شجاع خلیل‌زاده و حرکت در مسیری رو به بن بست

به گزارش جام جم آنلاین ، https://jamejamonline.ir/شجاع خلیل‌زاده سال‌هاست که نامش در سطح اول فوتبال ایران شنیده می‌شود. مدافعی که از نظر فنی ویژگی‌هایی دارد که هر مربی‌ای را وسوسه می‌کند. قدرت بدنی بالا، جسارت در نبرد‌های تن به تن، بازی‌خوانی قابل قبول و تجربه حضور در بازی‌های بزرگ باعث شده شجاع در تیم‌های مختلف از پرسپولیس گرفته تا تیم ملی و حالا تراکتور همواره یک گزینه جدی باشد. او از آن دسته بازیکنانی است که در روز خوبش می‌تواند خط دفاع را رهبری کند و حتی با یک تکل یا قطع توپ به‌موقع جریان بازی را تغییر دهد. همین توانایی‌هاست که شجاع را سال‌ها در سطح اول نگه داشته و نامش را از فهرست مدافعان معمولی جدا کرده است. اما فوتبال فقط پا و تاکتیک نیست و انگار شجاع این را نمی‌داند. 

تقابل با هواداران

اخلاق، رفتار و نوع مواجهه با افکار عمومی بخش جدانشدنی از مسیر حرفه‌ای یک بازیکن است، بخشی که شجاع خلیل‌زاده مدت‌هاست در آن به شدت دچار مشکل شده. اگر قرار بود جایزه‌ای به نام «زرشک زرین بدترین فوتبالیست سال از لحاظ اخلاق و رفتار» اهدا شود بعید بود کسی بتواند با شجاع رقابت کند. حتی چهره‌هایی که سال‌ها به حاشیه‌سازی معروف بوده‌اند، مثل خداداد عزیزی، در این رقابت فرضی احتمالاً مغلوب شجاع می‌شدند. نه به خاطر یک اشتباه یا یک جمله، بلکه به خاطر تداوم رفتار‌هایی که انگار برنامه‌ریزی‌شده‌اند تا تصویر او را هر روز مخدوش‌تر کنند.
شجاع مدتی است طوری رفتار می‌کند که انگار مصمم است هرچه بیشتر از چشم مردم بیفتد. از آن اظهارنظر عجیب و غریب که گفت «بیشتر مردم از مغزشان استفاده نمی‌کنند» گرفته تا کنایه‌ها و تقابل‌های غیرمستقیم با هواداران پرسپولیس همه نشان می‌دهد او دیگر اهمیتی به برداشت عمومی نمی‌دهد یا بدتر از آن عمداً به تحریک افکار عمومی علاقه‌مند شده است. اختلاف شدیدش با حسین کنعانی‌زادگان دوست صمیمی سابقش نه تنها یک دعوای فوتبالی ساده نبود بلکه به شکلی مدیریت شد که آتش آن به سمت هواداران هم کشیده شد. شجاع دانسته یا ندانسته خود را مقابل بخش بزرگی از مردمی قرار داد که سال‌ها تشویقش کرده بودند.

بدترین نسخه شجاع

چیزی که این روز‌ها از شجاع می‌بینیم روز به روز کار را برای او سخت‌تر می‌کند. بازیکنی که می‌توانست با تجربه و سابقه اش نقش یک بزرگ‌تر را داشته باشد حالا بیشتر شبیه کسی است که اسیر زبان و رفتار خودش شده. با این اوصاف حتی امیر قلعه‌نویی هم ممکن است درباره او دچار تردید شود. درست است که ملاک اصلی برای خط زدن یک بازیکن از تیم ملی معمولاً مسائل فنی است، اما وقتی حواشی غیر فنی آن‌قدر پررنگ می‌شوند که تمرکز تیم را به هم می‌زنند هیچ مربی‌ای نمی‌تواند بی‌تفاوت بماند. شجاع دارد کاری می‌کند که فاصله‌اش با جام جهانی نه به خاطر افت فنی بلکه به خاطر رفتارهایش بیشتر شود.
این اولین بار نیست که شجاع خلیل‌زاده حاشیه می‌سازد، اما بدون تردید این فصل بدترین نسخه اوست. انگار خودش هم فراموش کرده که این اعتبار فوتبالی را ذره‌ذره و طی سال‌ها جمع کرده است. با تمرین، با بازی‌های سخت، با تحمل فشار و انتقاد. عجیب اینجاست که هیچ نشانه‌ای از خودکنترلی دیده نمی‌شود. انگار اصلاً با خودش نمی‌گوید که درست نیست همه این سرمایه را یک‌شبه به باد بدهد. اینها جمله‌هایی است که شجاع به خودش نمی‌گوید، یا اگر می‌گوید، خیلی زود فراموششان می‌کند.

شجاع مثل بیرو؟ 

مسیر او شباهت‌های نگران‌کننده‌ای با راهی دارد که علیرضا بیرانوند در پیش گرفت؛ فاصله گرفتن تدریجی از هواداران پرسپولیس. با تصمیمات و حرف‌هایی که بیشتر از آنکه منطقی باشند، احساسی و خودمحور به نظر می‌رسند. شجاع هم حالا به‌شدت از چشم هواداران پرسپولیس افتاده، هوادارانی که زمانی او را یکی از ستون‌های تیم می‌دانستند. این افت محبوبیت بیشتر از هر چیز حاصل زبان تند و رفتار‌هایی است که خودخواهانه تعبیر می‌شوند. نه یک اشتباه داوری، نه یک انتقال جنجالی، بلکه مجموعه‌ای از واکنش‌ها و موضع‌گیری‌ها که تصویر یک بازیکن حرفه‌ای را خدشه‌دار کرده است.

حذف کامل از دایره اعتبار

نشانه‌های این فاصله حتی در فضای مجازی هم دیده می‌شود. گفته می‌شود تعداد قابل توجهی از بازیکنان پرسپولیس شجاع را آنفالو کرده‌اند، اتفاقی که شاید در نگاه اول ساده به نظر برسد اما در دنیای امروز پیام روشنی دارد. وقتی هم‌تیمی‌های سابق، ترجیح می‌دهند حتی در این سطح هم فاصله بگیرند یعنی مسئله فراتر از یک اختلاف ساده است. اینها زنگ خطر‌هایی است که اگر شنیده نشوند دیر یا زود به حذف کامل از دایره اعتبار ختم می‌شوند. تاریخ فوتبال ایران و اصلا جهان بار‌ها نشان داده که بداخلاق‌ها ماندگار نمی‌شوند. استعداد و توان فنی شرط لازم است، اما شرط کافی نیست. بازیکنی که نتواند خودش را کنترل کند دیر یا زود به نقطه‌ای می‌رسد که دیگر هیچ‌کس حاضر نیست هزینه حواشی‌اش را بدهد. شجاع خلیل‌زاده هنوز فرصت دارد مسیرش را عوض کند، اما اگر همین راه را ادامه دهد ممکن است نامش نه به‌عنوان یک مدافع بزرگ بلکه به‌عنوان نمونه‌ای از هدر رفتن سرمایه انسانی در فوتبال ایران به یاد آورده شود.