در حسرت طلا ، نقره داغ شدند!

: غائله کشتی فرنگی در بازیهای آسیایی 2006 دوحه با همه تبلیغات و انتظارات بجا یا نادرست در حالی به پایان رسید که دستاورد فرنگی کاران به رغم رشد کمی ، از لحاظ کیفی نتوانست اهداف کاذب و غیر واقعی مطرح شده

کد خبر: ۱۱۹۵۱۴

از سوی مسوولان را تامین کند و جامه عمل بپوشاند.
اظهارنظرهای غیرمنطقی و ناآگاهانه ای که نه تنها بر عملکرد مبارزان روی تشک تاثیر مثبت نگذاشت ، بلکه به مراتب بار روحی و روانی آنها را سنگین تر کرد. کارنامه کشتی فرنگی ایران در پانزدهمین دوره بازیهای آسیایی دوحه قطر از 2 منظر و دیدگاه قابل بررسی و تحلیل است.
رشد کمی و کیفی نسبت به بازیهای آسیایی 2002 بوسان ، نقطه قوت و مهمترین جنبه مثبت این ارزیابی است. حضور 4فینالیست و کسب 4 مدال نقره و یک برنز نسبت به رقابت های 4 سال پیش که فقط 3 مدال برنز حاصل کار فرنگی کاران بود ، نشاندهنده و گواهی است بر این ادعا که در فاصله 2 رویداد بزرگ ورزشی در قاره یعنی از بوسان تا دوحه ، در کشتی فرنگی اتفاقات خوب و امیدوارکننده ای افتاده است.
اما نکته قابل تعمق را باید در چگونگی مبارزه فرنگی کاران پیگیری و ارزیابی کرد که چرا با وجود پیشرفت و حرکت رو به رشدی که کشتی فرنگی ما طی سالهای اخیر ارائه کرده ، اما فرنگی کاران ما در میدان عملیاتی نتوانستند از قابلیت های شاخص فنی ، تکنیکی و جسمانی خود بدرستی بهره و نتیجه بگیرند.

