پاسخ به پرسش‌های شما

معمولا علاقه نداشتن فرزندان دانش‌آموز به انجام ندادن تکالیف درسی‌شان یا تاخیر و کندکاری در این زمینه دلایل زیادی دارد. از جمله حجم تکالیف بالای مدارس و متناسب نبودن با سن بچه، نداشتن استراحت کوتاه بعد از مدرسه، همزمانی انجام تکلیف و روشن بودن تلویزیون یا بازی با تبلت یا تلفن همراه، یادگیری نادرست درسی که در مدرسه آموخته و خیلی دلایل دیگر یا مشکلات مربوط به اختلال یادگیری که در سنین کودکی طبیعی است.

شما اول از همه باید دلیل این رفتار فرزندتان را پیدا کنید. اگر مشکل فرزند شما در یاد نگرفتن دروس مدرسه است از معلم او بخواهید در این زمینه وقت بیشتری برای فرزندتان بگذارد. اگر مساله در نوع سبک زندگی غلط شما و خانواده‌تان است مثلا دیرخوابیدن فرزندتان، محدودیت نگذاشتن در تماشای تلویزیون و استراحت، بهتر است تغییری در سبک زندگی خود ایجاد کنید و اگر مشکل فرزند شما مربوط به یکی از اختلال‌های یادگیری مثلا ریاضی با خواندن و نوشتن است از یک متخصص حوزه روان‌شناسی کمک بگیرید تا این مشکل را برطرف کند.

نکته‌ای که هرگز فراموش نکنید این مساله است که هر تغییر رفتار مثبتی از سمت فرزندتان را در سمت و سوی بهتر انجام دادن تکالیفش تشویق کنید.

من دختری دارم که پیش دبستانی نرفته است، الان شش سال و سه ماهش است، امسال برای پیش‌دبستانی ثبت‌نام کردم ولی نزدیک‌های مهر مدرسه گفت باید بره کلاس اول. من کلاس اول نوشتم. اوایل سخت بود ولی دو ماه بعد خوب پیش رفت. اما من نمی‌دونم واقعا فکر کنم به بچه فشار می‌آید. چون نسبت به کلاس کوچک‌ترین است، دائم به من می‌گوید مامان چرا مرا پیش‌دبستانی نگذاشتی. نمی‌دانم چه کارکنم به خدا. الان خودم پنج ماهی درگیرم. وجدان درد شدیدی دارم...

خیلی از مواقع مشکلی شبیه به مساله شما برای بسیاری از خانواده‌ها اتفاق می‌افتد و فرزندان را از گذراندن دوره پیش‌دبستانی محروم می‌کند. اما نکته‌ای که وجود دارد، فرزند شما در حال حاضر در سال اول دبستان تحصیل می‌کند و قرار است سال‌های طولانی را در سیستم آموزشی بگذراند.

شما نباید احساس گناه خود را به فرزندتان منتقل کنید و به این ترتیب او از بودن در مدرسه احساس معذب بودن کند و تا سال‌های سال این خاطره بد از مدرسه در ذهن او ثبت شود، بلکه او را به بودن در مدرسه و بازی با دوستان و یادگیری تشویق کنید.

فرصتی که از فرزند شما در دوران پیش‌دبستانی سلب شده است را با گذاشتن وقت بیشتر جبران کنید، انجام تفریح‌های مورد علاقه‌اش در کنار همسن و سالان را فراموش نکنید که باعث می‌شود این احساس تمایز و متفاوت بودن او در بین همکلاسی‌هایش از بین برود.

پس از سه سال رابطه عاطفی و منطقی با شخصی، سر بسیار جزئی، او یکطرفه و بدون دلیل و منطق به قول خودش رابطه را تمام کرد، از آن شخص و شخصیتی هم که من می‌شناختم هر روز دارد دورتر می‌شود، الان مشکل من این است که نمی‌توانم فراموشش کنم...

رابطه عاطفی یک رابطه و قرارداد بین دو نفر است. زمانی که یکی از طرف‌های رابطه تصمیم می‌گیرد که بدون هیچ توضیحی به آن خاتمه دهد، مشخص می‌شود که شما چندان هم با فرد منطقی روبه‌رو نبوده‌اید. به‌دلیل این‌که همه انسان‌ها برای کاری که می‌کنند دلیلی دارند و نباید خودخواهانه برای یک رابطه تصمیم بگیرند.

اما با وجود همه اینها تمام شدن یک رابطه اثر دردناکی بر روح هر انسانی می‌گذارد و فراموش کردن یک شخص کار دشواری است تا آنجایی که ممکن است سعی کنید به‌دنبال دلیل و پیدا کردن مقصر در خودتان یا طرفتان نباشید و اجازه دهید گذر زمان این واقعیت را به شما بقبولاند که حتما با فرد مناسبی روبه‌رو نبودید و سهم هر کدام از ما در یک رابطه خوشی و شادی است و نه یک‌اندوه بی‌پایان.

عطیه رضایی - روان‌شناس و مشاور خانواده