برای کودکان و قربانیان بی‌دفاع جنگ تحمیلی

به گزارش جام جم آنلاین، سیزدهم فروردین، مصادف با دوم آوریل، روز جهانی آگاهی از اُتیسم است. طبق مصوبه مجمع عمومی سازمان ملل، کشورهای عضو این سازمان تشویق شده‌اند تا به صورت نمادین در این روز اقداماتی برای افزایش آگاهی از اُتیسم در سراسر جهان انجام دهند.

‌

اُتیسم یک اختلال رشدی‌ است که همه علائم آن روی یک طیف بسیار خفیف تا بسیار شدید قرار دارند. این اختلال، شرایط شناختی افراد مبتلا، از محیط پیرامون‌شان را متفاوت می‌سازد.

‌

جهان برای افراد مبتلا به اتیسم، غالبا با ثبات و تکرار تعریف می‌شود. هر تغییری، حتی اندک، بر روان و جسم آن‌ها تأثیر مستقیم دارد. صداها، نورها و فضاهای ناشناخته همگی از عوامل تشدید این اختلال، ایجاد آسیب‌های‌ عمیق و رنج فراوان افراد مبتلا و خانواده‌های آن‌ها به شمار می‌رود.

‌

حالا حساب کنید، در این روزها و در شرایطی که دشمنان ایران جنگی ضد انسانی به کشورمان تحمیل کرده‌اند، وقتی خانه آن ثبات همیشگی را ندارد، روزگار کودکان دارای اُتیسم چقدر آشفته‌تر از دیگران است. با عبور هر جنگنده‌ای، صدای هر بمبی و ویرانی‌های که به بار می‌آیند هر روز و هر لحظه دنیا را چطور بر سر این قربانیان بی‌گناه و خانواده‌های‌شان خراب می‌کنند...

‌

‌

در این شرایط، چه می‌توان کرد؟

‌

شاید در شرایط کنونی بسیاری از اتفاقات خارج از اراده و کنترل ما باشد اما با بازنگری در برخی مسائل، می‌توان تلاش کرد تا خانه یا مکانی که اکنون در آن پناه گرفته شده با کمترین وسایل، تبدیل به فضایی امن‌تر شود.

‌

نور ملایم، صداهای کنترل‌شده، روال تکراری، اشیای آشنا، تصاویر ساده، زمان‌بندی مشخص برای غذا، خواب، بازی، فعالیت بدنی و ورزش‌های سبک. این نظم‌های کوچک، زندگی را برای کودک قابل ‌تحمل‌تر می‌کند.

‌

مهم‌تر از همه، حضور آرام‌بخش والدین و افرادی‌ست که کودک با آن‌ها انس دارد. یادمان باشد استیصال و اضطراب والدینی بی‌واسطه به کودک منتقل می‌شود.

‌

ارتباط، حتی اگر حضوری ممکن نیست، می‌تواند مجازی باشد؛ از گروه‌های آنلاین والدین اُتیسم تا مشاوره‌های روان‌شناسی از راه دور.

‌

به یاد بچه‌های بی‌دفاع میناب و با تلاش برای جامعه‌ای فراگیر، صدای کودکان دارای اُتیسم و خانواده‌های‌شان باشیم.