نیازمند توجه به اوزان سبک

نقش و جایگاه ورزشهای رزمی در افتخارآفرینی و مدال آوری ورزش ایران در عرصه های بین المللی ، آسیایی و جهانی غیرقابل انکار است و کارنامه درخشان رزمی کاران کشورمان بخوبی این ادعا را ثابت می کند.

کد خبر: ۱۲۱۸۹۷

پانزدهمین دوره مسابقات آسیایی دوحه قطر ، فرصت و مجال دیگری بود تا ورزشکاران رشته های رزمی ایران قابلیت ها و شایستگی های خود را به رخ حریفان قاره کهن بکشند ؛ آن هم در قاره ای که مهد بسیاری از رشته های رزمی دنیاست.
در ادامه ارزیابی عملکرد ملی پوشان رزمی ایران در بازیهای آسیایی دوحه ، به تیم ملی جودو می پردازیم ؛ رشته ای که رقابت های آن زودتر از دیگر مسابقات رزمی آغاز شد و البته نتایج نسبتا مطلوبی نیز برای کاروان ورزشی ایران به ارمغان آورد.

تیم ملی جودوی ایران بدون حضور تیم زنان در مسابقات آسیایی دوحه شرکت کرد که حاصل آن 3 مدال نقره ، 2 برنز ، 2 مقام پنجمی و یک عنوان هفتمی بود ؛ مدالهایی که در مقایسه با بازیهای دوره گذشته در بوسان کره جنوبی از لحاظ کمی تغییری نکرد و البته از نظر کیفی با نزول همراه بود که این نزول جایگاه در سطح تیمی نیز به چشم آمد و تیم ملی جودو کشورمان با یک پله سقوط در رده چهارم بازیهای دوحه قرار گرفت.
در مسابقات آسیایی 2002 بوسان ، جودوکاران کشورمان موفق به کسب یک مدال طلا به وسیله مسعود حاجی آخوندزاده ، یک نقره و 3 برنز شدند که مدال طلای حاجی آخوندزاده در دوحه جای خود را به مدال برنز داد ؛ البته جودوکاران ایران در مسابقات آسیایی دوحه 3 مدال نقره کسب کردند که در مقایسه با مسابقات بوسان 3 برابر شده بود.
در مجموع جودوی ایران در پانزدهمین دوره رقابت های آسیایی 2006 دوحه قطر از نظر کیفیت مدال و همچنین ارتقائ جایگاه با نزول همراه شد که این مساله بررسی و کارشناسی های خاصی را در این خصوص می طلبد ؛ چراکه در نگاهی گذرا نشان می دهد که در طی این 4 سال ، جودوی ایران نتوانسته انتظارات را برآورده سازد و گویا به داشته های خود قانع بوده است که باید متولیان جودو به این پرسشها پاسخ منطقی و قانع کننده بدهند.

طلای حاجی آخوندزاده به برنز تبدیل شد

در بررسی عملکرد ملی پوشان جودو کشورمان در مسابقات آسیایی دوحه از وزن 60 کیلوگرم شروع می کنیم ؛ وزنی که مسعود حاجی آخوندزاده نتوانست مدال طلای دوره گذشته مسابقات آسیایی در بوسان را تکرار کند و به مدال برنز رسید. حاجی آخوندزاده در دیدار مقابل حریف کره ای که وی را از رسیدن به فینال بازداشت ، نتوانست داشته های خود را عرضه کند و در نهایت به مدال برنز اکتفا کرد.
محمدرضا حاج یوسف زاده ، سرمربی تیم ملی جودو درباره وی می گوید: «حریف کره ای از آمادگی بیشتری برخوردار بود و تاکتیک بهتری نسبت به حاجی آخوندزاده اتخاذ کرد. مشکل مسعود این است که برخلاف میران و میراسماعیلی که مدام تغییر تاکتیک می دهند ، با همه حریفان به یک شکل مبارزه می کند.» به هر حال مرد طلایی دوره گذشته پیکارهای آسیایی بوسان در دوحه نتوانست نشان زرین را از آن خود کند.