کشتی فرنگی ایران برخلاف وعده های رئیس موقت فدراسیون که تاکید بسیاری بر هدفگذاری روی 7 مدال طلا داشت ، با کسب 4 مدال نقره در واقع در میدان مهم بازیهای آسیایی نقره داغ شد.
فرنگی کاران ما در رقابت های پانزدهمین دوره بازیهای آسیایی دوحه ، دستاوردها و رکوردهای تازه ای رقم زدند که در نوع خود جالب و قابل توجه است.
رکوردی تازه پس از 32 سال
کشتی فرنگی کشورمان طی 7 دوره ای که شانس حضور در رقابت های آسیایی را یافت سوای سال 1974 که هفتمین دوره این بازیها به میزبانی تهران برگزار شد و در نبود هیچ حریف و رقیبی به یک نتیجه غریب و حیرت انگیز 8 طلا و یک نقره رسید ، تاکنون در هیچ میدان بازیهای آسیایی سابقه نداشته که فرنگی کاران ما حضور پرشماری در دیدارهای نهایی همچون مسابقه های دوحه داشته باشند. راهیابی 4 ملی پوش ایرانی در میان 14 فینالیست مسابقه ها حکایت از روندی امیدوارکننده و حضور موفقیت آمیز فرنگی کاران ما نسبت به ادوار پیشین دارد.
در اندیشه جایگزینی برای کاپیتان
در وزن 60 کیلو علی اشکانی همچون مسابقه های جهانی چین در دوحه نیز بیش از آن که حریفان بر او غلبه کنند به شیوه غلط و چگونگی کشتی گرفتن خود باخت. کاپیتان تیم ملی کشتی فرنگی که امید زیادی به او می رفت تا هم در چین و هم در دوحه بسان بوداپست که بر سکوی دوم جهان ایستاد باز هم در ردیف مدال آوران قرار بگیرد ، ولی انگار دیگر دل و دماغ گذشته و به طور کلی جسارت و جنگندگی لازم را برای مبارزات سنگین و حساس در اختیار ندارد.
ویژگی هایی که در مبارزات سنگین و دشوار کشتی از ابزار ضروری به حساب می آید و کمترین کمبود و خللی ، راه رسیدن به موفقیت و پیروزی را سخت و ناهموار می کند. علی اشکانی گرچه با قرعه نامساعدی روبه رو شد و در همان گام اول با قبول شکست مقابل کیونگ ایل کره ای قهرمان دوره قبل بازیهای آسیایی از گردونه رقابت ها خارج شد تا اولین مدال و بخصوص یک طلا از جمع 14 طلای هدفگذاری شده کاروان کشتی ایران حذف و خارج شود.
به هر ترتیب با شکست نفر هفتم مسابقه های جهانی چین مقابل کره ای که در کوانگ جو رتبه ای بهتر از بیست وهشتمی به دست نیاورد ، تشکهای دوحه یک پیام برای کشتی فرنگی ما داشت که وزن 60 کیلو به تحول و خونی تازه نیاز دارد و باید میدان را به جوانان و با انگیزه ها داد.
عابدین زاده و حسرت فرصت های از دست رفته
داود عابدین زاده که در 20 سالگی می توانست صاحب کلکسیون پرافتخاری از مدالهای رنگارنگ و زرین از مسابقه های جهانی و بازیهای آسیایی باشد ، همچون گوانگ جو قدر این فرصتهای طلایی را ندانست. او که تا کسب مدال نقره در مجموع 4 کشتی گرفت ، پیش از فینال هم هرگز مطمئن و مقتدر ظاهر نشد و با گامهای لرزان خود را به دیدار نهایی مقابل رومان میلوشین قزاق رساند.
دارنده 2 مدال طلا از مسابقه های جوانان جهان و آسیا در سال 2005 در دوحه قطر نشانی از آن جسارت ، جنگندگی و میل خواستن نداشت و با روحیه ای ضعیف و اشتباهات فاحش خود پیروزی و مدال طلا را تقدیم حریف قزاق کرد.
ریحانی در مسابقه حساس «کم» آورد
میدان دوحه می توانست برای حمید ریحانی ، جوان آینده دار کشتی فرنگی ما بهترین فرصت برای تثبیت او در وزن 66 کیلو باشد. در صحنه مهمی که قرعه هم روی خوشی به او نشان داده بود ، مبارزه او با کیم مین چول کره ای در مرحله نیمه نهایی یک مبارزه حساس و سرنوشت ساز بود که او قدر این فرصت طلایی را بخوبی ندانست و درک نکرد. در واقع رویارویی ریحانی و ایل نخستین مصاف کشتی گیران 2 کشور در میدان دوحه به شمار می آمد که پیروزی در این میدان به معنای تقویت روحیه تیمی فرنگی کاران می توانست کاربرد و بازخورد داشته باشد.
ضمن این که پیروزی بر این کره ای یعنی یک گام بلند به سوی قهرمانی و تصاحب مدال طلا.

