jamejamonline
ورزشی فوتبال کد خبر: ۱۲۸۷۹۸۹   ۲۸ آبان ۱۳۹۹  |  ۰۸:۱۶

اسطوره فوتبال ایتالیا می‌گوید اگر هنوز می‌‌توانست بازی کند قطعاً ترجیح می‌داد که در تیم تحت هدایت پپ گواردیولا حضور داشته باشد.

به گزارش جام جم آنلاین به نقل از تسنیم، روبرتو باجو ستاره سابق تیم ملی فوتبال ایتالیا در گفت‌و‌گو با مجله ونیتی‌فر ایتالیا پپ گواردیولا را بهترین مربی حال حاضر فوتبال جهان دانست و گفت که دوست داشت می‌‌توانست زیر نظر او بازی کند.

 

  روبرتو باجو: گواردیولا بهترین مربی حال حاضر دنیاست

 

باجو گفت: فوتبال همیشه برای بازیکنان بوده است و خواهد بود. پس بهترین مربیان آنهایی هستند که می‌دانند چگونه باید با صداقت با بازیکنان‌شان رفتار کنند، چگونه با آنها صحبت کنند، چگونه به آنها احترام بگذارند و چگونه مسائل تاکتیکی را به آنها توضیح دهند. من دوست داشتم که می‌توانستم زیر نظر مربی مانند گواردیولا کار کنم. به نظر من او بهترین مربی حال حاضر دنیاست.

 

باجو سال 2003 در تیم فوتبال برشا برای شش ماه با گواردیولا هم‌تیمی بود و تابستان سال بعد از آن بازنشسته شد. او با وجود کسب افتخاراتی مانند قهرمانی سری A، جام حذفی ایتالیا، جام یوفا، توپ طلا و جایزه بازیکن سال فیفا، هرگز موفق به فتح جام جهانی نشد. او اما می‌گوید که دستاوردی دارد که از موفقیت فوتبالی برای او مهمتر است.

 

وی ادامه داد: اینکه هنوز در قلب مردم هستم، بزرگترین دستاوردی است که یک ورزشکار می‌تواند کسب کند. مهم این است که ترویج دهنده ارزش‌های مثبت باشید و برای مردم لحظات لذتبخش بسازید، چون این چیزها از نتیجه‌ای که در زمین بازی رقم می‌خورد مهمتر است و گاهی اوقات نتایج ممکن است با بدشانسی رقم بخورند. البته این بدان‌ معنا نیست که جام‌ها اهمیت ندارند. خب در نهایت همه ما بازیکنان برای کسب پیروزی بازی می‌کنیم، اما کسب پیروزی هم همه چیز نیست.

ارسال نظر
* نظر:
نام:
ایمیل:

یادداشت

بیشتر
وداع تلخ با «آقا نادر»؛ مرد شماره یک اخلاق

وداع تلخ با «آقا نادر»؛ مرد شماره یک اخلاق

 نادر دست‌نشان متولد ۱۳۳۹‌ از نامداران فوتبال مازندران و پرافتخارترین بازیکن تیم نساجی مازندران بود که هم در دوران اوج و هم در دوران مربی‌گری، نزد همه کسانی که او را از نزدیک می‌شناختند، مرد اخلاق بود.

فوتبال، بازتابی از زندگی

فوتبال، بازتابی از زندگی

برای ما فوتبالی‌ها که از بچگی تا پیرانه‌سری با فوتبال زندگی کرده‌ایم، طبیعی است که فوتبال آمیخته با زندگی است و در تک‌تک سلول‌های بدن ما تنیده شده است.

بله! ما هم در این ورزشگاه بازی کردیم

بله! ما هم در این ورزشگاه بازی کردیم

 نیم قرن از عمر ورزشگاه آزادی می‌گذرد. اولین خاطره‌های من از این ورزشگاه به سال ۱۳۵۳ برمی‌گردد که برای تماشای بازی ایران و کره‌شمالی در مقدماتی جام‌جهانی ۱۹۷۴

گفتگو

بیشتر

پیشنهاد سردبیر

بیشتر