راحت ترین شکست میراسماعیلی

آرش میراسماعیلی ، سرشناس ترین جودوکار ایران است که پس از حرکت انسانی ، ارزشی و انقلابی خود در المپیک 2004 آتن جایگاه خوبی در میان ورزشکاران و همه مردم ایران باز کرد. میراسماعیلی امید اول جودوی ایران در بازیهای آسیایی در حالی به مدال نقره دست یافت که با کمی هوشیاری می توانست مدال طلای وزن 66 کیلوگرم جودو بازیهای آسیایی را نیز به کلکسیون افتخارات خود اضافه کند ؛ اما وی در بازی فینال مغلوب حریف مغولستانی شد.
سرمربی تیم ملی درباره آرش میراسماعیلی گفت: «حریف مغول میراسماعیلی را در بوسان نیز ضربه فنی کرده بود ؛ هرچند که آمادگی بالاتری نسبت به میراسماعیلی داشت و در مجموع آرش نتوانست این حریف مغولی را شکست دهد.» واقعیت این است که میراسماعیلی در حالی بسادگی مقابل حریف مغولی خود ضربه فنی شد که می توانست با یک هدایت خوب و تغییر سبک بازی مقابل حریف پیروز شود. میراسماعیلی راحت ترین شکست خود را پذیرا شد ؛ واقعیتی که امیدواریم از چشم مربیان تیم ملی دور نماند.

نقره ، کمترین حق رودکی

در وزن 100+ کیلوگرم ، محمدرضا رودکی عملکرد بسیار خوبی داشت و روند صعودی خود را ادامه داد. رودکی در فینال اگرچه مقهور قدرت حریف ژاپنی خود شد ؛ اما نشان داد که می تواند یک ورزشکار ایده آل در وزن 100+ کیلوگرم باشد. رودکی در مبارزه با جودوکار ژاپنی که قهرمانی جهان را یدک می کشید ، هیچگاه پاپس نکشید و به حداقل حق خود یعنی مدال نقره رسید. از این رو مربیان تیم ملی می بایست از این پس توجه و حمایت ویژه ای به این جودوکار داشته باشند و برنامه های خاصی برای صعود وی به قله های قهرمانی و حتی المپیک اتخاذ کنند.

سریال تکراری مدال نقره میران

وزن آزاد یعنی وزنی که سیدمحمود میران ، کاپیتان تیم ملی جودوی کشورمان حضور داشت ، باز هم صاحب یک مدال نقره شد ؛ جودوکاری که کم کم به ورزشکاری تبدیل شده که فقط مدال نقره را می خواهد و این برای میران باتجربه هدف خوبی نیست. میران در مقابل جودوکار کره ای در بازی فینال براحتی مغلوب شد تا نشان دهد به پایان عمر قهرمانی خود رسیده است ؛ اما حاج یوسف زاده ، سرمربی تیم ملی ، مسائل داوری را در ناکامی میران دخیل می داند: «میران به خاطر سن بالای خود نسبت به جودوکار کره ای باخت ، اما اگر اسیر بیعدالتی داوران نمی شد و 2 اخطار ورزشکار اهل کره را پاک نمی کردند ، وی به مدال طلا دست می یافت. به هر حال نقطه ضعف میران ، سن بالای او بود که در تقابل با حریف خود دچار مشکل شد. به نظر من ، وی اصلا کم فروشی نکرد و حقش بیش از مدال نقره بود.» اما پرسش اینجاست که چرا میران معمولا در مسابقات مختلف بین المللی تا فینال بخوبی عمل می کند ؛ اما در فینال براحتی مغلوب حریفان می شود؛ آیا این مساله ربطی به بی انگیزگی وی ندارد؛ آیا میران از ورزش قهرمانی اشباع شده یا این که از مشکلات روحی رقابت های سنگین رنج می برد؛ به هر حال پاسخ این پرسشها را باید کادر مربیان تیم ملی جودو پاسخ دهند که پس از هر تورنمنت بین المللی ، پرسشهای مربوط به میران را بدون پاسخ می گذارند.

4 وزن بدون مدال

در اوزان 73 ، 81 ، 90 و 100 کیلوگرم به ترتیب زکریا مرادی ، رضا چاه خندق ، حسین قمی و عباس فلاح بودند که نتوانستند مقامهایی بهتر از پنجمی به دست آورند. در میان این 4 ورزشکار تیم ملی کشورمان انتظار از چاه خندق و فلاح بیش از دیگران بود و کسب مقام پنجم ، کارنامه چندان موفقی برای این 2 ورزشکار محسوب نمی شود ؛ اما مرادی و قمی نشان دادند که در صورت حضور در میادین مختلف بین المللی می توانند میان وزنهای کشورمان را صاحب 2 نماینده مقتدر کنند.

