خاله بازی در چارخونه

سروش صحت پیش از این که بازیگر باشد، نویسنده است. نام او را چندین سال است در سریال های طنز 90شبی می بینیم. او کار خود را با گروه مهران مدیری شروع کرد. در طول سالهای متمادی نشان داد که در نوشتن فیلمنامه های طنز موفق است و یکی از اصول کارش نوشتن شوخی هایی است که کار را بامزه تر می کند.
اکنون که تصمیم گرفته است به جمع کارگردانان بپیوندد، خودش سرپرستی نویسندگان را نیز عهده دار است. شاید به همین دلیل است که متن «چارخونه » قوی است. موضوعاتی که صحت به آنها می پردازد و دستمایه کارش قرار داده ، معضلات اجتماعی روز است که افراد مختلف جامعه را با خود درگیر کرده است.
«رابطه » جای «ضابطه » را گرفته است و دیگر توانایی آدمها مهم نیست ، مهم این است که طرف چقدر بتواند «رشوه » بدهد و به چه میزان از طریق دوست و آشناها بتواند به داخل هیات مدیره نفوذ کند. در واقع «صحت » در «چارخونه » نظام بیمار اداری را نشانه گرفته است و با لبه تیز طنز سعی می کند آن را به نقد بکشد.
در این جهت برای بامزه تر کردن کار ماجراهای عاطفی و عشقی و البته کلیشه ای را به اثر افزوده است که البته همین چاشنی تکراری بیشترین ضربه را به اثر صحت وارد کرده است. صحت در ارائه این ماجراها دست به هیچ نوآوری ای نزده است و با استفاده از بازیگرانی که در اجرای این نقشها دیگر تبدیل به تیپ هایی ثابت شده اند این شائبه را شکل داده است که «چارخونه » حرف جدیدی برای گفتن ندارد.
بازیگران چند سالی است که از تولید و پخش سریال های طنز شبانه تلویزیونی می گذرد. در این سالها سریال های متفاوتی ساخته شده است اما واقعیت این است که کارگردانان در این سالها نتوانسته اند بازیگران جدید طنز به این آثار تزریق کنند، تعدادی بازیگر ثابت هستند که با کارگردانان مختلف کار می کنند، اکنون دیگر خلاقیت این بازیگران تمام شده است و آنها تبدیل به تیپ هایی ثابت شده اند.
بازیگرانی چون حمید لولایی ، رضا شفیعی جم ، مریم جلالی ، فلامک جنیدی ، بهنوش بختیاری و محمد شیری خود را به کارگردان می سپارند تا او با استفاده از توانایی و خلاقیت خود اگر توانست از آنها شخصیت جدیدی خلق کند (رضا شفیعی جم و نقش گل مراد را در باغ مظفر به خاطر دارید؛) اما واقعیت این است که سروش صحت در سریال «چارخونه» تلاش برای خلق تیپ جدید نکرده است و گویا تمایل داشته اثرش با «محوریت قصه» پیش رود و این تکراری بودن تیپ ها و بازیگران عمق تاثیرگذاری «چارخونه» را بشدت کاهش داده است.
البته در این میان بازی «اردلان شجاع کاوه » در نقش «فرزاد» متفاوت تر از بقیه است ، آن هم به این دلیل که شجاع کاوه را تاکنون در آثار طنز شبانه ندیده ایم.

ساختار

صحت به عنوان بازیگر تاکنون در آثار شاخصی چون سریال های «داستان یک شهر»، «رسم عاشقی » و «تب سرد» و فیلمهای سینمایی مانند «نان و عشق و موتور ±000و «تقاطع » بازی کرده است. او سالها تجربه مقابل دوربین و پشت دوربین را دارد. اما در «چارخونه » بیننده با یک کار متفاوت از لحاظ کارگردانی روبه رو نیست.
البته مخاطب هم منتظر نیست که در یک اثر تلویزیونی شبانه با کاری بدیع و شگفت انگیز روبه رو شود اما استفاده از یک آپارتمان و چند اتاق به عنوان لوکیشن های ثابت دیگر نمی تواند نیاز مخاطب امروز را برآورده کند.
در چند سال گذشته دیده ایم که برخی کارگردانان با استفاده از لوکیشن های متفاوت توانسته اند موفقیت اثر خود را بیشتر کنند. لوکشینی مانند دفتر، یک محله ، باغی بزرگ یا حتی خانه ای در جنوب شهر می تواند با ایجاد تنوع بصری بیننده را ترغیب به پیگیری کار کند.

طاهره آشیانی