اوج دوران ورزشی او در المپیک ۱۹۶۸ مکزیکوسیتی رقم خورد. در این رقابتها موحد با عملکردی خیرهکننده توانست مدال طلای المپیک را برای ایران به دست آورد. یکی از فکتهای جالب درباره این مسابقات این است که او در مسیر قهرمانی حتی یک امتیاز هم به برخی از حریفانش نداد. اما سرنوشت همیشه مطابق میل قهرمانان پیش نمیرود. آسیبدیدگی شدید شانه باعث شد تا او نتواند در اوج آمادگی در المپیک ۱۹۷۲ شرکت کند و همین موضوع یکی از حسرتهای بزرگ دوران ورزشیاش باقی ماند.
فنون ایرانی را به آمریکاییها یاد نمیدهم
شگفتا و هزار افسوس که عبدالله موحد در ایران هرگز امکان مربی گری پیدا نکرد. او مرداد ۱۳۵۷ پس از گرفتن بورسیه از دانشگاه جرج واشنگتن از ایران خارج شد. اما در آمریکا حسابی خواهان داشت. یکی از پیشنهادهایی که به او شد مربیگری کشتیگیران آمریکایی بود، پیشنهادی وسوسهانگیز با امکانات بالا. اما او این پیشنهاد را رد کرد. او نمیخواست فنونی را که سالها با زحمت آموخته بود به کسانی آموزش دهد که ممکن است روزی مقابل کشتیگیران ایرانی قرار بگیرند. این دیگر واقعا نهایت عرق و تعصب او به ایران و ایرانی بود.
آن ۱۵ هزار تومان تاریخی!
در کنار افتخارات ورزشی داستانهای انسانی و اخلاقی درباره موحد کم نیست. یکی از معروفترین آنها به دهه ۶۰ بازمیگردد، زمانی که مبلغ ۱۵ هزار تومان، یعنی رقمی بسیار قابل توجه در آن دوران، به او اهدا شد. برای درک ارزش این مبلغ کافی است بدانیم که با آن پول میشد حدود ۲۰۰۰ متر زمین در اقدسیه خرید. اما موحد این پول را برای خود نگه نداشت. او آن را در پاکتی گذاشت و میان همتیمیهایش تقسیم کرد. موحد اینجا هم مثل همیشه آن روی قدرتمند و جوانمرد خود را نشان داد. این کار بزرگ او را مقایسه کنید با برخی چهرههای ورزشی که در شمال کشور زمین کلاهبرداری به مردم میفروشند!
آقای منضبط
از دیگر نکات جالب درباره موحد این است که او به شدت به انضباط شخصی پایبند بود. حتی در دوران اوج تمریناتش را با دقت و نظم خاصی انجام میداد و به جزئیترین نکات توجه داشت. همین ویژگی باعث شد تا در رقابتهای جهانی کمتر دچار اشتباه شود. همچنین او به سادگی زندگی میکرد و هیچگاه به دنبال تجملات نبود، موضوعی که در میان قهرمانان بزرگ، ویژگی قابل توجهی به شمار میرود.
موحد در طول دوران ورزشی خود بهترین نمونه برای معرفی فرهنگ و اخلاق ایرانی در عرصه بینالمللی بود. رفتار حرفهای او در مسابقات احترام به حریفان و فروتنی پس از پیروزی باعث شد تا حتی رقبایش نیز برای او احترام ویژهای قائل باشند. در واقع او از آن دسته قهرمانانی بود که برد و باخت، تغییری در شخصیتش ایجاد نمیکرد.
نام عبدالله موحد فراتر از یک قهرمان است. او یادآور دورانی طلایی در کشتی ایران و الگویی از اخلاق، تعهد و عشق به وطن است. شاید مدالها و رکوردها روزی شکسته شوند، اما داستانهایی مانند بخشیدن آن ۱۵ هزار تومان یا رد کردن پیشنهاد مربیگری در آمریکا، ارزشهایی هستند که هیچگاه کهنه نمیشوند.
موحد یکی از بزرگترین اساطیر ورزش ایران است. حیف که اسطورهها هم میروند بدون اینکه جانشینی برای آنها وجود داشته باشد.
