آدمهایی که فقط "فیلم "اند؛ مضمون فیلمهای سینمایی که برای جوانان ساخته می شود

گوی سبقت را از یکدیگر بربایند غافل از این که همیشه خوبهای فیلمها پیروز آخر قصه نیستند و واقعیت چیز دیگری است این آدمها و روابط آنها در فیلمها از واقعیت و زندگی عادی مردم در جامعه ما دور است و همه آنها فقط "فیلم " اند و آنچه واقعیت دارد همان جان کندن پدر و مادر برای تامین مخارج سنگین خانواده است. سینماگران و کارگردانان سینمایی و تلویزیونی ما کمتر به مشکلات اکثریت مردم کشورمان می پردازند و تمام هم و غم خود را صرف نشان دادن به اصطلاح مشکلات قشر خاصی از مردم می کنند. عادت کرده ایم از دوستی های خیابانی و روابط عاشقانه دختر پولدار و پسری فقیر فیلم سینمایی بسازیم و هزاران نوجوان و جوان را وسوسه کنیم که به سالنهای سینما روی آورند و بعد از تماشای فیلم ، تنها چیزی که در ذهن آنها باقی بماند، فقط یک چیز باشد؛ "مثل آنها شدن " و جوانان و نوجوانان و دل به دریایی بزنند، که همیشه توفانی است.برای نیل به چنین مقصودی )هر چند محدود( تعدادی از این جوانان ، خواسته و یا ناخواسته ، به دزدی و سرقت رو می آورند و در باندهای قاچاق و فساد فعالیت می کنند سرانجام پشت میله های زندان می افتند و پس از چند روزی ، با صورتی شطرنجی در برنامه ای مستند دیده می شوند، هنگامی که در یک سریال ، دختر جوانی که چند سال پیش از خانه فرار کرده است . از پولهای چند ده میلیونی صحبت می کند و پسری با خلاف و قاچاق صاحب ثروت هنگفتی می شود چگونه از دختر و پسرهایی که در خانواده های کم بضاعت زندگی می کنند و بیکار از این خیابان به آن خیابان و از این کوچه به آن کوچه پرسه می زنند، باید انتظار داشت که پیفرار از خانه و خلاف نباشند.هر چند آخر این فیلمها بدها مجازات می شوند ولی برای نوجوانان و جوانان این زندان رفتن ها فقط "فیلم " است و آن زندگی های اشرافی با آن پولهای هنگفت واقعی به نظر می رسد آیا کارگردان ، فیلمساز و یا اهل سینمایی یافت می شود که همت کند و برای جامعه ما کاری کند کارستان و از مشکلات واقعی جامعه و مردممان ، فیلمی تهیه کند؛ فیلمی از غوطه ورشدن جوانان در بیکاری ، فساد، دزدی ، قتل ، اعتیاد و هزاران بلای خانمانسوز دیگر. چرا باید در فیلمهایمان همه تلاش خود را به کار گیریم که فقط زندگی و روابط دختر و پسری پولدار را نمایش دهیم که رفتار، گفتار و حتی گاه پوشش آنها برای بسیاری از تماشاگران ناآشناست البته می دانیم کسب سود برای اهل این حرفه مهم و ضروری است ولی زندگی و باور مردم چه می شود؛ تا کی باید در فیلمهایمان با احساسات و افکار جوانانمان بازی کنیم؛ نقشهای کلیشه ای تا کی ؛ امروز جامعه با مشکلات فراوانی روبه روست و همه وظیفه داریم در توان خود برای حل این مشکلات و یا حتی الامکان نشان دادن آنها قدمی برداریم ، سینما این صنعت فراگیر باید آستینها را بالا بزند عینکهای آفتابی را نه از چشمان بازیگرانمان ، بلکه از چشمان خودمان برداریم و جور دیگر ببینیم ، دردها را ببینیم نه عشقهای توخالی و حرفهای تکراری را.