کوچینگ صحیح وشکست های آسان

بررسی کلی نتایج جودوکاران کشورمان در مسابقات آسیایی دوحه چند واقعیت موجود در تیم ملی را نشان می دهد که البته همواره در این سالهای اخیر وجود داشته و کمتر به آنها پرداخته شده است.
مهمترین نکته ای که شاید بتوان آن را از عوامل نزول جودوی ایران در بازیهای آسیایی دوحه دانست ، نبود کوچینگ صحیح از سوی مربیان بود. این مشکل بزرگ بویژه در بازی فینال میران و بویژه میراسماعیلی خود را نشان داد و این واقعیت را یک بار دیگر به منصه ظهور رساند که مربیان تیم ملی برای هدایت جودوکاران کشورمان در شرایط سخت و میادین حساس ، برنامه خاصی ندارند و تنها چشم به داشته ها و برنامه های از پیش تعیین شده ورزشکاران دارند. در حالی که درک شرایط موجود و تغییر وضعیت و تاکتیک در چنین مراحلی ، اوج هنر مربی را نشان می دهد.
سرمربی تیم ملی جودو این مساله را بشدت رد می کند و می گوید: «میران به دلیل سن بالای خود و البته ناداوری باخت ؛ اما میراسماعیلی به دلیل آمادگی بهتر حریف خود، مغلوب وی شد. درباره ضعف کوچینگ نیز باید گفت که اگر کوچینگ مربیان اشکال داشت ، پس چگونه همین میران و میراسماعیلی 5 دقیقه با حریفان خود شانه به شانه رقابت کردند و امتیازی ندادند. پس در نتیجه تیم ملی مشکل کوچینگ ندارد.»
یکی دیگر از مشکلات تیم ملی را می توان مشکلات روحی جودوکاران کشورمان دانست که در برابر حریفان بسادگی تمرکز روحی خود را از دست می دهند و این مشکل متاسفانه در میان جودوکاران سرشناس کشورمان بیشتر مشاهده می شود. توجیه روانی ملی پوشان جودو نیز از جمله وظایف مربیان و البته مسوولان فدراسیون جودو است تا نسبت به ضرورت یک مربی روان شناس در کنار تیمهای ملی احساس مسوولیت بیشتری کنند.

مشکلات اساسی در میان وزن ها

از جمع 8 جودوکار اعزامی به مسابقات آسیایی دوحه ، 4 ورزشکار کشورمان صاحب مدال شدند که این مدالها در اوزان سنگین و سبک به دست آمد. حاجی آخوندزاده در 60- ، میراسماعیلی در 66- ، محمدرضا رودکی در 100+ و محمود میران در وزن آزاد صاحب مدالهای برنز و نقره شدند.
این واقعیت که جودوی ایران همچنان در میان وزنها مشکلات زیادی دارد ، در بازیهای آسیایی دوحه یک بار دیگر به چشم آمد. در این مسابقات ، ورزشکاران میان وزن ایران نتوانستند مقامی بهتر از پنجمی کسب کنند و این مساله دست جودوی کشورمان را از کسب مدال در نیمی از اوزان خالی گذاشت ، از این رو مربیان تیم ملی باید در اندیشه برنامه ریزی و سرمایه گذاری در اوزان میان وزن باشند تا تیم ملی جودو تنها به سبک وزن ها و سنگین وزن ها دل نبندد.
لزوم تغییر و تحولات در تیم ملی یک واقعیت بزرگ در سالهای حضور جودوی ایران در مسابقات مختلف آسیایی ، جهانی و المپیک وجود دارد و این که جودوی ما برخلاف پیشرفت های روزبه روز این رشته در سراسر جهان همچنان به همان داشته ها و نیز تعصب ورزشکاران دل بسته است. این مشکل را باید در سطح هدایت تیمهای ملی جستجو کرد ؛ جایی که مربیان تیم ملی سالهاست در این عرصه به کار خود ادامه داده اند و کمتر پیش آمده که تیمهای ملی جودوی ایران دچار تغییر و تحولات اساسی شوند.
این که یک مربی بیش از یک دهه در تیم ملی مربیگری کند و با تیمهای تحت مربیگری خود به نتایج یکنواخت دست یابد ، نشانه این است که گویا مسوولان فدراسیون جودو علاقه ای به تغییر و تحولات در عرصه مربیان تیمهای ملی ندارند و شاید به وضع موجود راضی هستند. نگاهی گذرا به کسب 5 مدال در بازیهای بوسان در سال 2002 و پس از آن کسب همین تعداد مدال در مسابقات آسیایی دوحه در سال 2006 و سقوط یک پله ای جودوی ایران بخوبی ضرورت تغییر و تحولات در رده مربیان تیم ملی را ثابت می کند. موضوعی که رئیس فدراسیون جودو، هیچ گاه به آن تن نداده و نخواهد داد.