نحوه جنگیدن برای طلا را باید از کره ای ها آموخت

اما ریحانی در این مسابقه حساس و سرنوشت ساز پرنوسان و دوگانه ظاهر شد. او که در وقت اول در قالب یک کشتی گیر باهوش ، جنگنده و تکنیکی موفق شد در موقعیت کلینج پس از آن که از اجرای کنده فرنگی باز ماند ، همچون رایانه دقیق و سریع عمل کرد و با اجرای 3 بار فن بارانداز قدرت و تکنیک خود را بر کره ای دیکته کرد ، اما در 2 وقت دیگر به یکباره تمام خصوصیات و ویژگی های بارز خود را از دست داد تا در حد یک کشتی گیر کم روحیه و بی تفاوت او را ببینیم.
در نهایت کشتی برده را بر اثر «وادادن» باخت تا یک فینال و یک طلا از اردوی کشتی فرنگی ایران پرواز کند.
طهماسبی ما نشانی از گوانگ جو نداشت
در 84 کیلو نیز سامان طهماسبی آن جوان شایسته و باجسارت سنندجی در میدان گوانگ جو ، نشانی از گذشته نداشت. او که از قرعه مساعدی برخوردار بود ، اگر با همان خصوصیات و جنگندگی گوانگ جو در دوحه به مصاف حریفان خود می رفت ، بدون شک نه تنها در جمع مدال بگیران قرار می گرفت ، چه بسا مرغوب ترین رنگ را به گردن می انداخت. اما او هم مانند علی اشکانی خیلی زود نشستن بر سکوی تماشاگران را به ایستادن بر سکوی قهرمانی ترجیح داد تا تعداد مدالهای کشتی فرنگی از 7 به 5 مدال تنزل یابد.
هاشم زاده در فینال فاقد جنگندگی لازم بود
و اما داستان مسعود هاشم زاده که امید اول کشتی فرنگی برای کسب مدال طلا به شمار می آمد. او که در گوانگ جو هم علاقه مند به شرکت در وزن 96 کیلو بود و به خواست محمد بنا و نیاز تیم ملی در جمع غولها و سنگین وزن ها تا کسب رتبه هفتم جهان پیش رفت ، برای آن که در جمع آسیایی ها از سکوی قهرمانی صعود کند ، با رنج فراوان و ریاضت کشنده کیلوهای زیادی را از وزن خود کاهش داد اما او مزد زحمات خود را در فینال نتوانست بگیرد.
گرچه راه قهرمانی هاشم زاده پس از شکست عاصم بیکف قهرمان 2 ساله آسیا مقابل یک چینی هموار به نظر می رسید ، اما ملی پوش 96 کیلوی ما برای عبور از سد این چینی تلاش فراوانی به کار برد تا با پشت سر گذاشتن این مبارزه سنگین و نفسگیر سر از فینال دربیاورد. حریف او در فینال یک کره ای به نام هان تائه یانگ بود.
حریفی که با برنامه و برای بردن هاشم زاده تاکتیکی حساب شده را طراحی کرده بود اما قهرمان ایرانی فاقد ابزار لازم برای پیروزی در فینال یک مسابقه مهم بود. هاشم زاده خیلی زود به مدال نقره قناعت کرد و برای به چنگ آوردن مدال طلا از روی سینه کره ای از جسارت و جنگندگی لازم بی بهره بود.
سکه «توست» قهرمانی را از شربیانی گرفت یا...!
کشتی فرنگی ایران که سابقه کسب 2 مدال طلای سنگین وزن در بازیهای آسیایی 1986 سئول و 1998 بانکوک توسط رضا سوخته سرایی و مهدی سبزعلی را به یاد داشت ، امیدوار بود برای سومین بار توسط مهدی شربیانی در دوحه این مدال را در سنگین وزن تکرار کند. برای شربیانی همه چیز فراهم بود تا بار دیگر طلای سنگین وزن برای کشتی فرنگی ایران به ارمغان بیاید.
قرعه مساعد راه شربیانی را تا فینال بدون کمترین دشواری و تهدیدی هموار کرد تا شربیانی بر سر مدال طلا رودرروی کیم کوانگ سوک از کره جنوبی قرار بگیرد. در این مبارزه که حرف اول و آخر را سکه «توست» می زد و قهرمان طلایی را چرخش سکه تعیین می کرد در نهایت در یک مسابقه که نه نشانی از فینال داشت و نه شباهتی به یک مبارزه کشتی ؛ شانس به حریف کره ای روی خوش نشان داد تا در چهارمین فینال هم رنگ طلا رویت نشود و کره ای بدون هیچ برتری ملموسی اول شد و نقره به شربیانی رسید.